Blessuretijd

Ik zit momenteel even op de reservebank. Balen!
Het begon twee weken geleden al met een fikse griep, waardoor ik niet naar de sportschool kon. Ik kon amper mijn bed uit om thee te zetten, dus dat leek me even geen goede optie.

Maar inmiddels ben ik weer volledig hersteld van de griep en heb ik met een volgende euvel te kampen. Ik heb sinds een paar dagen enorme last van mijn knie.
Ik kan er geen aanwijsbare oorzaak voor aanwijzen, dus ik hoop dat er gewoon wat verdraaid is. Maar ik ben bang dat het mogelijk iets is wat minder makkelijk hersteld. (Als het om mijn gezondheid gaat kan ik enorm doemdenken.)

Vanmorgen de fysiotherapie gebeld. Daar heb ik een paar jaar geleden echt baat bij gehad toen ik schouderklachten had. Met een paar sessies was het toen verholpen.
Nu ik dan toch naar de fysio ga, laat ik maar meteen mijn heup nakijken. Want daar had ik klachten van gekregen toen ik ging hardlopen.
Ik dacht dat het met rust wel over zou gaan, maar soms heb ik nog steeds steken daar.
Even de restoratie in dus!

Misschien woensdag maar weer sporten, maar dan erg rustig aan en alleen dingen die niet belastend zijn voor mijn knie. En mocht dat allemaal niet mee zitten, dan is het terug naar het zwembad. Want baantjes trekken was ook bijzonder aangenaam.

De 35-dagen challenge gaat nog steeds voorspoedig!
Al moet ik opbiechten dat ik wel gezondigd heb in het weekend. Ik heb namelijk op zaterdag én op zondag een latté machiatto op. En het was lekker!! 😉Blessure-578

 

Advertenties

Goede voornemens

Happy New Year 2016 Light Painting Fireworks Desktop Wallpaper

Zo.. De oliebollen zijn genuttigd, de bitterballen waren heerlijk en het vuurwerk was prachtig!
Nu is het weer 1 januari. De datum waarbij velen van ons starten met de goede voornemens. Vorig jaar ben ik begonnen met mijn gewichtige uitdaging en hier konden jullie lezen waar het mij afgelopen jaar gebracht heeft.

De laatste periode was wisselvallig te noemen, qua sport, gezonde voeding en beweging. Het was een tijd met bijzonder veel stressvolle momenten, met name op het werkgebied. Gelukkig betekende dit niet een complete terugval, maar eerder een stabilisatie van mijn gewicht. Waar ik dik (hèhè) tevreden over ben.

Met kerst heb ik mijzelf als nieuwe motivatie een cadeautje gegeven. De Jawbone activiteiten tracker. 
Hiermee motiveer ik mijzelf om actief te blijven bewegen gedurende de dag en hij meet ook nog eens het slaapritme. (Daar is gelukkig helemaal niets mis mee)

Mijn doel was om in 3 jaar tijd ongeveer 30 kilo lichaamsgewicht kwijt te raken. Het afgelopen jaar is het mij gelukt om zo’n 5 tot 6 kilo kwijt te zijn. Wellicht niet op schema, getallengewijs, maar ik heb op geestelijk vlak bijzonder grote sprongen gemaakt.
Hierdoor weet ik dat ik bepaalde hindernissen al genomen heb en daar vaar ik wel bij!

Mijn grootste voornemens zijn dus niet gebaseerd op kilo’s kwijt raken, maar op actief bewegen, genoeg water drinken en veel gezonde voeding tot mij nemen.
Als ik daar op blijf focussen, komt de rest helemaal goed!

Oh.. En natuurlijk vaker blogposts schrijven. Dat heb ik te lang verwaarloosd… 😉

Ik wens jullie allemaal een heel gelukkig nieuwjaar en moge al jullie wensen en doelen uitkomen!

 

Het dikkertje van de sportschool

Spierbundels, bierbuikjes, spillebenen, wasbordjes en sixpacks; je ziet het allemaal voorbij komen wanneer je in de sportschool aan het trainen bent.
Maar het meest opvallende vind ik, dat er zo weinig mensen met overgewicht in de sportschool te vinden zijn. Het komt met grote regelmaat voor dat ik mezelf het dikkertje van de sportschool voel.

Ik kijk soms met enige jaloezie naar de strakke afgetrainde lichamen en moet mezelf behoeden voor de negatieve gedachten die me dan bekruipen. Ik denk dat elk mens zo wel zijn onzekerheden kent op z’n tijd. En als je ergens komt waar er bijzonder weinig zijn van jouw “soort”, heb je het gevoel dat je er niet direct bij hoort.
Niet dat mensen mij ooit dat gevoel gegeven hebben! Ik heb namelijk niet het idee dat mensen dat daadwerkelijk denken, maar het spookje in mijn hoofd wil me dat bij tijd en wijle wel wijs maken.

