Succes!

Succes mag gevierd worden!
Mijn eerste week van de 35-dagen challenge zit erop en is enorm goed gegaan. Ik heb geen enkele keer gezondigd. En daar ben ik behoorlijk trots op.
De weegschaal is ook lief voor me. De uiteindelijke cijfertjes ga ik pas aan het einde van het traject verklappen. Ik ben zelf ook heel nieuwsgierig wat het gaat worden!

Gisteren had ik een verjaardag. Ik zag er wel een beetje tegenop, want normaliter vind ik het heel moeilijk om van de hapjes en de taart af te blijven. Maar ik heb vooral genoten van de gezelligheid en me bij een paar kopjes thee gehouden.
Vlak ervoor heb ik een stevige lunch genomen,. Toen ik na een paar uur een beetje honger kreeg, heb ik een appel genomen.
Ik had zelf een appel meegenomen en er waren al heel wat gedachten gepasseerd waarom dat een stom idee zou zijn. Want daar kijken mensen toch raar van op?!
Nee. Helemaal niet zelfs. Niemand keek, niemand maakte er een opmerking over. Het was alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Heerlijk!

De taart overslaan was een makkie. Ik had immers net gegeten en ook totaal geen honger. Toen de smeersels en toastjes op tafel kwamen was het iets lastiger. Er werd iets getriggerd wat vroeger nogal automatisch ging.
Wanneer dan de chips en hapjes op tafel kwamen, nam ik vaak geheel gedachteloos ervan. Want gezelligheid gaat gepaard met eten, dacht ik toen.
Nou… Je kan het dus ook heel gezellig hebben zonder! 🙂

Vandaag even een dag zonder sport en activiteit. Ik ben snotverkouden geworden. Al een paar dagen had ik flink last van allerlei pijntjes. Met name mijn schouders, nek en hoofd deden pijn.
Maar ik ben lief voor mezelf, dus heb een lekkere massage geboekt bij mijn vaste adresje. Wat een verwennerij! Ik hoop vooral dat ik niet de hele tijd ga zitten snotteren daar, maar dat zien we dan wel weer.

Vanzelfsprekend!

Vanzelfsprekend

Allicht, Natuurlijk, Natuurlijkerwijs, Natuurlijkerwijze, Uiteraard, Vanzelf

Toen ik vorig jaar begon met het veranderen van mijn levensstijl, wist ik natuurlijk dat het een uitdagende weg zou worden. Verandering heeft immers tijd nodig en gaat niet vanzelf.
Oude gewoontes moeten worden afgeleerd en nieuwe gewoontes aangeleerd. En wanneer deze lang genoeg uitgevoerd worden, zullen ze een vanzelfsprekendheid zijn.

Best bijzonder om te merken dat in een jaar tijd zoveel kan veranderen. En dat sommige nieuwe aangeleerde gewoontes, die voorheen echt uitdagend voor me waren, zo makkelijk zijn tegenwoordig.

Zaken die tegenwoordig voor mij vanzelfsprekend zijn: ontbijten, geen junkfood meer, niet meer ’s avonds snacken, het niet regelmatig drinken van frisdranken of sappen, twee stuks fruit op een dag, actiever sporten & sowieso positief ingesteld zijn t.a.v. beweging, makkelijker opmerken of ik een hongergevoel heb of dat het slechts trek is,
(Reflectie op deze zaken heb ik eerder al hier gedaan)

Ik krijg steeds meer vertrouwen in het langdurige proces hierdoor. Een blijvende verandering lijkt te zijn ingezet. En toen vriendlief me vertelde dat het goed zou zijn om het proces over 3 jaar uit te smeren, was ik in eerste instantie verontwaardigd, maar ik begrijp nu steeds beter waarom die tijd echt nodig is.
Niet eens omdat kilo’s verliezen sowieso tijd kost, maar omdat de verandering in je kop het allermoeilijkste is.
Of zoals mijn moeder het vroeger al zo mooi zei: “Meid, goed werk heeft tijd nodig!”

Oh ja… En ze zei ook regelmatig: “Eerlijkheid duurt het langst.” Blijkbaar valt daar ook eerlijkheid t.a.v. mijzelf onder. Want pas toen ik heel eerlijk tegen mezelf begon te zijn, kon ik mijn eigen tekortkomingen omarmen en daarmee leren omgaan. En daar hoort ook de nodige portie zelfwaardering bij.
Eén van de tekortkomingen was namelijk dat ik veel te streng was voor mezelf en wanneer ik weer een fout maakte, ik mezelf gigantisch op mijn kop gaf.
Blijkt dat helemaal averechts te werken joh!
Daarom vandaag maar even een reflectie op de dingen die voor mij nu alweer zo vanzelfsprekend lijken, maar waar ik het afgelopen jaar wel keihard voor geknokt heb.

chuck-norris-thumbs-up.0

Elke dag een stapje – Review van bfit4life

Gisteren werd ik door een vriendin gewezen op een blog van bfit4life.nl. Ook iemand die, net als ik, de uitdaging is aangegaan van gezond leven, meer sporten en gewicht verliezen.
Maar ook iemand, die al een paar stapjes verder is dan ik. En daardoor ook meer lessen geleerd heeft.
Wat mij vooral heeft geïnspireerd tijdens het lezen van dit blog, zijn de 9 afval lessen.
Hierin wordt vooral beschreven dat het proces er één is van vooral hard werken, doorzetten en keer op keer weer de betere keuze kunnen maken.

