Rouwdouwen en troostvoer

Er staat nog taart in de koelkast.

Ongeveer een half jaar geleden stierf mijn moeder. Zowel de periode ervoor als de periode erna was ongelooflijk zwaar. En momenteel zijn er gelukkig ook weer volop goede dagen, maar zoals te verwachten ook zware dagen.
Het liefst dender ik door, vul ik mijn dagen met werk en uitstapjes. Maar soms is het ook belangrijk om stil te staan bij het verdriet.
Meestal heb ik daar niet zoveel zin in. Want sommige emoties zijn stom.
Echt… Heel… Stom…
En dan duik ik het liefst weg in een machtig mooi spel op de computer, een spannend boek of een gezellige serie op Netflix.

Er staat nog taart…  in de koelkast…

En je probeert ook zoveel mogelijk het normale leven op te pakken. Werken, sociale contacten, boodschappen, sporten, huishouden en gezond eten.
Want ook al staat af en toe mijn leven stil, de wereld draait gewoon door. En dus stap je maar weer uit bed en ga je op pad. Het dagelijkse leven tegemoet.

Er staat nog taart in de koelkast!!

Maar rouwen is dus heel makkelijk. Je komt jezelf namelijk vanzelf tegen wanneer je niet voldoende stilstaat bij je emoties. Soms in de vorm van een ongemakkelijke huilbui en andere keren in een lichamelijk mankement.
De ene krijgt een snotter aanval, de volgende nek- of rugklachten en weer een ander krijgt slapeloze nachten.
Super handig, dat lijf van ons. We zouden er soms wat vaker naar mogen luisteren.

Er staat nog taart!!!!

En buiten dat ik dus af en toe wat nek- of rugpijn heb. Wil mijn onverzadigbare hoofd dus vooral zoetigheid wanneer ik de emoties heb.
Ik kan nog zo fijn mijn Netflix serie zitten kijken, er is op dat moment altijd een stemmetje in mijn hoofd wat mij er lieflijk aan herinnert dat er nog taart over is.

TAART!!

En dan lukt het best goed om een paar keer nee te zeggen tegen dat stuk taart. Maar als het verdriet groot genoeg is, dan interesseert het je allemaal niet zo ontzettend veel meer. En dan ligt een impulsieve actie op de loer.
En ach… Rouwen kost tijd. Er zijn honderden boeken over geschreven. Ik heb er zelfs een aantal gelezen tijdens mijn studie. Maar je weet pas wat het is als je er dwars doorheen moet.

Mijn beste advies: Ga met de stroming mee. Neem de dagen zoals ze komen en probeer er geen controle over uit te oefenen. Maak je er van tevoren geen zorgen over, want het komt zoals het komt en het gaat ook weer weg.

Advertenties

Rouw op je dak

Vaak heb ik eraan gedacht om deze blogpost te schrijven en vaak heb ik het weer uitgesteld. Want hoe vertel je aan anderen dat je grootste fan er niet meer is?
Hoe leg je uit hoeveel verdriet en pijn het doet wanneer één van de twee personen waarbij je zeker wist dat hun liefde zonder voorwaarden kwam, er niet meer is?

Mijn moeder is op 7 november overleden. We wisten dat het eraan zat te komen. Maar dat verzacht de pijn helemaal niks. Ik had me er van alles bij voorgesteld, maar niets daarvan komt overeen met de werkelijkheid. De werkelijke pijn is rauw.

Eigenlijk zou rouwen ook zowaar rauwen kunnen heten. Want zo voelt het. Het is alsof je gevoelens alle kanten op gescheurd worden. Het raast van intens verdriet naar intense pijn. Soms voelt het alsof iemand een betonblok op je maag gelegd heeft. En andere keren ben ik weer boos. Op de wereld. Hoe durven ze allemaal door te gaan met het leven, terwijl dat van mij stil staat?

Ik snap het wel. Mijn verstand snapt de dingen die mensen goed bedoelen. Maar mijn gevoel wil het niet snappen. Ik wil dat mensen aan me zien dat het elke dag weer pijn doet. En tegelijk ga ik ook door met het leven.
Ik ga naar mijn werk. Ik doe het huishouden. Ik doe vriendelijk tegen de mensen die ik tegen kom. En als ze aan me vragen hoe het gaat, dan zeg ik heel eerlijk dat het wisselend gaat.

