Fysiotherapie

Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen
Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen
Oren , ogen, puntje van je neus
Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen

Inmiddels heb ik aardig wat mankementen te verstouwen gehad in de afgelopen periode. Maar toen ik zondag mijn tas op de grond zette en door mijn rug ging, was het weer gezellig ouderwets balen geblazen.
Wanneer je dan vervolgens zelfs niet meer je eigen broek aan kan trekken, weet je dat het tijd is om de hulptroepen in te schakelen.

Dus de stoute schoenen aangetrokken (figuurlijk dus) en een nieuwe fysiotherapeut gebeld. Eerder was ik al eens in mijn woonplaats op zoek gegaan naar een peut, maar daar was ik niet helemaal tevreden over. Daarom maar op zoek naar een nieuw exemplaar.
Deze keer leek het me handig om het in de buurt van mijn werk te zoeken. Wel zo handig wanneer je fulltime werkt om dan tussen de bedrijven door even op de pijnbank te kunnen plaatsnemen.

Ik vind dat altijd wel spannend, een nieuw persoon ontmoeten die dan ook meteen aan je lijf gaat frunniken. Gelukkig bleek de nieuwe peut een ontzettend aardige man die ook nog eens erg kundig was.

De vorige keer bij de fysiotherapeut leek men enkel aan symptoombestrijding te doen. Nu heb ik de indruk dat deze breder kijkt naar de klachten en ook goed wil kijken naar mogelijke oorzaken.
Tevens was de behandeling zelf goed bevallen. Mijn lijf kraakte her en der wel wat, maar zoals mijn moeder weleens zei: “Krakende wagens lopen het langst“.

Het is voor mij belangrijk om weer wat soepeler door het leven te kunnen. Ik wil graag meer bewegen en sporten, maar het is soms frustrerend dat zodra je dat doet er iets in je lichaam pijn doet. En dan bedoel ik niet de reguliere spierpijn, daar ben ik inmiddels gelukkig goed bekend mee 😉

 

Advertenties

Rouw op je dak

Vaak heb ik eraan gedacht om deze blogpost te schrijven en vaak heb ik het weer uitgesteld. Want hoe vertel je aan anderen dat je grootste fan er niet meer is?
Hoe leg je uit hoeveel verdriet en pijn het doet wanneer één van de twee personen waarbij je zeker wist dat hun liefde zonder voorwaarden kwam, er niet meer is?

Mijn moeder is op 7 november overleden. We wisten dat het eraan zat te komen. Maar dat verzacht de pijn helemaal niks. Ik had me er van alles bij voorgesteld, maar niets daarvan komt overeen met de werkelijkheid. De werkelijke pijn is rauw.

Eigenlijk zou rouwen ook zowaar rauwen kunnen heten. Want zo voelt het. Het is alsof je gevoelens alle kanten op gescheurd worden. Het raast van intens verdriet naar intense pijn. Soms voelt het alsof iemand een betonblok op je maag gelegd heeft. En andere keren ben ik weer boos. Op de wereld. Hoe durven ze allemaal door te gaan met het leven, terwijl dat van mij stil staat?

Ik snap het wel. Mijn verstand snapt de dingen die mensen goed bedoelen. Maar mijn gevoel wil het niet snappen. Ik wil dat mensen aan me zien dat het elke dag weer pijn doet. En tegelijk ga ik ook door met het leven.
Ik ga naar mijn werk. Ik doe het huishouden. Ik doe vriendelijk tegen de mensen die ik tegen kom. En als ze aan me vragen hoe het gaat, dan zeg ik heel eerlijk dat het wisselend gaat.

Het gaat ook heus vaak best goed. Ik hou me staande, dat verdiend soms al een enorme schouderklop. En heus, ik lach om dingen. Ik geniet soms van momenten.
Maar intern zit er altijd een rouwrand omheen.

Ik mis mijn moeder. Ik mis mijn meest trouwe lezer. Ik mis de persoon die zei: “ach meiske, dat komt allemaal wel weer goed”.