Daarnaast is het belangrijk om elke dag een stapje in de goede richting te maken. Met het doel voor ogen, is het goed om te kijken hoe je met kleine bewegingen die kant op kan komen.
Omdat het een nieuwe levensstijl is, die je jezelf aan het aanmeten bent. Is het niet zo dat je dat in één keer voor elkaar hebt. Dat is schier onmogelijk.
Het is een proces met vallen en opstaan.

En toen ik aankwam op de pagina waarbij al mijn smoesjes opgesomd werden, moest ik een beetje gniffelen om mezelf. Het is namelijk heel herkenbaar wat er staat. Ook ik heb meer dan eens geroepen: “Ik heb al van alles geprobeerd, maar niets werkt”. 
Het is ook gewoon zo, dat ik (en velen met mij die zich hier schuldig aan gemaakt hebben) geneigd ben om eventjes heel hard mijn best te doen, me over te geven aan een crash dieet, of even enorm fanatiek ga sporten.
Maar het volhouden en de echte verandering maken, dat is de meest lastige stap.
Het echt kiezen voor je eigen gezondheid en daar niets anders voor opofferen. Het kiezen voor het bank hangen, omdat je zo’n zware dag op het werk gehad hebt. Toch maar een stuk taart nemen, omdat je anders iemand teleur stelt.
Jezelf wijs maken dat je honger hebt, om dat stuk chocolade maar te vergoelijken.

En nog steeds trap ik er regelmatig in bij mezelf. Dus zo makkelijk is het niet om de knop om te zetten. Maar het lezen van dit blog heeft me weer een enorme zet in de goede richting gegeven.

i-can-do-it

Vorderingen

Sinds 1 januari 2015 ben ik begonnen met de strijd tegen de kilo’s en met name de strijd met mijn gedachten en oude gewoontes.
In het begin van het jaar ging het afvallen langzaam en was ik druk doende om de spoken in mijn hoofd te verjagen. Inmiddels heb ik het gevoel lekker op gang te zijn en door middel van sporten ook echt bezig te zijn met het vormen van mijn lijf.

Ik hoor regelmatig van mensen om me heen dat ze zo goed zien dat ik afgevallen ben. Ik vind dat erg lastig te zeggen, maar ik merk dat ik het bij anderen ook soms erg slecht zie. (Excuses als het me bij jou toevallig niet opviel!)
Daarom wil ik hier graag foto’s plaatsen van mijn vorderingen. Plaatjes zeggen soms meer dan woorden 😉

Voorkant januari 2015

   Voorkant januari 2015 (105,00 kg)

Zijkant januari 2015

Zijkant januari 2015 (105,00 kg)

Voorkant juli 2015

Voorkant juli 2015 (99,10 kg)

Zijkant juli 2015

Zijkant juli 2015 (99,10 kg)

Interne conversatie

Wat betekent dat eigenlijk?
Een interne conversatie is alles wat je tegen jezelf zegt. Elk mens heeft een interne conversatie. Het zijn je gedachten over en reacties op jezelf wanneer dingen gebeuren.
Om anders om te kunnen gaan met gebeurtenissen in je leven, is het helpend om deze gedachten regelmatig onder de loep te nemen. Negatieve gedachten kunnen veroorzaken dat je ergens met de pet naar zult gooien en positieve gedachten kunnen resulteren in een positieve uitkomst.

Onderstaand voorbeeld geeft dit goed weer:

 

Bron

Mijn gedachten:

Voor mij zit er ook een grote uitdaging in het ombuigen van mijn interne conversatie.
De spoken in mijn hoofd zeggen regelmatig hele nare dingen tegen me:

  • Het lukt bij andere mensen super makkelijk, waarom faal jij dan zo hard?
  • Zie je nou wel, je hebt totaal geen discipline. Loser!
  • Het is gedoemd om te mislukken nu ik eenmaal 1 misstap heb begaan.
  • Het is al zoveel keer mis gegaan, waarom zou het nu wel lukken dan?
  • Je bent veel te impulsief.
  • Met dat dikke lijf van je zien ze je al aankomen bij het zwembad.
  • Je hebt totaal geen conditie en dat zal je vast ook nooit krijgen!

De uitdaging:

Gelukkig heb ik inmiddels werk gemaakt van het uitdagen van deze gedachten. Dit doe ik op verschillende manier.
Ik spreek ze bijvoorbeeld uit naar mensen in mijn omgeving, waardoor zij mij kunnen ondersteunen of ronduit verbaasd aankijken wanneer ik weer eens onzin uitkraam. Daarnaast is het belangrijk dat ik ook mezelf blijf uitdagen. Klopt dit wel? Is het wel zo? Waarom praat je zo nooit over anderen maar wel tegen jezelf?

Mijn grootste uitdaging blijft lief zijn tegen mezelf. Dat lukt grotendeels van de tijd, maar soms, op de zware dagen, zit er een duiveltje op mijn schouder.
En die zegt dan hele vervelende dingen en probeert mijn doelen te saboteren en mijn zelfvertrouwen onderuit te halen.