Ik heb het niet nodig

Een tijdje geleden, toen ik bij mijn schoonouders was en aan het toetje begonnen, zei mijn schoonzusje; “Nee, ik hoef niet. Ik heb het niet nodig”.
Ik was geïntrigeerd door dit antwoord en vroeg wat ze hier precies mee bedoelde. Ze gaf aan dat ze genoeg gegeten had en dat het toetje geen toegevoegde voedingswaarde had, dus dat ze een bewuste keuze maakte om het niet te nemen.

Lange tijd heb ik niet begrepen hoe ze dat voor elkaar kreeg. Zo’n perfecte rationele gedachte bij een verleiding die voor mij soms moeilijk te weerstaan was.
Inmiddels ben ik een tijdje verder en begin ik het niet alleen beter te snappen, ik merk ook dat ik dezelfde afweging kan maken.

Nou kan ik jullie de ingewikkelde transactionele analyse gaan uitleggen. En daarmee de kans dat je stopt met het lezen van dit blog, maar ik ga proberen het simpeler uit te leggen.

Steeds wanneer ik opnieuw een poging deed om af te vallen, probeerde ik mijzelf regels en maatstaven op te leggen. Dat ging dan vooral in de trend van: “Dit mag jij niet eten, omdat je anders aankomt en aankomen is stom en dan heb je gefaald”.
Als je het zo zwart op wit leest, dan is het zo klaar als een klontje dat dit niet de meest sympathieke manier is om tegen jezelf te praten. Ik kan me niet heugen dat ik overigens ooit zo naar tegen iemand anders gepraat heb.

Sinds ik ben nadenken over de zin: “Ik heb het niet nodig”, is er een belangrijk kwartje gevallen. Ik ontzeg mezelf niets. Ik hoef ook niet streng of naar te doen tegen mezelf.
Als ik gewoon een respectvolle interne conversatie richting mijzelf doe, dan ben ik heel goed in staat om weloverwogen beslissingen te nemen.
En precies die mindset, maakt dat de keuze maken een stuk minder zwaar wordt. Want ik mag heus een toetje. Ik mag er wel 10! Maar ik kan ook beslissen dat ik het mezelf eens per week toesta.

Die vrijheid van keuze, maakt dat de keuze een stuk makkelijker wordt. Het moeten wordt mogen en het mogen is een vrije keuze.
Om nog even terug te komen op de transactionele analyse:
Iedere volwassenen heeft ook nog een kind in zichzelf. Wees lief voor dat kind. In het kind schuilt al je creativiteit en emoties. En juist als het om eten gaat, spelen emoties een belangrijke rol.

Advertenties

Blessuretijd

Ik zit momenteel even op de reservebank. Balen!
Het begon twee weken geleden al met een fikse griep, waardoor ik niet naar de sportschool kon. Ik kon amper mijn bed uit om thee te zetten, dus dat leek me even geen goede optie.

Maar inmiddels ben ik weer volledig hersteld van de griep en heb ik met een volgende euvel te kampen. Ik heb sinds een paar dagen enorme last van mijn knie.
Ik kan er geen aanwijsbare oorzaak voor aanwijzen, dus ik hoop dat er gewoon wat verdraaid is. Maar ik ben bang dat het mogelijk iets is wat minder makkelijk hersteld. (Als het om mijn gezondheid gaat kan ik enorm doemdenken.)

Vanmorgen de fysiotherapie gebeld. Daar heb ik een paar jaar geleden echt baat bij gehad toen ik schouderklachten had. Met een paar sessies was het toen verholpen.
Nu ik dan toch naar de fysio ga, laat ik maar meteen mijn heup nakijken. Want daar had ik klachten van gekregen toen ik ging hardlopen.
Ik dacht dat het met rust wel over zou gaan, maar soms heb ik nog steeds steken daar.
Even de restoratie in dus!

Misschien woensdag maar weer sporten, maar dan erg rustig aan en alleen dingen die niet belastend zijn voor mijn knie. En mocht dat allemaal niet mee zitten, dan is het terug naar het zwembad. Want baantjes trekken was ook bijzonder aangenaam.