Kijk, die mensen komen daar natuurlijk ook niet voor niks. Een strak lijf krijg je namelijk niet bij een pakje boter, daar moet je voor werken. En mogelijk zijn er mensen bij die lang geleden zo begonnen zijn als ik.
Maar ik kan het niet helpen dat ik me ongemakkelijk voel, wanneer ik toch enigszins knullig mijn buikspieroefeningen op het bankje doe.
Het gaat allemaal niet zo vlot, het kost me veel meer moeite dan de anderen en het rode hoofd laat zien dat ik uitermate mijn best doe om het überhaupt voor elkaar te krijgen.

Als ik de anderen zie huppelen in strakke leggings, hoop ik vooral dat het mij ook ooit gaat lukken om zo comfortabel in mijn lijf te zitten dat ik iets dergelijks durf te dragen. Voorlopig train ik in een lange, ruim zittende trainingsbroek met een wijd shirt erover, zodat de vetrolletjes zo min mogelijk zichtbaar zijn.

Maar hou me ten goede: Ik ben blij dat ik er kom! Ik ben elke keer weer trots dat ik bovenstaande onzekerheden overwin en het dikkertje van de sportschool mag zijn. Ik ben trots dat ik gá en me niet laat wegjagen door spoken in mijn hoofd.
En mochten er toevallig spierbundels zijn die het niet vinden om aan te zien, dan mogen ze van mij de andere kant op kijken. Ik werk hard voor mijn resultaat en als dat geen respect opbrengt, dan niet. Die krijg ik wel van mensen die zien hoeveel moeite ik ervoor doe.

Tryingmyharders

Terugblik Juni

Elke eerste van de maand reflecteer ik op hoe de afgelopen maand is gegaan en aangezien we zojuist in juli gearriveerd zijn, is het weer zover.

Juni was een goede maand voor me!

  • In totaal ben ik 2 kilo afgevallen. Dat is meer dan in de maanden ervoor het geval was. Waarschijnlijk omdat ik een aantal veranderingen heb meegemaakt, die dit veroorzaakt hebben zoals sporten.
  • Ik heb een abonnement op de sportschool genomen. Waarom ik deze keuze gemaakt heb in plaats van het zwemmen lees je hier.
  • Het sporten gaat sowieso lekker. Ik ben veel consistenter in het volhouden en regelmatig gaan dan voorheen. Ik krijg er ook steeds meer zin in en zelfs behoefte aan. Ik merk veranderingen aan mijn lijf, maar ook op geestelijk vlak. Spanningen nemen af en ik voel me positiever in het leven staan.
  • Ik ben druk aan de slag geweest met het reflecteren op de smoesjes die regelmatig ervoor hebben gezorgd dat ik niet ging sporten of meer ging eten. Afgelopen maand is het best goed gelukt om deze de nek om te draaien. Af en toe betrap ik me natuurlijk nog flarden van gedachten die mijn proces kunnen saboteren, maar het is een opluchting dat ze niet meer zo indringend aanwezig zijn.
  • Het omgaan met verleidingen blijft met tijden enorm lastig! Maar ik merk dat het makkelijker is om mezelf af en toe wat lekkers toe te staan zonder schuldgevoel, wanneer ik zo intensief aan het sporten ben. Het blijft een aandachtspunt, want op momenten dat ik trek heb en er staat allerlei lekkers voor mijn neus, is het soms maar moeilijk om nee te zeggen.
  • Qua drinken gaat het perfect. Ik drink veel water en thee. (Met deze warme dagen is het drinken van veel water een makkie.) En heel soms drink ik sterk verdunde ranja of een light drankje. Ik merk dat het drinken van water ook steeds makkelijker word en je simpelweg veel dorst krijgt wanneer je niet regelmatig drinkt. Voorheen kon ik uren zonder drinken, dat is gelukkig niet meer het geval.

Al met al ben ik “dik” tevreden met mijn behaalde resultaten de afgelopen maand. Ik zou tegen mezelf willen zeggen: “Ga zo door!”

 

Awesome

De Sportschool

Een tijdje geleden, toen het weer vakantie was voor de scholen, begon de twijfel over het zwemmen toe te slaan. Het zwembad was dicht en er was geen mogelijkheid om baantjes te trekken. Ook heb ik al een paar keer voor nop aan de balie gestaan omdat het zwembad wel open was, maar niet voor volwassenen. Alleen de kinderen konden naar binnen voor zwemlessen of vrije activiteiten.

Daardoor kwam al snel de conclusie dat het handig was wanneer ik iets zou zoeken wat voor meer continuïteit zou zorgen. Zoiets als de sportschool.
Ik ben vervolgens op het wereldwijde web gaan zoeken naar geschikte opties en al snel vond ik een sportschool bij mij in de buurt. Eentje met onbeperkt sporten, groepslessen en begeleiding.

