Dagelijkse uitdaging – traktaties

Zoals ik al eerder schreef ben ik onlangs jarig geweest. Een periode waarin ik het mezelf toesta om te genieten van taart, snoep & chips. En omdat het zo gezellig is en je wil dat je bezoek zo lang mogelijk blijft; haal je een paar flinke bakken met eten bij de Chinees.

Maar na zoveel pret, is het handig om daarna weer even op de rem te trappen. Althans, als je doel is om uiteindelijk slanker te worden wel. Dus ik ben weer braaf in het regime van drie keer per week sporten gestapt en doe mijn best om zo regelmatig en gezond mogelijk te eten.

Het is opvallend hoe vaak je in het dagelijks leven tegen verleidingen aanloopt op voedingsgebied. Zeker op het gebied van werk, is dat soms bijzonder moeilijk.
Er zijn regelmatig traktaties van collega’s. En soms nemen cliënten ook wat lekkers voor me mee. Super lief natuurlijk, maar daarom des te lastiger om nee te zeggen.

Voor mijn eigen verjaardag heb ik afgelopen week cake meegenomen, om te kunnen trakteren. Twee dagen lang heb ik er nee tegen kunnen zeggen. En toen er nog 2 stukjes over waren, heb ik gezegd dat ik het weg zou gooien als n iemand het meer zou nemen.
Normaal moet je alleen tegen je eigen overtuigingen aan botsen, maar wanneer je zo openlijk aangeeft dat je iets weg doet, omdat je anders de verleiding mogelijk niet meer kan weerstaan… Dan loop je ook aan tegen andermans overtuiging.
Want dan hoor je ook van anderen dat het zo zonde is om het weg te gooien, dat je het gerust kan laten staan omdat anderen daar misschien later nog wel iets van lusten.

Dat blijkt weer een hele andere uitdaging. Ik vind het namelijk fijn om andere mensen blij en gelukkig te maken. En nu moet ik mijn eigen behoefte voor die van een ander zetten. Heel lastig soms, maar het is me gelukt!
Zonder de cake weg te hoeven gooien, hebben collega’s aangegeven de cake mee naar huis te zullen nemen. De cake was toen dus “verdeeld” en dat maakte dat mijn hoofd rustiger werd en ik wist dat ik de verleiding zou kunnen weerstaan wanneer ik op het einde van de werkdag iets hongeriger zou worden.

Uiteindelijk een win-win situatie dus. Missie geslaagd!

recipe-image-legacy-id--363957_11

De Sportschool

Een tijdje geleden, toen het weer vakantie was voor de scholen, begon de twijfel over het zwemmen toe te slaan. Het zwembad was dicht en er was geen mogelijkheid om baantjes te trekken. Ook heb ik al een paar keer voor nop aan de balie gestaan omdat het zwembad wel open was, maar niet voor volwassenen. Alleen de kinderen konden naar binnen voor zwemlessen of vrije activiteiten.

Daardoor kwam al snel de conclusie dat het handig was wanneer ik iets zou zoeken wat voor meer continuïteit zou zorgen. Zoiets als de sportschool.
Ik ben vervolgens op het wereldwijde web gaan zoeken naar geschikte opties en al snel vond ik een sportschool bij mij in de buurt. Eentje met onbeperkt sporten, groepslessen en begeleiding.

Voor mij heeft het vooral als voordeel dat ik kan gaan wanneer het mij uitkomt. Het zou voor mij namelijk ideaal zijn om direct na mijn werk te gaan sporten, omdat mijn partner meestal pas een uur later thuis komt.
Wanneer ik thuis kom en nog een uur moet wachten voor ik kan eten, heb ik vaak de neiging om te gaan snacken en dat zou hiermee voorkomen kunnen worden. Daarnaast ben ik productief bezig en heb ik ook nog een avond over om andere dingen te doen. (Of lekker lui op de bank te hangen, maar wel met een voldaan gevoel.)

Daarnaast is het ideaal om mijn vorderingen bij te houden, omdat er eens in de 4 tot 6 weken een conditietest en een vet-meting wordt afgenomen. De focus komt dus op meer elementen te liggen dan puur de cijfertjes van de weegschaal.