De 35-dagen challenge gaat nog steeds voorspoedig!
Al moet ik opbiechten dat ik wel gezondigd heb in het weekend. Ik heb namelijk op zaterdag én op zondag een latté machiatto op. En het was lekker!! 😉Blessure-578

 

Jaloezie

Vandaag wil ik schrijven over een minder mooie kant van mijzelf. Een kant waar ik niet trots op ben, maar voor velen onder ons waarschijnlijk wel herkenbaar is.
Ik kan namelijk ontzettend jaloers zijn.

Nee, gelukkig niet op liefdesgebied. Ik ben enorm gelukkig met mijn vriend en voel me daarin absoluut niet bedreigd. Ik heb er alle vertrouwen in dat hij mij trouw is.
Mijn jaloezie gaat over… Je raadt het al; gewicht.

Ik kan enorm jaloers zijn op mensen die een prachtig slank lichaam hebben. Maar ik ben met name jaloers op diegenen die in korte tijd veel zijn afgevallen.
Wellicht ook omdat ik het de laatste jaren veelvuldig heb meegemaakt dat vriendinnen van me een gastric bypass hebben laten doen.
Ik zie hen in korte tijd vreselijk veel kilo’s lichter worden en ik moet bekennen; dat steekt me.

Hou me ten goede; ik heb mijn vriendinnen lief en gun het ze van harte! Maar het is zo’n gevalletjes van: oooh, kon ik dat maar… Was ik maar zo slank.
Daarnaast weet ik ook heus dat zo’n operatie geen picknick is. Er kunnen veel complicaties optreden en het komt zo met z’n eigen uitdagingen.
Vandaar dat het voor mij nooit een optie is geweest. Het zou voor mij een te grote verandering zijn en daarbij ben ik doodsbang voor naalden enzo.. 😉

Hetgeen wat me misschien nog het meeste raakt is dat ik de mensen om deze vriendinnen ook allemaal hoor zeggen hoe mooi ze nu zijn.
Dat steekt me, omdat ik schoonheid niet aan gewicht koppel, maar ik snap best waarom mensen dat zeggen.

Ondertussen ben ik begonnen in het boek: “Op dieet? Doe normaal!”
Een heerlijk boek wat me helpt bij mijn proces. En ik ga er binnenkort ook een recensie over schrijven, want ik gun iedereen dit leesplezier!
Het helpt me ook om te beseffen dat afvallen niet het doel is, maar dat het vooral belangrijk is dat het gaat over hoe jij je leven wil indelen.

haat nooit

Update: 35-dagen challenge (2)

wp-1456381715505.jpeg

Nog 17 dagen te gaan!

Wow, ik ben al over de helft! En het gaat ook nog eens fantastisch!!
Helaas heb ik een griepje onder de leden gehad, waardoor het sporten niet van de grond gekomen is. Maar ik heb me wel netjes aan mijn voornemen gehouden om niets anders te drinken dan thee, water en melk.

De grootste winst is waarschijnlijk wel dat het steeds makkelijker aan het worden is om lekkernijen af te slaan. Een kleine optelsom zegt mij dat ik al 4 stukken taart, 4 bittergarnituur, een stuk appelcake & toastjes met smeersels aan me voorbij heb laten gaan.
Gisteren was voor mezelf een kleine overwinning. Mijn vriend at niet thuis, dus moest ik voor mezelf een potje koken. Ik was in eerste instantie geneigd om voor pannenkoeken te gaan en anders was frietjes best een goede tweede optie!
Maar uiteindelijk bleek ik ontzettende zin in Marokkaanse couscous salade te hebben, dus ben naar de supermarkt gegaan om daar verse groenten te halen en een pak couscous. En het was lekker!
Vandaag bij de lunch nogmaals, want ik had meer dan genoeg over.

En een mooie bijkomstigheid, is dat ik EINDELIJK door de magische barrière van 97,5 kilo heen ben. Ik begon mijn challenge op 99,7. (Eerlijk is eerlijk, net na de maandelijkse periode betekend dat een kilootje extra)
Hoera!!

weight

Gisteren vroeg mijn vriend wat ik als beloning bedacht had wanneer ik de 35 dagen vol gehouden had. Goede vraag… Daar had ik nog niet eens over nagedacht!

