Relatie met eten

Triggerwarning: Dit blog kan voor mensen met een eetstoornis mogelijke triggers bevatten. 

Er zijn enorm veel documentaires over gemaakt en wellicht nog veel meer boeken over geschreven: Onze relatie met eten.
Eten is een noodzaak. Je doet het om in leven te blijven. Maar de relatie met eten is grillig. Als je te weinig eet krijg je honger, als je teveel eet wordt je misselijk.
En als je dit dan vervolgens ook nog eens stelselmatig doet, dan wordt je al snel te dun of te dik.
Dan is het ook nog eens zo dat elk lichaam verschillend is. Dus zelfs al zouden we allemaal hetzelfde eten, betekent dat nog steeds dat dit voor zeer diverse lichamelijke proporties kan zorgen.

Het meest interessante vind ik onze emotionele relatie met eten. Er speelt bijvoorbeeld in onze samenleving ook een sociaal component mee.

  • Wanneer je iets gezelligs wilt gaan doen met vrienden, dan ga je bijvoorbeeld naar een restaurant.
  • Wanneer iemand jarig is, dan is het belangrijk om diverse lekkernijen te serveren aan gasten.
  • Wanneer er iets te vieren valt, dan trakteer je op wat lekkers.

In extremere vormen, wordt eten ook gebruikt om emoties te reguleren. Soms is het om emoties te vergeten, andere keren is het om krampachtig de controle te willen hebben. De ene eet erg bewust, de ander eet volledig onbewust.

Mijn uitdaging is om bewuster met eten om te springen. Ik gebruik eten om moeilijkheden in het leven te verzachten. Ik kan ook heel ondoordacht een zak chips leeg eten, terwijl ik naar een serie kijk. Vaak moet ik de bewuste keuze al van tevoren maken, omdat ik anders overvallen wordt door lekkernijen en mijn rationele denkpatronen uitschakelt.
Ik ben sowieso iemand die snel schakelt en impulsief dingen kan doen of zeggen. Mijn beloningscentrum  wil dan een instant bevrediging hebben. En ik kan je zeggen: Chocolade werkt daar heel goed bij!

Eerder heb ik het al gehad over verslavingen en hoe eten daar prima in kan passen.
Voor mij is het dan ook een constante factor waar ik alert op moet zijn.
Ik merk wel dat ik mijn goede gewoontes veel makkelijker op kan pakken dan vorig jaar. Blijkbaar heb ik al een aantal patronen dusdanig goed ingebed, dat het eenvoudiger is om deze weer aan te spreken dan ik dacht.

Hieronder een filmpje over de complexiteit van obesitas en dat ’t niet zo simpel is als: “Je moet gewoon minder eten en meer bewegen!”

En onderstaand filmpje heeft een diepe indruk op mij achtergelaten. Het betreft de documentaire “Emma wil leven”.  Een meisje wat de strijd met anorexia helaas heeft verloren. Maar ik vind dat de eeuwige strijd die zij met eten heeft, hierin wel sterk naar voren komt.

En als laatste: Een treffende documentaire over iemand die te dik is en graag wil afvallen. Wat duidelijk in beeld gebracht is, is de dagelijkse strijd. Elke dag weer opnieuw bewust de keuze maken om alles eraan te doen om het lange doel van de lange termijn te halen.

Advertenties

De beslissing

hsfile_246197

Zolang als ik me kan herinneren, ben ik dikker geweest dan de gemiddelde persoon.
Op de basisschool was ik niet perse dik, maar ik was wel het meest forse meisje van de klas. Ik was dan ook het eerste meisje wat ongesteld werd, in groep 7.
Als 11-jarige brengt dat een berg onzekerheid met zich mee. Deze onzekerheid nam ik mee naar huis en verstopte ik.
Ik ging samen met mijn toenmalige kat zitten kroelen of ik zocht troost in eten.

Het is niet zozeer dat ik een emotie-eter ben, maar eten is in mijn hoofd geassocieerd met positieve dingen.
Mijn moeder zat na school altijd klaar met een kopje thee en soms iets lekkers, wat mij een geborgen gevoel opleverde.
’s Avonds bij het kijken van een film, was er meestal een koekje bij. En met feestjes of gezelligheid met vrienden, hoort eigenlijk altijd ook iets op tafel, want dat is “gezellig’.

Door deze positieve associaties, heeft mijn brein de behoefte wanneer ik me rot voel, om te gaan eten. Comfortfood, wordt het ook wel genoemd.
Ik voel me dan tijdelijk geborgen, getroost of het levert met gezelligheid op.
Dit zijn hele hardnekkige patronen, die mij de meeste moeite kosten om te veranderen.

Waarom dan toch de keuze?
Ik wilde niet meer dik zijn. Althans; ik wilde niet meer last hebben van de gevolgen van dik zijn.
Het zelfvertrouwen is inmiddels enorm gegroeid, dus dat is niet de reden om de beslissing te willen maken.

Mijn beslissing werd genomen omdat ik geconfronteerd werd met de gevolgen van te dik zijn.
Ik schrok na mijn verhuizing over de hoeveelheid jonge (soms te dikke) mensen die ik tegen kwam in een scootmobiel. Veel mensen zitten natuurlijk in zo’n ding vanwege een ziekte, maar ik zag ook mensen met zwaar overgewicht in zo’n karretje.
Op die momenten realiseerde ik me dat ik niet die kant op wil. Ik wil fit blijven!
Ik had namelijk al regelmatig pijnen in mijn lijf en mijn conditie was zwaar ondermaats. Ik wilde geen verhoogd risico meer zijn voor allerlei kwaaltjes die komen met obesitas.

Kortom; tijd voor verbetering!

Daarnaast lijkt het me heerlijk om te kunnen shoppen in winkels waar ze alleen normale maten verkopen. Ik zit al jaren op kledingmaat 48 en ondanks dat het aanbod wel verbeterd is, zijn de kleren in de normale maten soms net even wat vlotter of mooier van pasvorm.

En waarom dan op deze manier?
Ik heb al jaren geprobeerd te lijnen en te sporten. Meestal hield ik dit ongeveer 3 maanden vol, omdat ik heel erg mijn focus had liggen op eten.
Sporten was al snel een te grote ballast en de smoesjes in mijn hoofd wonnen het nogal makkelijk. (Over smoesjes verzinnen later meer.)
Maar na 3 maanden werd mijn frustratie van “geen lekker eten meer mogen”, te groot. Ik voelde mezelf zielig en wanneer de weegschaal dan weer tegen me was, werd ik kwaad en besloot ik dat het toch nooit meer goed kwam en ik verloor de strijd.

Dat is nu klaar. Ik ga namelijk de strijd aan met de spoken in mijn hoofd. De smoesjes, de frustraties, de vooronderstellingen, de gedachtepatronen, de negatieve spiralen.
Het zal vooral een emotionele strijd worden, waarbij veel beweging en gezond eten centraal staan.
Mijn beslissing is om niet snel af te willen vallen, maar om een definitieve verandering in gang te zetten. Eentje die ik voor altijd vol kan blijven houden en waarmee ik mijn uiteindelijke doel echt ga behalen: Winnen van en met mijn lijf.