Hart onder de riem

Eén van mijn vaste lezers kampt de laatste tijd met het probleem waar ik ook vaak tegenaan gelopen ben: Het weerstaan van verleidingen en het gebrek aan doorzettingsvermogen.
Omdat mijn antwoord niet in twee zinnen samen te vatten is, wil ik er vandaag een blogpost aan wijden.

  1. Je kan het!
    Vergeet niet af en toe achterom te kijken. Je bent al van ver gekomen en probeer te genieten van het resultaat wat al geboekt is. Wanneer je geneigd bent om alleen maar te kijken naar alle kilo’s die er nog af moeten en hoe frustrerend dat is, zal het proces frustrerender zijn.
  2. Geniet van het proces!
    Dit klinkt raar uit mijn mond, want ik heb zo enorm vaak gemopperd en gevloekt op mijn lijf. Maar aangezien je er nu eenmaal toch mee bezig bent en het een groot stuk van je leven beïnvloed, kan je er maar beter het beste van maken.
  3. Het eten is niet het probleem!
    Misschien klinkt dit voor velen raar in de oren, maar het grootste probleem bevind zich in je hoofd. Sinds ik begonnen ben met bloggen, is het kopje geest op mijn pagina het grootst gebleken. Er gebeurt zoveel in je hoofd tijdens het afvallen, dat wordt vaak onderschat. Ik ben onlangs begonnen in het boek: “Op dieet? Doe normaal!” van Heleen Ligtelijn, dieetpsycholoog. Een echte aanrader! 
  4. Wees nu gelukkig!
    Ik heb zo vaak van mensen gehoord: “Als ik eenmaal dunner ben, DAN ben ik gelukkig. Nee hoor, geluk komt niet in kilo’s namelijk. Geluk komt vanuit jezelf, omdat je tevreden bent in het hier en nu.
    Sterker nog, als je ongelukkig bent (en mogelijk ook nog emotie-eter) dan saboteer je daarmee ook nog eens het afvallen. Want dan wordt het dubbel zo moeilijk allemaal.
  5. Ontspan!
    Veel mensen (zoals ik) gaan juist eten omdat ze onrustig zijn. Onrust kan door allerlei oorzaken komen, maar is wel een belangrijk onderdeel waar het op mis kan gaan. Stress op het werk of thuis, geen tijd voor jezelf nemen, doordraven etc. Allemaal momenten waarbij eten als verleiding om de hoek komt kijken.
    Ga mediteren, lees een goed boek, ga wandelen. Maar zorg ervoor dat je hoofd de rust krijgt die het verdiend.
  6. Beweeg!
    Je kan nog zo netjes je best doen met diëten, maar je lijf moet ook aan de slag gaan om de calorieën te verbranden. Daarnaast is het ook ideaal om rust in je hoofd te vinden. Even geen bemoeienis van mensen om je heen. Gewoon alleen met je lijf zijn.

Heel wat tips en adviezen die ook regelrecht op mijzelf van toepassing zijn. De belangrijkste tip die ik kan geven (en die voor mijzelf het moeilijkste was) is: Stop je focus te leggen op de kilo’s, maar begin je focus te leggen op een gezond & gelukkig leven.
Wees lief voor jezelf op andere manieren dan jezelf iets lekkers gunnen en wees gelukkig met wie je nu bent. Met alle mooie en minder mooie facetten.

Ik vind je nu al een mooi mens. 

Succes!

Succes mag gevierd worden!
Mijn eerste week van de 35-dagen challenge zit erop en is enorm goed gegaan. Ik heb geen enkele keer gezondigd. En daar ben ik behoorlijk trots op.
De weegschaal is ook lief voor me. De uiteindelijke cijfertjes ga ik pas aan het einde van het traject verklappen. Ik ben zelf ook heel nieuwsgierig wat het gaat worden!

