De vicieuze dieetcirkel

Bron: Facebook

Bijgaand plaatje vond ik vandaag op Facebook. Hoe herkenbaar!
Ik heb soms nog steeds de neiging om te willen crashen, omdat ik dan tenminste flink veel en SNEL af ga vallen.
Maar bovenstaande cirkel heb ik meer dan eens doorlopen.

Ik kan nu met gerust hart zeggen, dat ik gezond leef. En dat ik af en toe ook gewoon mezelf wat lekkers gun. De kilo’s vliegen er dan niet af, maar ook zeker niet meer aan! En heel gestaag, gaat het naar beneden.
Maar met grootste winst: Ik ben heel gelukkig tijdens dit proces.
Ik hoef mezelf niet meer te bestraffen voor dat ene stukje chocolade. Maar het blijft dan ook bij dat ene stukje. (Omdat ik weet dat ik ’t mezelf niet hoef te ontzeggen, is de drang minder groot)

En over de vorige uitdaging: Dat gaat hartstikke goed! Ik ben nu 2 dagen bezig en beide dagen ben ik erin geslaagd om de 5000 stappen te halen. Vandaag is het een behoorlijk passieve dag, dus ik zal vaak rondjes door het huis moeten lopen om het te halen, maar ik ga het gewoon doen!

Fijne dag vandaag 🙂

De beslissing

hsfile_246197

Zolang als ik me kan herinneren, ben ik dikker geweest dan de gemiddelde persoon.
Op de basisschool was ik niet perse dik, maar ik was wel het meest forse meisje van de klas. Ik was dan ook het eerste meisje wat ongesteld werd, in groep 7.
Als 11-jarige brengt dat een berg onzekerheid met zich mee. Deze onzekerheid nam ik mee naar huis en verstopte ik.
Ik ging samen met mijn toenmalige kat zitten kroelen of ik zocht troost in eten.

Het is niet zozeer dat ik een emotie-eter ben, maar eten is in mijn hoofd geassocieerd met positieve dingen.
Mijn moeder zat na school altijd klaar met een kopje thee en soms iets lekkers, wat mij een geborgen gevoel opleverde.
’s Avonds bij het kijken van een film, was er meestal een koekje bij. En met feestjes of gezelligheid met vrienden, hoort eigenlijk altijd ook iets op tafel, want dat is “gezellig’.

Door deze positieve associaties, heeft mijn brein de behoefte wanneer ik me rot voel, om te gaan eten. Comfortfood, wordt het ook wel genoemd.
Ik voel me dan tijdelijk geborgen, getroost of het levert met gezelligheid op.
Dit zijn hele hardnekkige patronen, die mij de meeste moeite kosten om te veranderen.

Waarom dan toch de keuze?
Ik wilde niet meer dik zijn. Althans; ik wilde niet meer last hebben van de gevolgen van dik zijn.
Het zelfvertrouwen is inmiddels enorm gegroeid, dus dat is niet de reden om de beslissing te willen maken.

Mijn beslissing werd genomen omdat ik geconfronteerd werd met de gevolgen van te dik zijn.
Ik schrok na mijn verhuizing over de hoeveelheid jonge (soms te dikke) mensen die ik tegen kwam in een scootmobiel. Veel mensen zitten natuurlijk in zo’n ding vanwege een ziekte, maar ik zag ook mensen met zwaar overgewicht in zo’n karretje.
Op die momenten realiseerde ik me dat ik niet die kant op wil. Ik wil fit blijven!
Ik had namelijk al regelmatig pijnen in mijn lijf en mijn conditie was zwaar ondermaats. Ik wilde geen verhoogd risico meer zijn voor allerlei kwaaltjes die komen met obesitas.

Kortom; tijd voor verbetering!

Daarnaast lijkt het me heerlijk om te kunnen shoppen in winkels waar ze alleen normale maten verkopen. Ik zit al jaren op kledingmaat 48 en ondanks dat het aanbod wel verbeterd is, zijn de kleren in de normale maten soms net even wat vlotter of mooier van pasvorm.

En waarom dan op deze manier?
Ik heb al jaren geprobeerd te lijnen en te sporten. Meestal hield ik dit ongeveer 3 maanden vol, omdat ik heel erg mijn focus had liggen op eten.
Sporten was al snel een te grote ballast en de smoesjes in mijn hoofd wonnen het nogal makkelijk. (Over smoesjes verzinnen later meer.)
Maar na 3 maanden werd mijn frustratie van “geen lekker eten meer mogen”, te groot. Ik voelde mezelf zielig en wanneer de weegschaal dan weer tegen me was, werd ik kwaad en besloot ik dat het toch nooit meer goed kwam en ik verloor de strijd.

Dat is nu klaar. Ik ga namelijk de strijd aan met de spoken in mijn hoofd. De smoesjes, de frustraties, de vooronderstellingen, de gedachtepatronen, de negatieve spiralen.
Het zal vooral een emotionele strijd worden, waarbij veel beweging en gezond eten centraal staan.
Mijn beslissing is om niet snel af te willen vallen, maar om een definitieve verandering in gang te zetten. Eentje die ik voor altijd vol kan blijven houden en waarmee ik mijn uiteindelijke doel echt ga behalen: Winnen van en met mijn lijf.