Rouwdouwen en troostvoer

Er staat nog taart in de koelkast.

Ongeveer een half jaar geleden stierf mijn moeder. Zowel de periode ervoor als de periode erna was ongelooflijk zwaar. En momenteel zijn er gelukkig ook weer volop goede dagen, maar zoals te verwachten ook zware dagen.
Het liefst dender ik door, vul ik mijn dagen met werk en uitstapjes. Maar soms is het ook belangrijk om stil te staan bij het verdriet.
Meestal heb ik daar niet zoveel zin in. Want sommige emoties zijn stom.
Echt… Heel… Stom…
En dan duik ik het liefst weg in een machtig mooi spel op de computer, een spannend boek of een gezellige serie op Netflix.

Er staat nog taart…  in de koelkast…

En je probeert ook zoveel mogelijk het normale leven op te pakken. Werken, sociale contacten, boodschappen, sporten, huishouden en gezond eten.
Want ook al staat af en toe mijn leven stil, de wereld draait gewoon door. En dus stap je maar weer uit bed en ga je op pad. Het dagelijkse leven tegemoet.

Er staat nog taart in de koelkast!!

Maar rouwen is dus heel makkelijk. Je komt jezelf namelijk vanzelf tegen wanneer je niet voldoende stilstaat bij je emoties. Soms in de vorm van een ongemakkelijke huilbui en andere keren in een lichamelijk mankement.
De ene krijgt een snotter aanval, de volgende nek- of rugklachten en weer een ander krijgt slapeloze nachten.
Super handig, dat lijf van ons. We zouden er soms wat vaker naar mogen luisteren.

Er staat nog taart!!!!

En buiten dat ik dus af en toe wat nek- of rugpijn heb. Wil mijn onverzadigbare hoofd dus vooral zoetigheid wanneer ik de emoties heb.
Ik kan nog zo fijn mijn Netflix serie zitten kijken, er is op dat moment altijd een stemmetje in mijn hoofd wat mij er lieflijk aan herinnert dat er nog taart over is.

TAART!!

En dan lukt het best goed om een paar keer nee te zeggen tegen dat stuk taart. Maar als het verdriet groot genoeg is, dan interesseert het je allemaal niet zo ontzettend veel meer. En dan ligt een impulsieve actie op de loer.
En ach… Rouwen kost tijd. Er zijn honderden boeken over geschreven. Ik heb er zelfs een aantal gelezen tijdens mijn studie. Maar je weet pas wat het is als je er dwars doorheen moet.

Mijn beste advies: Ga met de stroming mee. Neem de dagen zoals ze komen en probeer er geen controle over uit te oefenen. Maak je er van tevoren geen zorgen over, want het komt zoals het komt en het gaat ook weer weg.

Advertenties

Het is tijd, de hoogste tijd!

Oh man, wat heb ik mijn hele leven al een bloedhekel gehad een André Hazes. Maar in 1 ding had hij wel gelijk; het is de hoogste tijd!
Het is niet alleen tijd om weer wat updates in mijn blog te schrijven, maar ook om de gezonde lifestyle op te pakken.

Inmiddels was ik weer gestart met sporten. Ik ben terug gegaan naar het zwembad waar ik de leukste lessen aquarobics kon volgen en heb daar een maandkaart aangeschaft.
Tevens ben ik naar een outdoor winkel gegaan en heb de beste wandelschoenen die ik kon vinden aangeschaft. Super handig om regelmatig te wandelen, maar ook handig om te hebben voor onze toekomstige vakantie naar… Bali!

Omdat vorig jaar een enorm minder prettig jaar was, hadden we onze huwelijksreis uitgesteld en inmiddels is deze dus geboekt. Een mooi doel om mijn wandelschoenen goed in te lopen.
Een paar maanden geleden waren we in Londen en toen had ik te kleine wandelschoenen meegenomen. Ik kan jullie niet vertellen hoe pijnlijk het was, maar er waren momenten dat ik liever op mijn blote voeten door Londen was gelopen.

Het rouwen om het verlies van mijn moeder gaat gestaag. Op sommige momenten denk ik dat ik het een plekje gegeven heb en op andere momenten rollen de tranen weer over mijn wangen. Ik denk dat het er allemaal bij zal horen. Volgens de boeken in elk geval wel. Ik weet het niet zeker, ik heb het (gelukkig) nog nooit eerder gedaan.

Waar ik wel een beetje van baal is dat mijn lijf de laatste tijd tegenstribbelt. Wanneer ik net lekker op dreef ben met het sporten dan krijg ik spontaan ergens last van. Momenteel zit ik met een flinke portie spit. Twee weken geleden had ik nog een overbelaste knie.
Vanmorgen bij de (plaatsvervangend) huisarts geweest. Hij gooide de klachten op “te dik”. Ik begrijp goed dat mijn overgewicht niet helpend is, maar het sporten is juist om af te vallen. Als ik dat nou toch eens aan mijn lijf duidelijk zou kunnen maken, dan zou alles een stuk makkelijker zijn. 😉 Helaas is mijn lijf net zo koppig als ikzelf en zal ik wederom geduld moeten hebben tot deze pijn voorbij is.
Zoals een wijs man ooit zie: “This too shall pass”.