Het gaat ook heus vaak best goed. Ik hou me staande, dat verdiend soms al een enorme schouderklop. En heus, ik lach om dingen. Ik geniet soms van momenten.
Maar intern zit er altijd een rouwrand omheen.

Ik mis mijn moeder. Ik mis mijn meest trouwe lezer. Ik mis de persoon die zei: “ach meiske, dat komt allemaal wel weer goed”.

 

Ons grote kleine verdriet

flower-in-hand-470x260

Voor een korte periode hebben mijn man en ik kunnen genieten van een heel klein cadeautje, wat plots in ons leven kwam. Mijn zwangerschap kwam als aangename verrassing.
Vanwege een eerdere miskraam, kon ik al snel bij het ziekenhuis terecht voor een eerste echo. Daarop was een hartje te zien! We konden ons geluk niet op.
Zeker omdat mijn moeder zo ziek is, was ik erg gelukkig dat ze dit mee mocht maken.
Dit geluk hield echter afgelopen vrijdag voor ons op. Tijdens de tweede echo, zei de gynaecoloog al vlug dat het hartje niet meer te zien was.
Onze wereld stortte op dat moment in. Ik geloof dat ik nog een afspraak heb kunnen maken aan de balie, maar wat ik allemaal gezegd en gedaan heb weet ik niet meer.

Eenmaal thuis, begon de realiteit langzaam te bezinken. We hebben de echo’s bewaard en deze staan op de kast. We huilen. We mijmeren. We zijn boos.
Woensdag heb ik weer een afspraak in het ziekenhuis, om te bespreken hoe de zwangerschap verder beëindigd zal worden. Tenzij mijn lichaam daarvoor al zelf aan de slag gaat.

We hebben gekozen om het al te vertellen voor de 12e week van de zwangerschap aan sommige mensen. De meningen zijn erover verdeeld, of dat verstandig is. Maar ik ben ervan overtuigd dat steun van mensen om me heen juist heilzaam zal werken bij het rouwproces. Ik ervaar namelijk veel steun aan het kunnen delen van mijn verdriet (en mijn geluk.)

De tsunami des levens

Op 1 april was mijn laatste blogpost. Een bericht over het feit dat ik even pauze nodig had, omdat er van alles gebeurde in mijn leven. Dat bleek zeker geen grap, omdat ik niet had kunnen voorzien wat er in 1,5e maand tijd allemaal op mijn bordje geschoven zou worden.

Vlak voor Pasen, ontvingen wij het bericht dat mijn moeder ongeneeslijk ziek blijkt. De doktoren kunnen niet zeggen hoelang zij nog te leven heeft, dat zouden dagen, weken maar ook maanden kunnen zijn. Een bitter bericht voor ons allemaal. En zoals begrijpelijk was (en is) het verdriet groot.
Eén ding wist ik echter zeker; ik wil graag dat mijn moeder nog bij mijn huwelijk kan zijn.

Dit betekende dat we in overleg besloten om ons huwelijk naar voren te schuiven. We wilden het liefst onze verhuizing rustig afronden en pas in oktober of zelfs in 2017 trouwen, maar mijn gevoel zei me dat ik niet zo lang moest wachten.
Een aantal telefoontjes later, bleek dat de vroegst mogelijke datum op zondag 8 mei was.
Later realiseerde ik me dat dit op Moederdag was. Een hele bijzondere en emotioneel beladen datum. Maar dit kon dus geen toeval zijn. Dit zou gaan lukken!

Als bezetenen zijn we gaan plannen. Onderwijl we ook nog eens druk waren met het voorbereiden van een verhuizing, omdat we op 4 april de sleutel van onze nieuwe woning zouden ontvangen.
Maar als dingen niet gaan zoals ze moeten, dan moeten ze zoals ze gaan. Ik had alles onder controle en zowel de bruiloft als de verhuizing leek geheel volgens planning te gaan werken.

