Fysiotherapie

Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen
Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen
Oren , ogen, puntje van je neus
Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen

Inmiddels heb ik aardig wat mankementen te verstouwen gehad in de afgelopen periode. Maar toen ik zondag mijn tas op de grond zette en door mijn rug ging, was het weer gezellig ouderwets balen geblazen.
Wanneer je dan vervolgens zelfs niet meer je eigen broek aan kan trekken, weet je dat het tijd is om de hulptroepen in te schakelen.

Dus de stoute schoenen aangetrokken (figuurlijk dus) en een nieuwe fysiotherapeut gebeld. Eerder was ik al eens in mijn woonplaats op zoek gegaan naar een peut, maar daar was ik niet helemaal tevreden over. Daarom maar op zoek naar een nieuw exemplaar.
Deze keer leek het me handig om het in de buurt van mijn werk te zoeken. Wel zo handig wanneer je fulltime werkt om dan tussen de bedrijven door even op de pijnbank te kunnen plaatsnemen.

Ik vind dat altijd wel spannend, een nieuw persoon ontmoeten die dan ook meteen aan je lijf gaat frunniken. Gelukkig bleek de nieuwe peut een ontzettend aardige man die ook nog eens erg kundig was.

De vorige keer bij de fysiotherapeut leek men enkel aan symptoombestrijding te doen. Nu heb ik de indruk dat deze breder kijkt naar de klachten en ook goed wil kijken naar mogelijke oorzaken.
Tevens was de behandeling zelf goed bevallen. Mijn lijf kraakte her en der wel wat, maar zoals mijn moeder weleens zei: “Krakende wagens lopen het langst“.

Het is voor mij belangrijk om weer wat soepeler door het leven te kunnen. Ik wil graag meer bewegen en sporten, maar het is soms frustrerend dat zodra je dat doet er iets in je lichaam pijn doet. En dan bedoel ik niet de reguliere spierpijn, daar ben ik inmiddels gelukkig goed bekend mee 😉

 

Ik heb er de buik vol van!

In mijn vorige blogpost was te lezen, hoe het tot nu toe met mij ging. En hoe ik de bezoekjes naar het ziekenhuis inmiddels wel spuugzat was.
Ook was te lezen dat alle gynaecologen nog bij elkaar zouden komen en ik te horen zou krijgen wat het vervolg zou zijn op de behandeling.

De dag erop had ik dus een afspraak bij de gynaecoloog op de poli. Zij vertelde dat de gynaecologen besproken hadden dat een curettage nu wellicht de beste optie zou zijn.
Ze wilden er niet direct nog een kijkoperatie aan toevoegen, omdat ze hopen hiermee positieve resultaten te boeken.
Het materiaal zou opgestuurd worden naar de patholoog en samen met nogmaals 2x bloed aftappen, (ik ben inmiddels lek!) zouden ze dan een duidelijke uitslag moeten hebben.

De operatie kon aanstaande maandag plaats vinden. Dat zou voor mij betekenen dat ik nogmaals 5 dagen moest wachten én dat ik ook nog niet eens weer dinsdag aan het werk zou kunnen. (Ik wil zó graag eens eindelijk starten met mijn nieuwe baan!)
Dus ik werd emotioneel. Ik vertelde hoeveel impact het op me had dat ik al 2,5e week in onzekerheid leefde en dat de tripjes naar het ziekenhuis me inmiddels naar de strot vlogen. (Om de dag 4 uur in het ziekenhuis zitten, terwijl je steeds met hetzelfde resultaat naar huis wordt gestuurd is ook niet erg prettig.)
De gynaecoloog begreep het en adviseerde me om de volgende dag zo vroeg mogelijk in te checken bij de afdeling, zodat ik op de spoedlijst meegenomen kon worden.
Ze gaf aan alleen niets op emotioneel vlak voor me te kunnen betekenen. Ik gaf aan dat dat ook niet nodig was.
Als je immer maar lang genoeg zaagt, valt zelfs de meest stevige boom om. Ik had gewoon al genoeg op mijn bordje gehad. En daarbij, zo vreemd is het natuurlijk niet om emotioneel te worden op het moment dat je lijf je in de steek laat.