Hebben jullie ideeën wat een goede beloning zou zijn?

Hart onder de riem

Eén van mijn vaste lezers kampt de laatste tijd met het probleem waar ik ook vaak tegenaan gelopen ben: Het weerstaan van verleidingen en het gebrek aan doorzettingsvermogen.
Omdat mijn antwoord niet in twee zinnen samen te vatten is, wil ik er vandaag een blogpost aan wijden.

  1. Je kan het!
    Vergeet niet af en toe achterom te kijken. Je bent al van ver gekomen en probeer te genieten van het resultaat wat al geboekt is. Wanneer je geneigd bent om alleen maar te kijken naar alle kilo’s die er nog af moeten en hoe frustrerend dat is, zal het proces frustrerender zijn.
  2. Geniet van het proces!
    Dit klinkt raar uit mijn mond, want ik heb zo enorm vaak gemopperd en gevloekt op mijn lijf. Maar aangezien je er nu eenmaal toch mee bezig bent en het een groot stuk van je leven beïnvloed, kan je er maar beter het beste van maken.
  3. Het eten is niet het probleem!
    Misschien klinkt dit voor velen raar in de oren, maar het grootste probleem bevind zich in je hoofd. Sinds ik begonnen ben met bloggen, is het kopje geest op mijn pagina het grootst gebleken. Er gebeurt zoveel in je hoofd tijdens het afvallen, dat wordt vaak onderschat. Ik ben onlangs begonnen in het boek: “Op dieet? Doe normaal!” van Heleen Ligtelijn, dieetpsycholoog. Een echte aanrader! 
  4. Wees nu gelukkig!
    Ik heb zo vaak van mensen gehoord: “Als ik eenmaal dunner ben, DAN ben ik gelukkig. Nee hoor, geluk komt niet in kilo’s namelijk. Geluk komt vanuit jezelf, omdat je tevreden bent in het hier en nu.
    Sterker nog, als je ongelukkig bent (en mogelijk ook nog emotie-eter) dan saboteer je daarmee ook nog eens het afvallen. Want dan wordt het dubbel zo moeilijk allemaal.
  5. Ontspan!
    Veel mensen (zoals ik) gaan juist eten omdat ze onrustig zijn. Onrust kan door allerlei oorzaken komen, maar is wel een belangrijk onderdeel waar het op mis kan gaan. Stress op het werk of thuis, geen tijd voor jezelf nemen, doordraven etc. Allemaal momenten waarbij eten als verleiding om de hoek komt kijken.
    Ga mediteren, lees een goed boek, ga wandelen. Maar zorg ervoor dat je hoofd de rust krijgt die het verdiend.
  6. Beweeg!
    Je kan nog zo netjes je best doen met diëten, maar je lijf moet ook aan de slag gaan om de calorieën te verbranden. Daarnaast is het ook ideaal om rust in je hoofd te vinden. Even geen bemoeienis van mensen om je heen. Gewoon alleen met je lijf zijn.

Heel wat tips en adviezen die ook regelrecht op mijzelf van toepassing zijn. De belangrijkste tip die ik kan geven (en die voor mijzelf het moeilijkste was) is: Stop je focus te leggen op de kilo’s, maar begin je focus te leggen op een gezond & gelukkig leven.
Wees lief voor jezelf op andere manieren dan jezelf iets lekkers gunnen en wees gelukkig met wie je nu bent. Met alle mooie en minder mooie facetten.

Ik vind je nu al een mooi mens. 

Succes!

Succes mag gevierd worden!
Mijn eerste week van de 35-dagen challenge zit erop en is enorm goed gegaan. Ik heb geen enkele keer gezondigd. En daar ben ik behoorlijk trots op.
De weegschaal is ook lief voor me. De uiteindelijke cijfertjes ga ik pas aan het einde van het traject verklappen. Ik ben zelf ook heel nieuwsgierig wat het gaat worden!

