Stilstaan en doorgaan

De afgelopen periode heeft niet enkel mijn blog stil gestaan, maar ook het proces van sporten en afvallen heeft een flinke pauze gehad.
In vorige verslagen, was te lezen wat er allemaal in mijn leven gebeurde. Mooie en vervelende ervaringen wisselde elkaar af.
Ik heb gemerkt dat ik in de overlevingsstand, terugval op oude patronen. Iets wat volgens mij vrij logisch is en ik ook totaal niet raar vind.
Wat wel erg prettig is, is dat ik geen kilo’s ben aangekomen. Sterker nog, ik ben zelfs iets afgevallen. Dus op dat vlak gaat het helemaal niet zo slecht.

Op lichamelijk vlak ben ik inmiddels ook weer volledig goedgekeurd. Na de laatste operatie voel ik me weer kiplekker en kan ik alles wat ik hiervoor ook kon.
Op geestelijk vlak wisselt het enorm sterk. Ik heb erg goede dagen en ik heb verschrikkelijk zware dagen.
De wetenschap dat mijn moeder ernstig ziek is en niet meer lang te leven heeft, is een bittere pil.

Blogmoeder
We verzamelen zoveel mogelijk mooie herinneringen die ons nog gegeven zijn, maar soms komt de man met de hamer en tikt je even op het achterhoofd.
Dat zijn de momenten waarop mijn hoofd gaat tollen met vragen, twijfels, onzekerheden, angsten en verdriet.
Ik heb dan ook last van een gevoel alsof iemand een steen op mijn maag gelegd heeft. Alle kleine dagelijkse uitdagingen lijken plots onoverzichtelijk. En van de kleinste dingen kan ik van slag raken.

Ondanks dat bovenstaande ook vast volkomen normaal is, heb ik besloten daar actief mee aan de slag te gaan.
Vanuit mijn werk hebben we een loopbaanbudget. Ten behoeve van langdurige inzetbaarheid op werkgebied. Nou is dat een breed begrip en voor interpretatie vatbaar. Dus op een ochtend werd ik wakker en realiseerde me, dat hoe beter ik in mijn vel (blijf) zitten, des te beter voor mijn inzetbaarheid.
Ik heb daarom besloten om te kijken of ik in gesprek kan met een voor mij bekende therapeute. Iemand die mij ook enorm geholpen heeft ten tijde van mijn huwelijk en de hoeveelheid emoties die daarbij gepaard gingen.

Mijn leidinggevende gaf fiat om dit in gang te zetten en nu kan ik vanavond weer terecht.
Ik hoop wat meer rust en acceptatie te vinden tijdens deze sessies. Mogelijk ook minder angst voor de toekomst. Proberen te accepteren dat wat komen gaat, ik aan ga kunnen.
Ik vind het een moeilijke stap, maar ik geloof dat dit mij gaat helpen om weer vooruit te komen in mijn proces.

En hopelijk komt het dan weer zover dat het oppakken van zorg dragen voor mijn lichaam met minder moeite gepaard gaat.

We moeten bidden voor een gezonde geest in een gezond lichaam.
Vragen om een dapper hart dat de angst voor de dood niet kent,
en de lengte van het leven als minste der natuurgaven acht,
elke inspanning verdraagt en toorn noch verlangen kent,
het zwoegen van Hercules hoger acht dan de lusten,
bankettenen zachte kussens van Sardanalalus.
Wat ik u aanbeveel kunt u uzelf bieden;
de enige weg naar een vredig leven is deugdzaamheid
~Juvenalis (dichter)

https://nl.wikipedia.org/wiki/Mens_sana_in_corpore_sano

Advertenties

Ik heb er de buik vol van!

In mijn vorige blogpost was te lezen, hoe het tot nu toe met mij ging. En hoe ik de bezoekjes naar het ziekenhuis inmiddels wel spuugzat was.
Ook was te lezen dat alle gynaecologen nog bij elkaar zouden komen en ik te horen zou krijgen wat het vervolg zou zijn op de behandeling.