De volgende dag zat ik dan ook om half 8 in het ziekenhuis. Ik moest nuchter komen.
Rond half 2 kwam de arts die mij zou opereren om zich alvast voor te stellen. Ze gaf aan dat ook zij hoopte dat het hiermee klaar zou zijn en dat een nog grotere buikoperatie me bespaard zou blijven. (Ik ook!)
Uiteindelijk werd ik om 15.00 uur richting OK gebracht. Ik kan je vertellen, dan heb je dus enorme honger!
Bij de OK waren de anesthesisten verschrikkelijk lief en geruststellend. Er werd duidelijk uitgelegd wat me (weer) te wachten stond en dat was op dat moment precies wat ik nodig had!

Toen ik wakker werd, heb ik nog wat extra pijnstillers gekregen. Na de morfine werd de pijn eindelijk minder en kon ik uiteindelijk terug naar de afdeling. (Alhoewel ik eerst een enorm lekker perenijsje van ze had gekregen, hoe lief!)
Diezelfde dag mocht ik nog naar huis. De pijn werd steeds minder en ik heb uiteindelijk heel goed geslapen in mijn eigen bed.

Vandaag is de pijn weer wat minder en ik heb minder last van vermoeidheid door de narcose dan de vorige keer. Deze narcose was ook minder heftig, omdat het een kortere en minder intensieve ingreep was.

Ik hoop enorm dat ze maandag een positief resultaat te melden hebben. Het is vanzelfsprekend dat ik geen zin heb in nog meer operaties. En ik heb zo’n zin om eindelijk eens lekker te beginnen aan mijn nieuwe baan!
Daarnaast ben ik blij wanneer ik mijn conditie weer een beetje op kan gaan bouwen. Ik woon nu in een nieuwe buurt en er is vast genoeg om te hacken met Ingress. 😉

wpid-opgeblazen_gevoel_na_het_eten

Uitgedokterd?!

trust_me__i_m_the_doctor_by_lucaszanella-d6qdvm5

Zoals in mijn vorige blog omschreven, bevind mijn leven zich momenteel in een achtbaan. Zowel op emotioneel als op lichamelijk vlak, heeft mijn achtbaan al aardig wat loopings achter de rug.

Vanmorgen ben ik met mijn nieuwe baan begonnen. Gelukkig ben ik vanuit mijn vertrouwde organisatie gedetacheerd naar een positie waarbij ik al prettige contacten had. Dit bleek vandaag wel handig uit te komen, want ondanks dat ik dacht vandaag een rustig ritje te hebben in mijn achtbaan, bleken er aardig wat loopings in het verschiet.

Mijn dag begon goed. Ik kon mee naar een overleg, waarbij ik al wat interessante input kon leveren. Mijn buik voelde echter steeds erg opgezwollen en gevoelig. Iets wat me verder niet verbaasde, omdat mijn lijf de afgelopen periode sowieso maar moeilijk te begrijpen is.

Sinds mijn bezoeken aan het ziekenhuis, voel ik me namelijk bijna een hypochonder. Je krijgt de mededeling dat ze het niet zo goed weten, mogelijk toch nog ergens een buitenbaarmoederlijke zwangerschap lijkt te hebben en dat ze op dit moment nog niets voor je kunnen betekenen.
Je wordt naar huis gestuurd met de mededeling dat je wel op symptomen moet blijven letten en als je plots pijnscheuten uit de hel krijgt of flauw valt, je in levensgevaar bent.
Ik kan je vertellen: Elk pijntje en elk krampje is vanaf dat moment dus verdacht!

Maar goed, na het overleg werden de krampen in mijn buik heviger en aangezien ik in het begin al bloedingen had, vermoedde ik dat er iets gaande was. Ik haastte me naar het toilet en ik constateerde dat ik weer een hevige bloeding gekregen had.
Ik had die ochtend al een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog voor de dag erna, maar ik besloot maar even te bellen of dit niet één van die symptomen was waarbij het mis was.

Na een kwartier in de wacht, meerdere keren doorverbonden en “u wordt zo teruggebeld”, werd ik na 1,5 uur wel een beetje ongeduldig. Dus ik heb terug gebeld en toen moest ik maar vlug naar de afdeling komen.
Omdat ik gelukkig de mensen van mijn nieuwe baan al kenden en zij van de situatie wisten, kreeg ik alle begrip en kon ik snel gaan.

Ik reed richting het ziekenhuis en constateerde dat ik eigenlijk moest tanken, maar het waarschijnlijk nog wel zou halen. Tijdens de afweging of ik nog wilde stoppen om te tanken, gebeurde er iets heel vervelends.
Mijn hoofd voelde een beetje licht. En plots schoten mijn gedachten naar de waarschuwing dat één van de symptomen was dat ik flauw kon vallen.
Mijn hart ging plots als een razende tekeer, mijn hoofd werd hevig duizelig, het zweet brak me uit, mijn handen tintelde en trilde en de enige gedachte was nog: “Zet ik de auto op de vluchtstrook om 112 te bellen of ga ik proberen het ziekenhuis te halen?”