Gisteren had ik een verjaardag. Ik zag er wel een beetje tegenop, want normaliter vind ik het heel moeilijk om van de hapjes en de taart af te blijven. Maar ik heb vooral genoten van de gezelligheid en me bij een paar kopjes thee gehouden.
Vlak ervoor heb ik een stevige lunch genomen,. Toen ik na een paar uur een beetje honger kreeg, heb ik een appel genomen.
Ik had zelf een appel meegenomen en er waren al heel wat gedachten gepasseerd waarom dat een stom idee zou zijn. Want daar kijken mensen toch raar van op?!
Nee. Helemaal niet zelfs. Niemand keek, niemand maakte er een opmerking over. Het was alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Heerlijk!

De taart overslaan was een makkie. Ik had immers net gegeten en ook totaal geen honger. Toen de smeersels en toastjes op tafel kwamen was het iets lastiger. Er werd iets getriggerd wat vroeger nogal automatisch ging.
Wanneer dan de chips en hapjes op tafel kwamen, nam ik vaak geheel gedachteloos ervan. Want gezelligheid gaat gepaard met eten, dacht ik toen.
Nou… Je kan het dus ook heel gezellig hebben zonder! 🙂

Vandaag even een dag zonder sport en activiteit. Ik ben snotverkouden geworden. Al een paar dagen had ik flink last van allerlei pijntjes. Met name mijn schouders, nek en hoofd deden pijn.
Maar ik ben lief voor mezelf, dus heb een lekkere massage geboekt bij mijn vaste adresje. Wat een verwennerij! Ik hoop vooral dat ik niet de hele tijd ga zitten snotteren daar, maar dat zien we dan wel weer.

Update: 35-dagen challenge

wp-1455384769013.jpeg

Nog 29 van de 35 dagen te gaan!

Tjonge, ik heb mezelf wel weer een lekker pittige uitdaging opgelegd hoor.
De 35-dagen challenge is een uitdaging waarbij ik probeer om 5 weken lang niet te zondigen. Kortom; geen koekjes bij de koffie. Maar ook geen melk & suiker in de koffie of thee. Zelfs geen light frisdranken.

Het is 35 dagen op water en brood!

Nou nee, gewoon gezonde voeding. En water, thee en af en toe een glas melk. Maar verder dus geen extraatjes. Alleen de drie hoofdmaaltijden en als tussendoortjes wat magere kwark of een stuk fruit.
En dit alles omdat ik nu al 3 maanden op een plateau zit, wat ik inmiddels spuugzat ben!
Ik kom van de 105 kilogram en mijn laagste gewicht wat ik op de weegschaal gezien heb, is 97,5.
Ik hang nu dus al een paar maanden tussen de 98 en de 99 kilo in. En het is tijd om de broekriem even goed aan te trekken. (Haha, dat zou alleen maar goed zijn!)

Afgelopen maandag woog ik 99,7. Dat was net na mijn ongesteldheid, dus dan weeg ik doorgaans 1 kilo aan vocht extra. Ik wil me nu elke maandag gaan wegen om het resultaat bij te houden. (Over 2 dagen een nieuwe update dus, spannend!)

Ik heb me goed kunnen houden aan de challenge deze week. Het was af en toe verschrikkelijk uitdagend, dat wel. Tijdens een werkbijeenkomst die 4 uur duurde, werd er bij de thee tot 2x toe een stuk taart aangeboden. Beide keren heb ik af kunnen slaan, omdat ik zo wijs was om tussendoor wat gezonde snacks te nuttigen.

Ook de behoefte aan af en toe een lekkere latté machiatto met caramel was verschrikkelijk groot! (Ik heb een dolce gusto apparaat thuis en die bakjes koffie zijn zoooo lekker!)

Maar vandaag was ook heel lastig. Mijn vriend en ik waren op pad om een nieuwe badkamer te laten maken. (Wat een luxe hè!)  Maar dan zit je dus ook een behoorlijke tijd bij zo’n badkamerboer binnen. Het was een enorm leuk uitstapje, waar je ook koffie en thee aangeboden krijgt….. met een koekje…
En als je dan zo’n 3 à 4 uur binnen zit, drink je aardig wat kopjes thee…. met een koekje… Dus bij elk nieuw kopje thee, heb ik braaf mijn koekje weg weten te leggen.
Dan werd er ook nog in die zaak een grote appelcake gebakken. Slim, want dan ruikt je zaak lekker en je kan je klanten wat lekkers aanbieden. Ook de cake wist ik af te slaan.
Maar laten we eerlijk wezen. We waren om 10.00 uur binnen gestapt. En om 13.00 uur begon mijn maag bijzonder hard te rammelen. (We verlieten de zaak uiteindelijk pas rond 14.00 uur overigens.)
Gelukkig had ik een appel in mijn tas gestopt. Dus die heb ik daar maar gewoon genuttigd. Het voelde een beetje stom om tijdens een zakelijk gesprek zo’n zelf meegenomen appel mee te nemen, maar uiteindelijk leverde het ook nog een leuk gesprek op over zijn eigen afval-moeilijkheden.