 

Ik heb er de buik vol van!

In mijn vorige blogpost was te lezen, hoe het tot nu toe met mij ging. En hoe ik de bezoekjes naar het ziekenhuis inmiddels wel spuugzat was.
Ook was te lezen dat alle gynaecologen nog bij elkaar zouden komen en ik te horen zou krijgen wat het vervolg zou zijn op de behandeling.

De dag erop had ik dus een afspraak bij de gynaecoloog op de poli. Zij vertelde dat de gynaecologen besproken hadden dat een curettage nu wellicht de beste optie zou zijn.
Ze wilden er niet direct nog een kijkoperatie aan toevoegen, omdat ze hopen hiermee positieve resultaten te boeken.
Het materiaal zou opgestuurd worden naar de patholoog en samen met nogmaals 2x bloed aftappen, (ik ben inmiddels lek!) zouden ze dan een duidelijke uitslag moeten hebben.

De operatie kon aanstaande maandag plaats vinden. Dat zou voor mij betekenen dat ik nogmaals 5 dagen moest wachten én dat ik ook nog niet eens weer dinsdag aan het werk zou kunnen. (Ik wil zó graag eens eindelijk starten met mijn nieuwe baan!)
Dus ik werd emotioneel. Ik vertelde hoeveel impact het op me had dat ik al 2,5e week in onzekerheid leefde en dat de tripjes naar het ziekenhuis me inmiddels naar de strot vlogen. (Om de dag 4 uur in het ziekenhuis zitten, terwijl je steeds met hetzelfde resultaat naar huis wordt gestuurd is ook niet erg prettig.)
De gynaecoloog begreep het en adviseerde me om de volgende dag zo vroeg mogelijk in te checken bij de afdeling, zodat ik op de spoedlijst meegenomen kon worden.
Ze gaf aan alleen niets op emotioneel vlak voor me te kunnen betekenen. Ik gaf aan dat dat ook niet nodig was.
Als je immer maar lang genoeg zaagt, valt zelfs de meest stevige boom om. Ik had gewoon al genoeg op mijn bordje gehad. En daarbij, zo vreemd is het natuurlijk niet om emotioneel te worden op het moment dat je lijf je in de steek laat.

De volgende dag zat ik dan ook om half 8 in het ziekenhuis. Ik moest nuchter komen.
Rond half 2 kwam de arts die mij zou opereren om zich alvast voor te stellen. Ze gaf aan dat ook zij hoopte dat het hiermee klaar zou zijn en dat een nog grotere buikoperatie me bespaard zou blijven. (Ik ook!)
Uiteindelijk werd ik om 15.00 uur richting OK gebracht. Ik kan je vertellen, dan heb je dus enorme honger!
Bij de OK waren de anesthesisten verschrikkelijk lief en geruststellend. Er werd duidelijk uitgelegd wat me (weer) te wachten stond en dat was op dat moment precies wat ik nodig had!

Toen ik wakker werd, heb ik nog wat extra pijnstillers gekregen. Na de morfine werd de pijn eindelijk minder en kon ik uiteindelijk terug naar de afdeling. (Alhoewel ik eerst een enorm lekker perenijsje van ze had gekregen, hoe lief!)
Diezelfde dag mocht ik nog naar huis. De pijn werd steeds minder en ik heb uiteindelijk heel goed geslapen in mijn eigen bed.

Vandaag is de pijn weer wat minder en ik heb minder last van vermoeidheid door de narcose dan de vorige keer. Deze narcose was ook minder heftig, omdat het een kortere en minder intensieve ingreep was.

Ik hoop enorm dat ze maandag een positief resultaat te melden hebben. Het is vanzelfsprekend dat ik geen zin heb in nog meer operaties. En ik heb zo’n zin om eindelijk eens lekker te beginnen aan mijn nieuwe baan!
Daarnaast ben ik blij wanneer ik mijn conditie weer een beetje op kan gaan bouwen. Ik woon nu in een nieuwe buurt en er is vast genoeg om te hacken met Ingress. 😉

wpid-opgeblazen_gevoel_na_het_eten

Blessuretijd

Ik zit momenteel even op de reservebank. Balen!
Het begon twee weken geleden al met een fikse griep, waardoor ik niet naar de sportschool kon. Ik kon amper mijn bed uit om thee te zetten, dus dat leek me even geen goede optie.