De dag erop had ik dus een afspraak bij de gynaecoloog op de poli. Zij vertelde dat de gynaecologen besproken hadden dat een curettage nu wellicht de beste optie zou zijn.
Ze wilden er niet direct nog een kijkoperatie aan toevoegen, omdat ze hopen hiermee positieve resultaten te boeken.
Het materiaal zou opgestuurd worden naar de patholoog en samen met nogmaals 2x bloed aftappen, (ik ben inmiddels lek!) zouden ze dan een duidelijke uitslag moeten hebben.

De operatie kon aanstaande maandag plaats vinden. Dat zou voor mij betekenen dat ik nogmaals 5 dagen moest wachten én dat ik ook nog niet eens weer dinsdag aan het werk zou kunnen. (Ik wil zó graag eens eindelijk starten met mijn nieuwe baan!)
Dus ik werd emotioneel. Ik vertelde hoeveel impact het op me had dat ik al 2,5e week in onzekerheid leefde en dat de tripjes naar het ziekenhuis me inmiddels naar de strot vlogen. (Om de dag 4 uur in het ziekenhuis zitten, terwijl je steeds met hetzelfde resultaat naar huis wordt gestuurd is ook niet erg prettig.)
De gynaecoloog begreep het en adviseerde me om de volgende dag zo vroeg mogelijk in te checken bij de afdeling, zodat ik op de spoedlijst meegenomen kon worden.
Ze gaf aan alleen niets op emotioneel vlak voor me te kunnen betekenen. Ik gaf aan dat dat ook niet nodig was.
Als je immer maar lang genoeg zaagt, valt zelfs de meest stevige boom om. Ik had gewoon al genoeg op mijn bordje gehad. En daarbij, zo vreemd is het natuurlijk niet om emotioneel te worden op het moment dat je lijf je in de steek laat.

De volgende dag zat ik dan ook om half 8 in het ziekenhuis. Ik moest nuchter komen.
Rond half 2 kwam de arts die mij zou opereren om zich alvast voor te stellen. Ze gaf aan dat ook zij hoopte dat het hiermee klaar zou zijn en dat een nog grotere buikoperatie me bespaard zou blijven. (Ik ook!)
Uiteindelijk werd ik om 15.00 uur richting OK gebracht. Ik kan je vertellen, dan heb je dus enorme honger!
Bij de OK waren de anesthesisten verschrikkelijk lief en geruststellend. Er werd duidelijk uitgelegd wat me (weer) te wachten stond en dat was op dat moment precies wat ik nodig had!

Toen ik wakker werd, heb ik nog wat extra pijnstillers gekregen. Na de morfine werd de pijn eindelijk minder en kon ik uiteindelijk terug naar de afdeling. (Alhoewel ik eerst een enorm lekker perenijsje van ze had gekregen, hoe lief!)
Diezelfde dag mocht ik nog naar huis. De pijn werd steeds minder en ik heb uiteindelijk heel goed geslapen in mijn eigen bed.

Vandaag is de pijn weer wat minder en ik heb minder last van vermoeidheid door de narcose dan de vorige keer. Deze narcose was ook minder heftig, omdat het een kortere en minder intensieve ingreep was.

Ik hoop enorm dat ze maandag een positief resultaat te melden hebben. Het is vanzelfsprekend dat ik geen zin heb in nog meer operaties. En ik heb zo’n zin om eindelijk eens lekker te beginnen aan mijn nieuwe baan!
Daarnaast ben ik blij wanneer ik mijn conditie weer een beetje op kan gaan bouwen. Ik woon nu in een nieuwe buurt en er is vast genoeg om te hacken met Ingress. 😉

wpid-opgeblazen_gevoel_na_het_eten

Uitgedokterd?!

trust_me__i_m_the_doctor_by_lucaszanella-d6qdvm5

Zoals in mijn vorige blog omschreven, bevind mijn leven zich momenteel in een achtbaan. Zowel op emotioneel als op lichamelijk vlak, heeft mijn achtbaan al aardig wat loopings achter de rug.

Vanmorgen ben ik met mijn nieuwe baan begonnen. Gelukkig ben ik vanuit mijn vertrouwde organisatie gedetacheerd naar een positie waarbij ik al prettige contacten had. Dit bleek vandaag wel handig uit te komen, want ondanks dat ik dacht vandaag een rustig ritje te hebben in mijn achtbaan, bleken er aardig wat loopings in het verschiet.