Kortom; ik ben super trots op mezelf! Tot op heden heb ik alle hordes genomen, zonder op mijn snufferd te vallen.
En morgen de ultieme uitdaging: een verjaardag. Allemaal lekkers op tafel en ook daar weer een behoorlijke tijd om te overbruggen. Ik denk dat ik maar gewoon mijn eigen gezonde snacks in mijn tas ga stoppen, zodat de verleidingen een stuk minder verleidelijk blijven.

Psst.. Hey, jij daar!

Vandaag een nieuwe opdracht vanuit de blogging101 academie. Een blog aan mijn lezers, het liefst gericht op één iemand in gedachten. Ik heb er even heel hard over na moeten denken, maar ik denk dat wanneer ik mezelf eens even hartig toespreek, menig persoon hier herkenning in zal vinden.

Onzekerheid is een welbekend fenomeen. Er zijn veel mensen onzeker over zichzelf of iets in hun leven. Met name vrouwen kunnen bijna allemaal wel één ding van hun lichaam benoemen waar ze onzeker over zijn.
Voor mij is mijn onzekerheid mijn lichaam. Ik voldoe niet aan het ideaalplaatje van de maatschappij. Ik pas niet in maatje 38.
De onzekerheid is het grootst wanneer ik kleding wil gaan passen. Omdat ik net niet meer in de “normale” confectiematen pas, moet ik naar de grote maten winkels.
En ondanks dat het de afgelopen jaren echt wel beter geworden is, merk ik dat er regelmatig nog echt enorme hobbezakken verkocht worden. Kleding waar ik mij alles behalve sexy in voel.

Dagelijks zeg ik tegen mijzelf dat ik tevreden ben over hoe ik ben. Dat ik mijzelf geaccepteerd heb. En eerlijk is eerlijk, ik ben het grootste gedeelte van de tijd ook niet meer onzeker.
Maar er zijn momenten dat ik heel zelfbewust ben. Bijvoorbeeld wanneer ik in de sportschool de meest dikke persoon ben die aan het trainen is.  Soms voelt dat goed, soms heb ik het moeilijk. Op de momenten dat ik onzeker ben, is het extra lastig om de motivatie te vinden om wél naar de sportschool te gaan.
En laten we eerlijk wezen; het gaat echt nergens over. Want mijn verstand weet ook heus wel dat de mensen om me heen lief vinden voor wie ik ben en niet om hoeveel ik weeg.

En daarom leg ik soms de lat voor mezelf een stuk hoger dan dat ik dat voor anderen doe. Ik heb empathie voor de mensen om me heen en probeer hen te helpen bij obstakels. Maar ik zelf mag niet falen.  Want dan zullen de mensen wel denken!
Sowieso is de “gezonde levensstijl” nogal in trek momenteel. En de daarbij komende discussies dat “dik zijn een keuze is” en dat dikke mensen gewoon niet genoeg hun best doen. 

Voor mij de uitdaging om mezelf inderdaad niet zo te vergelijken met anderen en vooral trots te zijn op mijn resultaat. Bekijken wat ik nu al allemaal overwonnen en gewonnen heb, in plaats van zien welke weg ik nog moet bewandelen voor ik mijn doel behaald heb.

Uitdaging: 35 dagen zonder zondigen

Bv8dsWaCIAAOfkz

Afgelopen maandag weer aangekomen. Totaal verklaarbaar door het feit dat de tijd van de maand net voorbij was, maar ik ben het plateau inmiddels zo beu!
Dus het was tijd om de focus weer even goed helder te krijgen. Even pas op de plaats en terug naar de basis.