Voor mij heeft het vooral als voordeel dat ik kan gaan wanneer het mij uitkomt. Het zou voor mij namelijk ideaal zijn om direct na mijn werk te gaan sporten, omdat mijn partner meestal pas een uur later thuis komt.
Wanneer ik thuis kom en nog een uur moet wachten voor ik kan eten, heb ik vaak de neiging om te gaan snacken en dat zou hiermee voorkomen kunnen worden. Daarnaast ben ik productief bezig en heb ik ook nog een avond over om andere dingen te doen. (Of lekker lui op de bank te hangen, maar wel met een voldaan gevoel.)

Daarnaast is het ideaal om mijn vorderingen bij te houden, omdat er eens in de 4 tot 6 weken een conditietest en een vet-meting wordt afgenomen. De focus komt dus op meer elementen te liggen dan puur de cijfertjes van de weegschaal.

En als laatste belangrijke element, is dat ik spiermassa wil kweken, zodat hopelijk het gewichtsverlies geleidelijk gaat en mijn lichaam wat strakker blijft.
Snel afvallen en niet sporten, resulteert namelijk soms in overtollig vel. Ik hoop dat op deze manier in elk geval te kunnen beperken of zelfs geheel tegengaan.

fitness-motivation-quote-7

De beslissing

hsfile_246197

Zolang als ik me kan herinneren, ben ik dikker geweest dan de gemiddelde persoon.
Op de basisschool was ik niet perse dik, maar ik was wel het meest forse meisje van de klas. Ik was dan ook het eerste meisje wat ongesteld werd, in groep 7.
Als 11-jarige brengt dat een berg onzekerheid met zich mee. Deze onzekerheid nam ik mee naar huis en verstopte ik.
Ik ging samen met mijn toenmalige kat zitten kroelen of ik zocht troost in eten.

Het is niet zozeer dat ik een emotie-eter ben, maar eten is in mijn hoofd geassocieerd met positieve dingen.
Mijn moeder zat na school altijd klaar met een kopje thee en soms iets lekkers, wat mij een geborgen gevoel opleverde.
’s Avonds bij het kijken van een film, was er meestal een koekje bij. En met feestjes of gezelligheid met vrienden, hoort eigenlijk altijd ook iets op tafel, want dat is “gezellig’.

Door deze positieve associaties, heeft mijn brein de behoefte wanneer ik me rot voel, om te gaan eten. Comfortfood, wordt het ook wel genoemd.
Ik voel me dan tijdelijk geborgen, getroost of het levert met gezelligheid op.
Dit zijn hele hardnekkige patronen, die mij de meeste moeite kosten om te veranderen.

Waarom dan toch de keuze?
Ik wilde niet meer dik zijn. Althans; ik wilde niet meer last hebben van de gevolgen van dik zijn.
Het zelfvertrouwen is inmiddels enorm gegroeid, dus dat is niet de reden om de beslissing te willen maken.

Mijn beslissing werd genomen omdat ik geconfronteerd werd met de gevolgen van te dik zijn.
Ik schrok na mijn verhuizing over de hoeveelheid jonge (soms te dikke) mensen die ik tegen kwam in een scootmobiel. Veel mensen zitten natuurlijk in zo’n ding vanwege een ziekte, maar ik zag ook mensen met zwaar overgewicht in zo’n karretje.
Op die momenten realiseerde ik me dat ik niet die kant op wil. Ik wil fit blijven!
Ik had namelijk al regelmatig pijnen in mijn lijf en mijn conditie was zwaar ondermaats. Ik wilde geen verhoogd risico meer zijn voor allerlei kwaaltjes die komen met obesitas.

Kortom; tijd voor verbetering!

Daarnaast lijkt het me heerlijk om te kunnen shoppen in winkels waar ze alleen normale maten verkopen. Ik zit al jaren op kledingmaat 48 en ondanks dat het aanbod wel verbeterd is, zijn de kleren in de normale maten soms net even wat vlotter of mooier van pasvorm.

En waarom dan op deze manier?
Ik heb al jaren geprobeerd te lijnen en te sporten. Meestal hield ik dit ongeveer 3 maanden vol, omdat ik heel erg mijn focus had liggen op eten.
Sporten was al snel een te grote ballast en de smoesjes in mijn hoofd wonnen het nogal makkelijk. (Over smoesjes verzinnen later meer.)
Maar na 3 maanden werd mijn frustratie van “geen lekker eten meer mogen”, te groot. Ik voelde mezelf zielig en wanneer de weegschaal dan weer tegen me was, werd ik kwaad en besloot ik dat het toch nooit meer goed kwam en ik verloor de strijd.

Dat is nu klaar. Ik ga namelijk de strijd aan met de spoken in mijn hoofd. De smoesjes, de frustraties, de vooronderstellingen, de gedachtepatronen, de negatieve spiralen.
Het zal vooral een emotionele strijd worden, waarbij veel beweging en gezond eten centraal staan.
Mijn beslissing is om niet snel af te willen vallen, maar om een definitieve verandering in gang te zetten. Eentje die ik voor altijd vol kan blijven houden en waarmee ik mijn uiteindelijke doel echt ga behalen: Winnen van en met mijn lijf.