Gisteren had ik een verjaardag. Ik zag er wel een beetje tegenop, want normaliter vind ik het heel moeilijk om van de hapjes en de taart af te blijven. Maar ik heb vooral genoten van de gezelligheid en me bij een paar kopjes thee gehouden.
Vlak ervoor heb ik een stevige lunch genomen,. Toen ik na een paar uur een beetje honger kreeg, heb ik een appel genomen.
Ik had zelf een appel meegenomen en er waren al heel wat gedachten gepasseerd waarom dat een stom idee zou zijn. Want daar kijken mensen toch raar van op?!
Nee. Helemaal niet zelfs. Niemand keek, niemand maakte er een opmerking over. Het was alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Heerlijk!

De taart overslaan was een makkie. Ik had immers net gegeten en ook totaal geen honger. Toen de smeersels en toastjes op tafel kwamen was het iets lastiger. Er werd iets getriggerd wat vroeger nogal automatisch ging.
Wanneer dan de chips en hapjes op tafel kwamen, nam ik vaak geheel gedachteloos ervan. Want gezelligheid gaat gepaard met eten, dacht ik toen.
Nou… Je kan het dus ook heel gezellig hebben zonder! 🙂

Vandaag even een dag zonder sport en activiteit. Ik ben snotverkouden geworden. Al een paar dagen had ik flink last van allerlei pijntjes. Met name mijn schouders, nek en hoofd deden pijn.
Maar ik ben lief voor mezelf, dus heb een lekkere massage geboekt bij mijn vaste adresje. Wat een verwennerij! Ik hoop vooral dat ik niet de hele tijd ga zitten snotteren daar, maar dat zien we dan wel weer.

Dagelijkse uitdaging – traktaties

Zoals ik al eerder schreef ben ik onlangs jarig geweest. Een periode waarin ik het mezelf toesta om te genieten van taart, snoep & chips. En omdat het zo gezellig is en je wil dat je bezoek zo lang mogelijk blijft; haal je een paar flinke bakken met eten bij de Chinees.

Maar na zoveel pret, is het handig om daarna weer even op de rem te trappen. Althans, als je doel is om uiteindelijk slanker te worden wel. Dus ik ben weer braaf in het regime van drie keer per week sporten gestapt en doe mijn best om zo regelmatig en gezond mogelijk te eten.

Het is opvallend hoe vaak je in het dagelijks leven tegen verleidingen aanloopt op voedingsgebied. Zeker op het gebied van werk, is dat soms bijzonder moeilijk.
Er zijn regelmatig traktaties van collega’s. En soms nemen cliënten ook wat lekkers voor me mee. Super lief natuurlijk, maar daarom des te lastiger om nee te zeggen.

Voor mijn eigen verjaardag heb ik afgelopen week cake meegenomen, om te kunnen trakteren. Twee dagen lang heb ik er nee tegen kunnen zeggen. En toen er nog 2 stukjes over waren, heb ik gezegd dat ik het weg zou gooien als n iemand het meer zou nemen.
Normaal moet je alleen tegen je eigen overtuigingen aan botsen, maar wanneer je zo openlijk aangeeft dat je iets weg doet, omdat je anders de verleiding mogelijk niet meer kan weerstaan… Dan loop je ook aan tegen andermans overtuiging.
Want dan hoor je ook van anderen dat het zo zonde is om het weg te gooien, dat je het gerust kan laten staan omdat anderen daar misschien later nog wel iets van lusten.

Dat blijkt weer een hele andere uitdaging. Ik vind het namelijk fijn om andere mensen blij en gelukkig te maken. En nu moet ik mijn eigen behoefte voor die van een ander zetten. Heel lastig soms, maar het is me gelukt!
Zonder de cake weg te hoeven gooien, hebben collega’s aangegeven de cake mee naar huis te zullen nemen. De cake was toen dus “verdeeld” en dat maakte dat mijn hoofd rustiger werd en ik wist dat ik de verleiding zou kunnen weerstaan wanneer ik op het einde van de werkdag iets hongeriger zou worden.

Uiteindelijk een win-win situatie dus. Missie geslaagd!

recipe-image-legacy-id--363957_11

Geen kwestie van wilskracht

Huh?! Wat zeg je nu toch weer Corinne??
Is afvallen geen kwestie van wilskracht, discipline en doorzettingsvermogen? Wat een onzin, dat lees je toch overal??