Mijn dag begon goed. Ik kon mee naar een overleg, waarbij ik al wat interessante input kon leveren. Mijn buik voelde echter steeds erg opgezwollen en gevoelig. Iets wat me verder niet verbaasde, omdat mijn lijf de afgelopen periode sowieso maar moeilijk te begrijpen is.

Sinds mijn bezoeken aan het ziekenhuis, voel ik me namelijk bijna een hypochonder. Je krijgt de mededeling dat ze het niet zo goed weten, mogelijk toch nog ergens een buitenbaarmoederlijke zwangerschap lijkt te hebben en dat ze op dit moment nog niets voor je kunnen betekenen.
Je wordt naar huis gestuurd met de mededeling dat je wel op symptomen moet blijven letten en als je plots pijnscheuten uit de hel krijgt of flauw valt, je in levensgevaar bent.
Ik kan je vertellen: Elk pijntje en elk krampje is vanaf dat moment dus verdacht!

Maar goed, na het overleg werden de krampen in mijn buik heviger en aangezien ik in het begin al bloedingen had, vermoedde ik dat er iets gaande was. Ik haastte me naar het toilet en ik constateerde dat ik weer een hevige bloeding gekregen had.
Ik had die ochtend al een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog voor de dag erna, maar ik besloot maar even te bellen of dit niet één van die symptomen was waarbij het mis was.

Na een kwartier in de wacht, meerdere keren doorverbonden en “u wordt zo teruggebeld”, werd ik na 1,5 uur wel een beetje ongeduldig. Dus ik heb terug gebeld en toen moest ik maar vlug naar de afdeling komen.
Omdat ik gelukkig de mensen van mijn nieuwe baan al kenden en zij van de situatie wisten, kreeg ik alle begrip en kon ik snel gaan.

Ik reed richting het ziekenhuis en constateerde dat ik eigenlijk moest tanken, maar het waarschijnlijk nog wel zou halen. Tijdens de afweging of ik nog wilde stoppen om te tanken, gebeurde er iets heel vervelends.
Mijn hoofd voelde een beetje licht. En plots schoten mijn gedachten naar de waarschuwing dat één van de symptomen was dat ik flauw kon vallen.
Mijn hart ging plots als een razende tekeer, mijn hoofd werd hevig duizelig, het zweet brak me uit, mijn handen tintelde en trilde en de enige gedachte was nog: “Zet ik de auto op de vluchtstrook om 112 te bellen of ga ik proberen het ziekenhuis te halen?”

In alle paniek herinnerde ik me mijn ademhalingstechnieken van de meditatie en alle adviezen die ik ooit aan cliënten gegeven heb. Dit is een paniekaanval.
Ik heb mezelf weten te kalmeren met diepe ademhalingen en hardop tegen mezelf zeggend dat ik een paniekaanval heb en dat het goed komt.

Zo heb ik uiteindelijk relatief rustig het ziekenhuis kunnen bereiken.
Daar werd weer bloed afgenomen en mijn bloeddruk gemeten. Ik heb nog uitgelegd over de paniekaanval en dat de waardes waarschijnlijk niet helemaal goed zouden zijn.
Daarna wachten op de bloeduitslagen en weer een inwendige echo. Inmiddels ben ik daar al zo mee bekend, dat het nog weinig indruk op me maakt.

Dit keer gaf ik echter aan dat ik het niet meer trok. Elke keer weer naar het ziekenhuis. Elke keer hetzelfde horen: “U bent een atypisch geval. We weten het niet, maar pas op voor symptomen.”
Ik gaf aan dat ik geen rust meer had. Dat ik niet meer op mijn eigen lijf kon vertrouwen. Dat begrepen ze en na overleg werd besloten dat morgen alle gynaecologen bij elkaar gaan zitten voor overleg. (Dat is mooi, want volgens mij heb ik ze al bijna allemaal gezien inmiddels.)
En vervolgens zal er waarschijnlijk weer een operatie plaatsvinden. Dit maal een curettage. En mogelijk dat ze dan direct weer een buikoperatie eraan vast plakken, omdat de zwangerschap nog steeds “ergens in de buik” kan zitten. Ze weten alleen niet waar.

Ik zie op tegen de operatie, maar ik wil hier wel eindelijk een keer klaar mee zijn en weer kunnen vertrouwen op mijn lijf.