MAAR…

Op mijn werk kreeg ik een nieuwe functie aangeboden. Een stapje hogerop, maar omdat het intern geregeld was, moest ik mijn oude functie binnen 2 weken afbouwen. Aanpoten dus!
Ondertussen werd één van mijn katten ziek. Met spoed moesten we op zondagnacht naar het ziekenhuis, omdat het arme beestje steeds levenlozer werd. Hij bleek een verstopte urinebuis te hebben en zichzelf langzaam aan het vergiftigen te zijn. Gelukkig was ik er op tijd bij, maar de dagen erna moest ik steeds op en neer met hem naar de dierenarts. Een operatie, pijnstillers, antibiotica en speciaal voer later, gaat het nu een stuk beter met hem.

Met nog een lekkage tussendoor in zowel het oude- als het nieuwe huis. (Die beide gelukkig enorm meevielen achteraf.) Had ik mijn emmertje inmiddels aardig vol.
Na zoveel gebeurtenissen was het tijd voor een tijdje rust, zodat we de verhuizing en de bruiloft rustig in onze vakantie konden doen.

MAAR…

Ik was te vroeg ongesteld geworden. 2 weken eerder dan gepland. Nou kan ik me voorstellen dat dit door stress best mogelijk is. Het hield echter inmiddels al 12 dagen aan…
Nou ben ik niet zo van het doktersbezoek, maar hier was ik wel ongerust over. De bloedingen kwamen ook met fikse stolsels en ernstige buikkrampen.
De dokter gaf me pillen om het bloeden tegen te gaan, maar moest voor de zekerheid nog even een zwangerschapstest doen, want je wil niet per ongeluk iets afbreken.
Dus achteloos deed ik de test, want ik wilde zo snel mogelijk met de pillen beginnen.
Positief! Huh?! Ok!! Dusss…. Nou was ik wel al met de pil gestopt, maar door alle perikelen heen helemaal niet meer aan deze uitkomst gedacht.
Ik belde dus de dokter en deze wilde het nog even afwachten. Wat ik dus deed.
Maar 2 dagen later was ik het alweer zat, de buikkrampen bleven heel hevig en dat leek me niet ok.
Lang verhaal kort; met spoed een afspraak in het ziekenhuis gemaakt. Daar bleek (na een bezoek of 3) dat de hormoonwaardes bleven stijgen, maar minimaal. En dit zou kunnen wijzen op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Ze wilden geen risico nemen en meteen een kijkoperatie doen. Dit was een week voor mijn bruiloft…

En op dat moment brak ik even in tweeën. Er was een mogelijkheid dat ik met 1 eierstok minder wakker zou worden. Ik zou na de operatie niets meer kunnen doen. (De verhuizing was over 2 dagen na de operatie). Er ging zo enorm veel door me heen!
Na de operatie werd ik wakker en werd me vertelt dat ze niets hadden kunnen vinden en dat alles intact was.

Ik heb de dagen erop enorm hard moeten leren om te delegeren en ben nog steeds intens dankbaar dat er zoveel lieve vrienden en familie waren om ons te helpen.
Het is enorm frustrerend om niet te weten wat er in welke dozen zit en waar het staat. (Op de dag van vandaag ben ik nog steeds alles kwijt..)

Op 8 mei ben ik getrouwd. Het ging goed. Het was stralend weer. Mijn moeder was erbij. Het was emotioneel, maar we hebben ook intens genoten van deze dag.

bruiloft

 

 

 

 

 

Het verhaal is echter nog niet ten einde. De hormoonwaardes leken vlak voor de bruiloft weer te zijn gaan dalen, wat dan toch op een miskraam zou duiden.
Nu stijgen ze echter weer mondjesmaat en vrezen ze dan toch weer voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, die mogelijk destijds te klein was om te zien met de operatie.

Ze kunnen echter niets zien op echo’s, dus het blijft koffiedik kijken. Ik moet mijn lijf in de gaten houden, of ik niet spontaan krampen uit de hel ga krijgen of flauw val.
Ik kan je vertellen dat de wetenschap dat dit erin zit, niet rustgevend is voor je hoofd. Elk krampje wordt verdacht en elke duizeling maakt je bang.
Volgende week begin ik bij mijn nieuwe baan, maar moet ik ook weer terug naar de gynaecoloog. Ik hoop op eindelijk uitsluitsel en dat ik niet weer onder het mes moet.

Mijn conditie is nog steeds verschrikkelijk laag. Sporten is er al een tijdje niet van gekomen. En mijn oude overlevingsmechanisme van het snoepen is terug.
Dat komt wel weer goed. Eerst maar eens deze tsunami des levens zien te overleven.