Ik heb in mijn zoektocht menig website en boek gelezen over afvallen. In een heleboel van deze teksten komt naar voren dat afvallen een kwestie is van wilskracht. Ik denk dat dit niet helemaal waar is.
Uiteraard begint elk goed voornemen met een stevige portie wilskracht, maar waarom velen niet slagen in het bereiken van hun doel, is omdat wilskracht niet een onuitputtelijke bron is. Het houdt een keer op.

En zeker wanneer je het jezelf ook nog eens vreselijk moeilijk maakt met shakes, blaadjes sla, honger lijden en saaie sportroutines. Ik hou het zelf dan meestal een maand, misschien zelfs 2 maanden vol. Maar op den duur komt het moment waarop je de teugels laat vieren. Het is een te grote verandering die je van jezelf vraagt. En omdat je niet kan genieten van de reis die je maakt, zal je op een gegeven moment afhaken.

Een plan

Het helpt wanneer je het niet alleen van wilskracht af laat hangen. Het helpt om een plan te hebben voor de momenten dat je er helemaal geen zin meer in hebt.
Het helpt om een structuur te vinden die prettig voelt en die je bijna gedachteloos kan uitvoeren.
Zo heb ik heel erg moeten zoeken naar de juiste tijd om te gaan sporten bijvoorbeeld. Ik ben in het begin van dit jaar begonnen met zwemmen. Dit was echter op gezette tijden, na mijn werk en meestal pas erg laat op de avond. Ik merkte al snel dat het voor mij niet handig was om nog van huis weg te moeten, nadat ik eenmaal op de bank was geploft.
Toen heb ervoor gekozen om te gaan fitnessen. Dit kon ik meteen doen na mijn werk, zodat ik het nog voor het eten gedaan had.
Dit bleek op den duur ook niet ideaal, omdat ik na mijn werk moe was en vaak nog in de file terecht kwam. Daardoor werd het eten wel erg laat en mijn energie te laag.
Nu heb ik uiteindelijk ervoor gekozen om eerder op te staan. Hierdoor kan ik om 7 uur in de sportschool staan. En ook al heb ik geen zin, mijn wekker is dan toch al gegaan, dus dan kan ik dat uur beter besteden om gewoon te gaan sporten.

Maar ook tijd reserveren om ’s ochtends te ontbijten, is een onderdeel van mijn plan. Voorheen stond ik veel te laat op, waardoor ik het ontbijt soms zelfs oversloeg. Niet handig!
En het besluit om geen lekkernijen meer in de kast te hebben liggen, omdat ik weet dat ik op zwakke momenten dan de kast in ga duiken.

Ik merk steeds meer dat afvallen niet alleen gaat om meer bewegen en minder eten. Het betekent voor mij ook echt de tijd nemen om goed voor mezelf te zorgen.
Maaltijden koken met verse producten, ’s ochtends de tijd nemen voor ontbijt, mediteren om even stil te kunnen staan bij mijn doelen en mijn lichaam & geest, ruimte maken om te kunnen sporten en daarvoor eerder uit bed komen, bewust boodschappen doen en snoep/koek niet meenemen & reflecteren door  in mijn blog te schrijven.  Allemaal voorbeelden waarbij ik een bewuste keuze heb moeten maken om daar tijd voor te reserveren.

Kortom; gewicht verliezen is niet alleen afhankelijk van wilskracht, maar vooral van een goed plan en de tijd nemen om dit plan uit te voeren.

wilskracht

Luctor et Emergo

Ik worstel en kom boven. 

Een bekend Zeeuws gezegde, wat ik altijd erg treffend vond voor periodes en situaties waarin ik mij heb bevonden.
Ik merk dat ik de worsteling ook nodig heb om uiteindelijk mezelf te overstijgen.
Na een vervelende relatiebreuk, dacht ik dat ik in de periode erna alleen maar huilend in een hoekje van de douche door zou brengen.
Maar niets is minder waar. Ik kwam (nogmaals) erachter dat ik veel sterker ben dan ik me credits voor geef.