Ik had gisteren even een kleine mentale inzinking na een drukke dag op het werk, een portie file en een to-do-lijst van schrikbarend formaat.
Vanwege al dat “gezonde” leven staat daar veel op, zodat ik vooral goed voor mezelf blijf zorgen.
Maar is dat ook zo?

Gisteren schoot ik een beetje mijn doel voorbij. Ik kon pas om 7 uur aan het eten beginnen en had daarna nog een blogpost te schrijven, het huishouden en de afwas te doen, ik moest nog 3000 stappen halen om mijn uitdaging te halen (stomme vergaderingen de hele dag) en dan moest ik ook nog mediteren en lezen. (WANT DAT IS GOED VOOR DE ONTSPANNING)

Ik werd gestoord van mezelf. Hoezo zelfzorg? Ik was doorgeschoten in krampachtig alles maar perfect willen doen.
Na een goed gesprek met vriendlief, werd het me duidelijk dat 1 ding even belangrijk was. De basis.

Dus ik ben van plan de komende periode me te houden aan de basis:
Beweging & gezond eten.
De laatste periode waren er veel “smokkelwaar” doorheen gekomen.
Suiker in de koffie, liefst een dubbele latte machiatto natuurlijk! En regelmatig ook wat lekkers tussendoor op verjaardagen en dergelijke.

Maar omdat ik nu echt weer even de daling in wil zetten dus 35 dagen lang alleen water & thee als drinken. En verder mijn fruit, brood en yoghurt.

Morgen een belangrijke hobbel: taart bij de koffie. Ik ga maar wat extra fruit inpakken, zodat de honger me niet teveel zal verleiden.

Mijn motivatie

Vandaag een nieuwe opdracht gekregen vanuit Blogging101. Het was de bedoeling om de titel en het onderschrift van mijn blog aan te passen naar mijn wensen.
Nou heb ik al enorm hard nagedacht bij het opstellen van de titel en het onderschrift. Het moest voor mij goed beschrijven waar de nadruk op ligt in mijn blog, maar tegelijk ook een beetje luchtig zijn.

Gewichtige uitdagingen

Voor mij is het een hele uitdaging om kilo’s kwijt te raken. Ik heb mijn hele leven al geworsteld met mijn gewicht, omdat mijn lijf het makkelijker vind om de kilo’s eraan te laten komen dan ze eraf te laten gaan.
En om daar dan ook een gezonde verhouding in te vinden was extra uitdagend. De crash diëten kende ik inmiddels wel. Het calorieën tellen heb ik tot in het obsessieve gedaan. Maar voor beide categorieën geldt: Dat lukt me heel goed… Voor even.
Soms hield ik het echt wel een aantal maanden vol. Maar mijn humeur was dan ook wel om te schieten. Ik had namelijk alleen maar aandacht voor wat er in mijn mond ging en wat de cijfertjes op de weegschaal aangaven. Maar ik had totaal geen aandacht voor mijn geestelijke gesteldheid en vooral het WAAROM.

Want hoe kwam ik zo dik? Waarom had ik zo’n haat/liefde verhouding met voedsel? Waarom was het voor mij een troost om eten in mijn mond te stoppen? Hoe kwam het dat ik gezelligheid aan eten gekoppeld had?
Zolang ik niet meer zorg ging dragen voor mijn welzijn, zou het gejo-jo blijven bestaan.

Daarnaast is het voor mij een heel belangrijk gegeven in het leven, dat ik niet teveel aankom en liever nog af ga vallen. Ik wil graag gezond blijven en ik wil graag zo lang mogelijk kunnen genieten van alles wat het leven te bieden heeft.

De weg naar een lichter bestaan

Het onderschrift. Ook een beetje dubbelzinnig. Want uiteindelijk wil ik natuurlijk lichter worden, qua gewicht. Maar ik wil ook een lichtere kijk hebben op voeding, lichaamsbeweging en het omgaan met emoties. Het heeft dus veel meer om het lijf dan simpelweg afvallen. Ik wil graag het totaalplaatje in balans krijgen.

23 Mar 2005, Hawaii, Hawaii, USA --- Hilly Road --- Image by © Royalty-Free/Corbis