Maar inmiddels ben ik weer volledig hersteld van de griep en heb ik met een volgende euvel te kampen. Ik heb sinds een paar dagen enorme last van mijn knie.
Ik kan er geen aanwijsbare oorzaak voor aanwijzen, dus ik hoop dat er gewoon wat verdraaid is. Maar ik ben bang dat het mogelijk iets is wat minder makkelijk hersteld. (Als het om mijn gezondheid gaat kan ik enorm doemdenken.)

Vanmorgen de fysiotherapie gebeld. Daar heb ik een paar jaar geleden echt baat bij gehad toen ik schouderklachten had. Met een paar sessies was het toen verholpen.
Nu ik dan toch naar de fysio ga, laat ik maar meteen mijn heup nakijken. Want daar had ik klachten van gekregen toen ik ging hardlopen.
Ik dacht dat het met rust wel over zou gaan, maar soms heb ik nog steeds steken daar.
Even de restoratie in dus!

Misschien woensdag maar weer sporten, maar dan erg rustig aan en alleen dingen die niet belastend zijn voor mijn knie. En mocht dat allemaal niet mee zitten, dan is het terug naar het zwembad. Want baantjes trekken was ook bijzonder aangenaam.

De 35-dagen challenge gaat nog steeds voorspoedig!
Al moet ik opbiechten dat ik wel gezondigd heb in het weekend. Ik heb namelijk op zaterdag én op zondag een latté machiatto op. En het was lekker!! 😉Blessure-578

 

Pijn

Vorig jaar, voordat ik begon met mijn langdurige uitdaging, had ik bijna voortdurend last van allerlei pijnklachten.

  • Ik had pijn in mijn schouder, omdat mijn spieren niet sterk genoeg waren om deze te dragen en er daardoor een zenuw klem zat.
  • Mijn nek was erg pijnlijk, omdat ik veel achter de pc zat en deze daardoor ging verkrampen.
  • Ook mijn rug was een zwakke plek. Ik had regelmatig daar veel pijn, na één verkeerde beweging.
  • Mijn knieën konden het zware gewicht van mijn lijf niet dragen, waardoor ik ook daar regelmatig pijntjes had.
  • En als laatste; mijn heup deed pijn na een verwoede poging om te gaan hardlopen.

Daarnaast had ik nog momenten dat ik  hoofdpijn kreeg, door die verkrampte nek. Of dat mijn hele lijf pijn leek te doen, gewoon zomaar.

De eerste oplossing is geweest om een nieuw bed te kopen. Ik had nog een heel oud 2e hands-bed, waar ik totaal niet lekker op sliep en vaak met pijn in de ochtend al wakker werd. Nu ik slaap op matrassen van M-line (reclame!) en ik word uitgerust en pijnloos wakker.

Daarnaast (en dat is waarschijnlijk de beste verbetering), sport ik nu op regelmatige basis en ben ik 6,5e kilo lichter. Door het sporten kunnen mijn spieren het gewicht beter dragen en heb ik een betere balans in mijn lijf.
Ook beweeg ik nu alle spieren intensief, waardoor ze minder snel verkrampen. Omdat ik een zittend beroep heb, is dit uitermate belangrijk om te doen.
En minder gewicht meedragen, is minder belasting op mijn gewrichten. Bonus!

De laatste dagen heb ik echter weer last van een nieuw soort pijn; spierpijn!
Tjonge jonge, dat nieuwe schema op de sportschool is weer enorm wennen. Na 3 dagen nog steeds gigantische last van mijn buikspieren.
Gelukkig is deze pijn helemaal niet erg en weet ik dat het tijdelijk is. Dat maakt deze pijn een stuk fijner 😀

Pain