De tsunami des levens

Op 1 april was mijn laatste blogpost. Een bericht over het feit dat ik even pauze nodig had, omdat er van alles gebeurde in mijn leven. Dat bleek zeker geen grap, omdat ik niet had kunnen voorzien wat er in 1,5e maand tijd allemaal op mijn bordje geschoven zou worden.

Vlak voor Pasen, ontvingen wij het bericht dat mijn moeder ongeneeslijk ziek blijkt. De doktoren kunnen niet zeggen hoelang zij nog te leven heeft, dat zouden dagen, weken maar ook maanden kunnen zijn. Een bitter bericht voor ons allemaal. En zoals begrijpelijk was (en is) het verdriet groot.
Eén ding wist ik echter zeker; ik wil graag dat mijn moeder nog bij mijn huwelijk kan zijn.

Dit betekende dat we in overleg besloten om ons huwelijk naar voren te schuiven. We wilden het liefst onze verhuizing rustig afronden en pas in oktober of zelfs in 2017 trouwen, maar mijn gevoel zei me dat ik niet zo lang moest wachten.
Een aantal telefoontjes later, bleek dat de vroegst mogelijke datum op zondag 8 mei was.
Later realiseerde ik me dat dit op Moederdag was. Een hele bijzondere en emotioneel beladen datum. Maar dit kon dus geen toeval zijn. Dit zou gaan lukken!

Als bezetenen zijn we gaan plannen. Onderwijl we ook nog eens druk waren met het voorbereiden van een verhuizing, omdat we op 4 april de sleutel van onze nieuwe woning zouden ontvangen.
Maar als dingen niet gaan zoals ze moeten, dan moeten ze zoals ze gaan. Ik had alles onder controle en zowel de bruiloft als de verhuizing leek geheel volgens planning te gaan werken.

MAAR…

Op mijn werk kreeg ik een nieuwe functie aangeboden. Een stapje hogerop, maar omdat het intern geregeld was, moest ik mijn oude functie binnen 2 weken afbouwen. Aanpoten dus!
Ondertussen werd één van mijn katten ziek. Met spoed moesten we op zondagnacht naar het ziekenhuis, omdat het arme beestje steeds levenlozer werd. Hij bleek een verstopte urinebuis te hebben en zichzelf langzaam aan het vergiftigen te zijn. Gelukkig was ik er op tijd bij, maar de dagen erna moest ik steeds op en neer met hem naar de dierenarts. Een operatie, pijnstillers, antibiotica en speciaal voer later, gaat het nu een stuk beter met hem.

Met nog een lekkage tussendoor in zowel het oude- als het nieuwe huis. (Die beide gelukkig enorm meevielen achteraf.) Had ik mijn emmertje inmiddels aardig vol.
Na zoveel gebeurtenissen was het tijd voor een tijdje rust, zodat we de verhuizing en de bruiloft rustig in onze vakantie konden doen.

MAAR…

Ik was te vroeg ongesteld geworden. 2 weken eerder dan gepland. Nou kan ik me voorstellen dat dit door stress best mogelijk is. Het hield echter inmiddels al 12 dagen aan…
Nou ben ik niet zo van het doktersbezoek, maar hier was ik wel ongerust over. De bloedingen kwamen ook met fikse stolsels en ernstige buikkrampen.
De dokter gaf me pillen om het bloeden tegen te gaan, maar moest voor de zekerheid nog even een zwangerschapstest doen, want je wil niet per ongeluk iets afbreken.
Dus achteloos deed ik de test, want ik wilde zo snel mogelijk met de pillen beginnen.
Positief! Huh?! Ok!! Dusss…. Nou was ik wel al met de pil gestopt, maar door alle perikelen heen helemaal niet meer aan deze uitkomst gedacht.
Ik belde dus de dokter en deze wilde het nog even afwachten. Wat ik dus deed.
Maar 2 dagen later was ik het alweer zat, de buikkrampen bleven heel hevig en dat leek me niet ok.
Lang verhaal kort; met spoed een afspraak in het ziekenhuis gemaakt. Daar bleek (na een bezoek of 3) dat de hormoonwaardes bleven stijgen, maar minimaal. En dit zou kunnen wijzen op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Ze wilden geen risico nemen en meteen een kijkoperatie doen. Dit was een week voor mijn bruiloft…

En op dat moment brak ik even in tweeën. Er was een mogelijkheid dat ik met 1 eierstok minder wakker zou worden. Ik zou na de operatie niets meer kunnen doen. (De verhuizing was over 2 dagen na de operatie). Er ging zo enorm veel door me heen!
Na de operatie werd ik wakker en werd me vertelt dat ze niets hadden kunnen vinden en dat alles intact was.