En als laatste belangrijke element, is dat ik spiermassa wil kweken, zodat hopelijk het gewichtsverlies geleidelijk gaat en mijn lichaam wat strakker blijft.
Snel afvallen en niet sporten, resulteert namelijk soms in overtollig vel. Ik hoop dat op deze manier in elk geval te kunnen beperken of zelfs geheel tegengaan.

fitness-motivation-quote-7

De beslissing

hsfile_246197

Zolang als ik me kan herinneren, ben ik dikker geweest dan de gemiddelde persoon.
Op de basisschool was ik niet perse dik, maar ik was wel het meest forse meisje van de klas. Ik was dan ook het eerste meisje wat ongesteld werd, in groep 7.
Als 11-jarige brengt dat een berg onzekerheid met zich mee. Deze onzekerheid nam ik mee naar huis en verstopte ik.
Ik ging samen met mijn toenmalige kat zitten kroelen of ik zocht troost in eten.

Het is niet zozeer dat ik een emotie-eter ben, maar eten is in mijn hoofd geassocieerd met positieve dingen.
Mijn moeder zat na school altijd klaar met een kopje thee en soms iets lekkers, wat mij een geborgen gevoel opleverde.
’s Avonds bij het kijken van een film, was er meestal een koekje bij. En met feestjes of gezelligheid met vrienden, hoort eigenlijk altijd ook iets op tafel, want dat is “gezellig’.

Door deze positieve associaties, heeft mijn brein de behoefte wanneer ik me rot voel, om te gaan eten. Comfortfood, wordt het ook wel genoemd.
Ik voel me dan tijdelijk geborgen, getroost of het levert met gezelligheid op.
Dit zijn hele hardnekkige patronen, die mij de meeste moeite kosten om te veranderen.

Waarom dan toch de keuze?
Ik wilde niet meer dik zijn. Althans; ik wilde niet meer last hebben van de gevolgen van dik zijn.
Het zelfvertrouwen is inmiddels enorm gegroeid, dus dat is niet de reden om de beslissing te willen maken.

Mijn beslissing werd genomen omdat ik geconfronteerd werd met de gevolgen van te dik zijn.
Ik schrok na mijn verhuizing over de hoeveelheid jonge (soms te dikke) mensen die ik tegen kwam in een scootmobiel. Veel mensen zitten natuurlijk in zo’n ding vanwege een ziekte, maar ik zag ook mensen met zwaar overgewicht in zo’n karretje.
Op die momenten realiseerde ik me dat ik niet die kant op wil. Ik wil fit blijven!
Ik had namelijk al regelmatig pijnen in mijn lijf en mijn conditie was zwaar ondermaats. Ik wilde geen verhoogd risico meer zijn voor allerlei kwaaltjes die komen met obesitas.

Kortom; tijd voor verbetering!

Daarnaast lijkt het me heerlijk om te kunnen shoppen in winkels waar ze alleen normale maten verkopen. Ik zit al jaren op kledingmaat 48 en ondanks dat het aanbod wel verbeterd is, zijn de kleren in de normale maten soms net even wat vlotter of mooier van pasvorm.

En waarom dan op deze manier?
Ik heb al jaren geprobeerd te lijnen en te sporten. Meestal hield ik dit ongeveer 3 maanden vol, omdat ik heel erg mijn focus had liggen op eten.
Sporten was al snel een te grote ballast en de smoesjes in mijn hoofd wonnen het nogal makkelijk. (Over smoesjes verzinnen later meer.)
Maar na 3 maanden werd mijn frustratie van “geen lekker eten meer mogen”, te groot. Ik voelde mezelf zielig en wanneer de weegschaal dan weer tegen me was, werd ik kwaad en besloot ik dat het toch nooit meer goed kwam en ik verloor de strijd.

Dat is nu klaar. Ik ga namelijk de strijd aan met de spoken in mijn hoofd. De smoesjes, de frustraties, de vooronderstellingen, de gedachtepatronen, de negatieve spiralen.
Het zal vooral een emotionele strijd worden, waarbij veel beweging en gezond eten centraal staan.
Mijn beslissing is om niet snel af te willen vallen, maar om een definitieve verandering in gang te zetten. Eentje die ik voor altijd vol kan blijven houden en waarmee ik mijn uiteindelijke doel echt ga behalen: Winnen van en met mijn lijf.