Ooit zou ik nog wel willen leren om “de gulden middenweg” te vinden. Bij mij gaat het meestal “AAN” of “UIT”. Ik ben niet zo goed in gemiddeld.
Dus de kans is ook aanwezig dat ik nu weer bloedfanatiek ga bloggen. Wie weet!
Ik heb in elk geval wel een bijzonder coole IPad aangeschaft. Eentje met toetsenbord, dus ik kan nu ook makkelijk onderweg een blog schrijven.
Plus bijzonder handig voor de aankomende vakantie naar Bali. Want nu kan ik alvast E-books gaan scoren.

Heeft iemand nog goede leestips? 😉

bali-guide

Ik heb er de buik vol van!

In mijn vorige blogpost was te lezen, hoe het tot nu toe met mij ging. En hoe ik de bezoekjes naar het ziekenhuis inmiddels wel spuugzat was.
Ook was te lezen dat alle gynaecologen nog bij elkaar zouden komen en ik te horen zou krijgen wat het vervolg zou zijn op de behandeling.

De dag erop had ik dus een afspraak bij de gynaecoloog op de poli. Zij vertelde dat de gynaecologen besproken hadden dat een curettage nu wellicht de beste optie zou zijn.
Ze wilden er niet direct nog een kijkoperatie aan toevoegen, omdat ze hopen hiermee positieve resultaten te boeken.
Het materiaal zou opgestuurd worden naar de patholoog en samen met nogmaals 2x bloed aftappen, (ik ben inmiddels lek!) zouden ze dan een duidelijke uitslag moeten hebben.

De operatie kon aanstaande maandag plaats vinden. Dat zou voor mij betekenen dat ik nogmaals 5 dagen moest wachten én dat ik ook nog niet eens weer dinsdag aan het werk zou kunnen. (Ik wil zó graag eens eindelijk starten met mijn nieuwe baan!)
Dus ik werd emotioneel. Ik vertelde hoeveel impact het op me had dat ik al 2,5e week in onzekerheid leefde en dat de tripjes naar het ziekenhuis me inmiddels naar de strot vlogen. (Om de dag 4 uur in het ziekenhuis zitten, terwijl je steeds met hetzelfde resultaat naar huis wordt gestuurd is ook niet erg prettig.)
De gynaecoloog begreep het en adviseerde me om de volgende dag zo vroeg mogelijk in te checken bij de afdeling, zodat ik op de spoedlijst meegenomen kon worden.
Ze gaf aan alleen niets op emotioneel vlak voor me te kunnen betekenen. Ik gaf aan dat dat ook niet nodig was.
Als je immer maar lang genoeg zaagt, valt zelfs de meest stevige boom om. Ik had gewoon al genoeg op mijn bordje gehad. En daarbij, zo vreemd is het natuurlijk niet om emotioneel te worden op het moment dat je lijf je in de steek laat.

De volgende dag zat ik dan ook om half 8 in het ziekenhuis. Ik moest nuchter komen.
Rond half 2 kwam de arts die mij zou opereren om zich alvast voor te stellen. Ze gaf aan dat ook zij hoopte dat het hiermee klaar zou zijn en dat een nog grotere buikoperatie me bespaard zou blijven. (Ik ook!)
Uiteindelijk werd ik om 15.00 uur richting OK gebracht. Ik kan je vertellen, dan heb je dus enorme honger!
Bij de OK waren de anesthesisten verschrikkelijk lief en geruststellend. Er werd duidelijk uitgelegd wat me (weer) te wachten stond en dat was op dat moment precies wat ik nodig had!

Toen ik wakker werd, heb ik nog wat extra pijnstillers gekregen. Na de morfine werd de pijn eindelijk minder en kon ik uiteindelijk terug naar de afdeling. (Alhoewel ik eerst een enorm lekker perenijsje van ze had gekregen, hoe lief!)
Diezelfde dag mocht ik nog naar huis. De pijn werd steeds minder en ik heb uiteindelijk heel goed geslapen in mijn eigen bed.

Vandaag is de pijn weer wat minder en ik heb minder last van vermoeidheid door de narcose dan de vorige keer. Deze narcose was ook minder heftig, omdat het een kortere en minder intensieve ingreep was.

Ik hoop enorm dat ze maandag een positief resultaat te melden hebben. Het is vanzelfsprekend dat ik geen zin heb in nog meer operaties. En ik heb zo’n zin om eindelijk eens lekker te beginnen aan mijn nieuwe baan!
Daarnaast ben ik blij wanneer ik mijn conditie weer een beetje op kan gaan bouwen. Ik woon nu in een nieuwe buurt en er is vast genoeg om te hacken met Ingress. 😉

wpid-opgeblazen_gevoel_na_het_eten