Ik heb de dagen erop enorm hard moeten leren om te delegeren en ben nog steeds intens dankbaar dat er zoveel lieve vrienden en familie waren om ons te helpen.
Het is enorm frustrerend om niet te weten wat er in welke dozen zit en waar het staat. (Op de dag van vandaag ben ik nog steeds alles kwijt..)

Op 8 mei ben ik getrouwd. Het ging goed. Het was stralend weer. Mijn moeder was erbij. Het was emotioneel, maar we hebben ook intens genoten van deze dag.

bruiloft

 

 

 

 

 

Het verhaal is echter nog niet ten einde. De hormoonwaardes leken vlak voor de bruiloft weer te zijn gaan dalen, wat dan toch op een miskraam zou duiden.
Nu stijgen ze echter weer mondjesmaat en vrezen ze dan toch weer voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, die mogelijk destijds te klein was om te zien met de operatie.

Ze kunnen echter niets zien op echo’s, dus het blijft koffiedik kijken. Ik moet mijn lijf in de gaten houden, of ik niet spontaan krampen uit de hel ga krijgen of flauw val.
Ik kan je vertellen dat de wetenschap dat dit erin zit, niet rustgevend is voor je hoofd. Elk krampje wordt verdacht en elke duizeling maakt je bang.
Volgende week begin ik bij mijn nieuwe baan, maar moet ik ook weer terug naar de gynaecoloog. Ik hoop op eindelijk uitsluitsel en dat ik niet weer onder het mes moet.

Mijn conditie is nog steeds verschrikkelijk laag. Sporten is er al een tijdje niet van gekomen. En mijn oude overlevingsmechanisme van het snoepen is terug.
Dat komt wel weer goed. Eerst maar eens deze tsunami des levens zien te overleven.

Pauze

Doordat mijn leven de afgelopen week helemaal op z’n kop staat, neem ik even de tijd voor een pauze.

Er was al hectiek gaande, vanwege het feit dat ik aanstaande maandag de sleutel van mijn huis krijg. Maar inmiddels hebben we ook intens verdrietig bericht gekregen vanuit het familiefront.

Hierdoor heb ik de plannen voor mijn bruiloft in een razend tempo vervroegd. Omdat iedereen de helpende hand uitsteekt en heel warm reageert, heb ik het voor elkaar gekregen om het te vervroegen naar 8 mei. Op een zondag nota bene!

Mijn leven bevind zich in een emotionele achtbaan. Op dit moment heb ik even andere prioriteiten. Het sporten, daar vind ik momenteel even geen tijd voor. Het gezonde eten gaat met vlagen.
Na het ontvangen van het slechte nieuws, heb ik de grootste reep Milka chocolade gekocht die ik kon vinden. (Nu valt het wel weer mee met het snoepen gelukkig..)

Het is hartverwarmend om te merken dat zoveel mensen steun bieden. Jullie zijn me erg dierbaar!

everythingnice-hartverwarmend-2

Ik moet meer willen

Zo, dat is alweer even geleden. Hoe het afgelopen is met de 35-dagen challenge?
Ik moet zeggen dat de eerst 4 weken erg goed gingen, maar in de laatste week lukte het me niet meer om de boel zo streng vol te houden. Een volgende keer dus maar gewoon een maandje proberen. Daar doe ik mezelf een groter plezier mee!

Uiteindelijk ben ik van 99,7 naar 96,5 gegaan. De laatste week schommelt het rond de 96,8, maar omdat ik even alle touwtjes heb laten vieren, ben ik daar aardig content mee.

Ik voelde me de afgelopen week even ronduit klote. De stress van het nieuwe huis vloog me naar de strot, mijn vriend was ziek en mijn energiepeil was ver beneden de maat. Daarbij deden mijn knie en heup ook nog eens gruwelijk veel pijn en elke keer dat ik aan sporten dacht, werd ik onpasselijk.