Ik val soms om. Worstel een tijdje door de modder. En besluit uiteindelijk dat het genoeg geweest is.
Afgelopen maandag was zo’n dag. Na het schrijven van mijn blog, heb ik diezelfde avond nog een enorm goed gesprek gehad met mijn partner.
Over mijn teleurstellingen naar mezelf toe. Over de angst om hem ook teleur te stellen, omdat hij mijn worstelingen met liefde en geduld aanhoort en probeert er alles in zijn macht aan te doen om me te helpen.

Omvallen

Ik kwam er in dat gesprek achter dat ik het zelf moest doen. Dat het tijd was om mezelf te vergeven voor de gemaakte fouten. Om tegelijkertijd mezelf niet zo op de kop te geven, omdat de fouten bij lange na niet zo ver gingen als vroeger.
Ik was op zoek naar nieuwe motivatie. Ik was boos, verdrietig en teleurgesteld.

Worstelen

En met het uitspreken van deze emoties, kwam de troost vanzelf. Ik gaf mezelf de toestemming om de draad weer op te pakken.
Ik realiseerde me dat ik deze worsteling nodig had om terug te kijken op de afgelopen periode en hier lering uit te trekken.
Kortom; het was nuttig om deze worsteling door te hebben gemaakt. Het heeft me weer nieuwe inzichten verschaft.

Boven komen

20150126195439-roar

Het dikkertje van de sportschool

Spierbundels, bierbuikjes, spillebenen, wasbordjes en sixpacks; je ziet het allemaal voorbij komen wanneer je in de sportschool aan het trainen bent.
Maar het meest opvallende vind ik, dat er zo weinig mensen met overgewicht in de sportschool te vinden zijn. Het komt met grote regelmaat voor dat ik mezelf het dikkertje van de sportschool voel.

Ik kijk soms met enige jaloezie naar de strakke afgetrainde lichamen en moet mezelf behoeden voor de negatieve gedachten die me dan bekruipen. Ik denk dat elk mens zo wel zijn onzekerheden kent op z’n tijd. En als je ergens komt waar er bijzonder weinig zijn van jouw “soort”, heb je het gevoel dat je er niet direct bij hoort.
Niet dat mensen mij ooit dat gevoel gegeven hebben! Ik heb namelijk niet het idee dat mensen dat daadwerkelijk denken, maar het spookje in mijn hoofd wil me dat bij tijd en wijle wel wijs maken.

Kijk, die mensen komen daar natuurlijk ook niet voor niks. Een strak lijf krijg je namelijk niet bij een pakje boter, daar moet je voor werken. En mogelijk zijn er mensen bij die lang geleden zo begonnen zijn als ik.
Maar ik kan het niet helpen dat ik me ongemakkelijk voel, wanneer ik toch enigszins knullig mijn buikspieroefeningen op het bankje doe.
Het gaat allemaal niet zo vlot, het kost me veel meer moeite dan de anderen en het rode hoofd laat zien dat ik uitermate mijn best doe om het überhaupt voor elkaar te krijgen.

Als ik de anderen zie huppelen in strakke leggings, hoop ik vooral dat het mij ook ooit gaat lukken om zo comfortabel in mijn lijf te zitten dat ik iets dergelijks durf te dragen. Voorlopig train ik in een lange, ruim zittende trainingsbroek met een wijd shirt erover, zodat de vetrolletjes zo min mogelijk zichtbaar zijn.

Maar hou me ten goede: Ik ben blij dat ik er kom! Ik ben elke keer weer trots dat ik bovenstaande onzekerheden overwin en het dikkertje van de sportschool mag zijn. Ik ben trots dat ik gá en me niet laat wegjagen door spoken in mijn hoofd.
En mochten er toevallig spierbundels zijn die het niet vinden om aan te zien, dan mogen ze van mij de andere kant op kijken. Ik werk hard voor mijn resultaat en als dat geen respect opbrengt, dan niet. Die krijg ik wel van mensen die zien hoeveel moeite ik ervoor doe.

Tryingmyharders