Kortom; even pas op de plaats. Even niet meer zoveel moeten van mezelf. De lat een stukje lager leggen. (En dan dit ook nog eens accepteren!) Och och, wat heb ik een gevecht met mezelf gehad de afgelopen week.
Want het is prima om de boog minder gespannen te hebben. Alleen vind ik dat dan van iedereen acceptabel, behalve van mezelf. Want het is toch niet meer dan normaal dat je je best doet? (Maar waarom moet het je best zijn en is goed niet goed genoeg dan?)

Inmiddels ben ik zover dat ik weer meer luister naar wat ik wil en wat ik nodig heb. Dan maar even niet sporten en streng zijn voor mezelf. Gewoon even niks. Focus op het nieuwe huis houden is voor nu meer dan genoeg.
Nog 17 dagen en dan krijgen we de sleutel!!

Mijn motto voor de komende periode: Minder moeten, meer willen. (Moeten komt vanuit het hoofd, willen vanuit het hart)

soothing

Mijn week in plaatjes

wp-1457366692018.jpeg

Om te beginnen, natuurlijk een update over mijn challenge. De laatste week is aangebroken! Afgelopen week heb ik 1x gesnoept uit de chocoladepasta pot. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, maar blijkbaar was mijn trek groter dan mijn wil om het niet te doen. 😉
Het helpt ook niet om ongesteld te zijn dan. Ergens heb ik gelezen dat de behoefte aan chocolade tijdens die dagen, veroorzaakt kan worden door een tekort aan magnesium.
Maar al met al ben ik erg tevreden over mijn inzet tot nu toe!

20160307_113413.jpg

Eindelijk weer naar de sportschool! Het viel niet mee om de drempel weer over te moeten na 2 weken ziek zijn. Mijn conditie liet erg te wensen over, maar ben erg trots dat ik weer ben gegaan. En het ging best goed!!
Ondanks mijn blessure, viel de pijn mee en kon ik gewoon rustig aan mijn schema volgen. Ik heb zelfs een extra oefening gekregen, waarmee ik aan de slag kan om de spier in mijn knie te trainen.
Bij de fysiotherapie bleek dat er een spier bij mijn knie overbelast was en een pees in mijn heup ontstoken. Hier is ze mee aan de slag gegaan en ondanks dat het de dag erna compleet beurs aanvoelde, is er inmiddels al verbetering aan ontstaan.

20160306_170657.jpgwp-1457366713250.jpeg

Verhuisdozen! Inmiddels zijn we al flink aan het inpakken, want het duurt nog maar een maand voor we de sleutel van ons nieuwe huis krijgen. 😀
Afgelopen week hebben we een aantal verhuisbedrijven over de vloer gehad, om een offerte op te laten maken voor de verhuizing.
Omdat we zo lekker op schema liggen, valt het met de stress nog enorm mee. (Ik hoop dat dit zo gaat blijven!)

Van de week kwam ik deze tegen. Hoera! Ik kwam erachter dat ik verzot ben op mijn éénmaal-daagse kopje latte macchiato / cappuccino. Maar wanneer ik deze neem, is er weinig aan de hand. Goede vervanging van mijn latte macchiato met karamel.

En als laatste, ben ik afgelopen weekend met vrienden naar saunacomplex Fort Beemster geweest. Een heerlijke ontspannen én gezellige dag met lieve vrienden. Dat was een welkome beloning voor een pittige werkweek.

 

 

Tel je zegeningen

Ik raak momenteel niet uitgeteld over het aantal zegeningen in mijn leven.
Er is momenteel zo vreselijk veel waar ik dankbaar voor ben, dat ik af en toe dansjes in mijn woonkamer moet doen om alle positieve vibes een weg naar buiten te laten gaan. (Beetje voorzichtig, want ik heb nog wel last van mijn knie)
In geheel willekeurige volgorde:

  • Gisteren een vriendin van mij gevraagd of ze mijn getuige wil zijn op mijn bruiloft. En we hadden er allebei een beetje de emoties van.
  • Voor diezelfde vriendin even haar steun en toeverlaat mogen zijn, omdat ze momenteel de zware taak van twee kleine ukkies moet balanceren. (Je doet het geweldig lieverd!)
  • Vandaag een gratis vervolgmassage gewonnen bij een geweldige masseuse die ik met enige regelmaat bezoek. Wat een verwennerij!!
  • Dit weekend samen met vrienden naar de sauna. Gezelligheid en ontspannen tegelijk. Zoveel zin in!!
  • Met mijn zusje gaat het enorm de goede kant op met haar nieuwe bedrijfje. Ben zo trots op haar!
  • Ik heb de meest geweldige vent. Hij is mijn steun en toeverlaat. Op allerlei vlakken, maar ook zeker op het gebied van mijn proces qua afvallen. Hij zorgt ervoor dat we dagelijks vers en gezond eten hebben. Hij helpt mee in de huishouding en regelt een boel nu met de koopwoning. Zoveel hartjes! ❤
  • Ik heb een vaste baan, wat het afgelopen jaar een enorme uitdaging was omdat er zoveel veranderde. Het zijn moeilijke tijden geweest, maar ik heb vaak weer het gevoel dat ik stevig in mijn vak kan staan. Heel fijn!
  • Ik ga trouwen!
  • We hebben ons droomhuis gekocht. Wauw. Zoveel regelwerk, maar zo ontzettend leuk ook!!
  • Ik ken hele lieve mensen. Sommige zie ik minder dan ik zou willen, maar we snappen dat we elkaar hoe dan ook lief hebben. Jullie hebben allemaal een plekje in mijn hart!
  • Ik geniet enorm van mijn nieuwe blog-hobby. Het heeft me zoveel meer inzicht gegeven in mijn eigen processen. Het houdt me staande in de zware tijden en geeft me energie in de goede tijden.
  • Ik ben trots op vandaag. Heel veel lekkers afgeslagen. En nog zonder moeite ook. Ik begin steeds meer vertrouwen te krijgen in mijn eigen kunnen. 🙂
  • En bovendien, ben ik trots op het proces wat ik belopen heb. En het feit dat ik nog steeds tevreden mag zijn op het pad wat ik bewandel. Soms gaat het niet zo snel als ik zou willen, maar ik besef me wel degelijk dat het pad soms heel moeilijk bewandelbaar is en dat het dan ok is om wat trager te gaan. Beter voorzichtig, dan roekeloos tegen steeds dezelfde muur aan knallen.
  • En als laatste; ben ik enorm blij met de lezers die de moeite nemen om mijn blog te bij te houden. Jullie stimuleren mij regelmatig om door te gaan. Bedankt!!

Smile

Blessuretijd

Ik zit momenteel even op de reservebank. Balen!
Het begon twee weken geleden al met een fikse griep, waardoor ik niet naar de sportschool kon. Ik kon amper mijn bed uit om thee te zetten, dus dat leek me even geen goede optie.

Maar inmiddels ben ik weer volledig hersteld van de griep en heb ik met een volgende euvel te kampen. Ik heb sinds een paar dagen enorme last van mijn knie.
Ik kan er geen aanwijsbare oorzaak voor aanwijzen, dus ik hoop dat er gewoon wat verdraaid is. Maar ik ben bang dat het mogelijk iets is wat minder makkelijk hersteld. (Als het om mijn gezondheid gaat kan ik enorm doemdenken.)

Vanmorgen de fysiotherapie gebeld. Daar heb ik een paar jaar geleden echt baat bij gehad toen ik schouderklachten had. Met een paar sessies was het toen verholpen.
Nu ik dan toch naar de fysio ga, laat ik maar meteen mijn heup nakijken. Want daar had ik klachten van gekregen toen ik ging hardlopen.
Ik dacht dat het met rust wel over zou gaan, maar soms heb ik nog steeds steken daar.
Even de restoratie in dus!

Misschien woensdag maar weer sporten, maar dan erg rustig aan en alleen dingen die niet belastend zijn voor mijn knie. En mocht dat allemaal niet mee zitten, dan is het terug naar het zwembad. Want baantjes trekken was ook bijzonder aangenaam.

De 35-dagen challenge gaat nog steeds voorspoedig!
Al moet ik opbiechten dat ik wel gezondigd heb in het weekend. Ik heb namelijk op zaterdag én op zondag een latté machiatto op. En het was lekker!! 😉Blessure-578