In alle paniek herinnerde ik me mijn ademhalingstechnieken van de meditatie en alle adviezen die ik ooit aan cliënten gegeven heb. Dit is een paniekaanval.
Ik heb mezelf weten te kalmeren met diepe ademhalingen en hardop tegen mezelf zeggend dat ik een paniekaanval heb en dat het goed komt.

Zo heb ik uiteindelijk relatief rustig het ziekenhuis kunnen bereiken.
Daar werd weer bloed afgenomen en mijn bloeddruk gemeten. Ik heb nog uitgelegd over de paniekaanval en dat de waardes waarschijnlijk niet helemaal goed zouden zijn.
Daarna wachten op de bloeduitslagen en weer een inwendige echo. Inmiddels ben ik daar al zo mee bekend, dat het nog weinig indruk op me maakt.

Dit keer gaf ik echter aan dat ik het niet meer trok. Elke keer weer naar het ziekenhuis. Elke keer hetzelfde horen: “U bent een atypisch geval. We weten het niet, maar pas op voor symptomen.”
Ik gaf aan dat ik geen rust meer had. Dat ik niet meer op mijn eigen lijf kon vertrouwen. Dat begrepen ze en na overleg werd besloten dat morgen alle gynaecologen bij elkaar gaan zitten voor overleg. (Dat is mooi, want volgens mij heb ik ze al bijna allemaal gezien inmiddels.)
En vervolgens zal er waarschijnlijk weer een operatie plaatsvinden. Dit maal een curettage. En mogelijk dat ze dan direct weer een buikoperatie eraan vast plakken, omdat de zwangerschap nog steeds “ergens in de buik” kan zitten. Ze weten alleen niet waar.

Ik zie op tegen de operatie, maar ik wil hier wel eindelijk een keer klaar mee zijn en weer kunnen vertrouwen op mijn lijf.

Mijn week in plaatjes

wp-1457366692018.jpeg

Om te beginnen, natuurlijk een update over mijn challenge. De laatste week is aangebroken! Afgelopen week heb ik 1x gesnoept uit de chocoladepasta pot. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, maar blijkbaar was mijn trek groter dan mijn wil om het niet te doen. 😉
Het helpt ook niet om ongesteld te zijn dan. Ergens heb ik gelezen dat de behoefte aan chocolade tijdens die dagen, veroorzaakt kan worden door een tekort aan magnesium.
Maar al met al ben ik erg tevreden over mijn inzet tot nu toe!

20160307_113413.jpg

Eindelijk weer naar de sportschool! Het viel niet mee om de drempel weer over te moeten na 2 weken ziek zijn. Mijn conditie liet erg te wensen over, maar ben erg trots dat ik weer ben gegaan. En het ging best goed!!
Ondanks mijn blessure, viel de pijn mee en kon ik gewoon rustig aan mijn schema volgen. Ik heb zelfs een extra oefening gekregen, waarmee ik aan de slag kan om de spier in mijn knie te trainen.
Bij de fysiotherapie bleek dat er een spier bij mijn knie overbelast was en een pees in mijn heup ontstoken. Hier is ze mee aan de slag gegaan en ondanks dat het de dag erna compleet beurs aanvoelde, is er inmiddels al verbetering aan ontstaan.

20160306_170657.jpgwp-1457366713250.jpeg

Verhuisdozen! Inmiddels zijn we al flink aan het inpakken, want het duurt nog maar een maand voor we de sleutel van ons nieuwe huis krijgen. 😀
Afgelopen week hebben we een aantal verhuisbedrijven over de vloer gehad, om een offerte op te laten maken voor de verhuizing.
Omdat we zo lekker op schema liggen, valt het met de stress nog enorm mee. (Ik hoop dat dit zo gaat blijven!)

Van de week kwam ik deze tegen. Hoera! Ik kwam erachter dat ik verzot ben op mijn éénmaal-daagse kopje latte macchiato / cappuccino. Maar wanneer ik deze neem, is er weinig aan de hand. Goede vervanging van mijn latte macchiato met karamel.

En als laatste, ben ik afgelopen weekend met vrienden naar saunacomplex Fort Beemster geweest. Een heerlijke ontspannen én gezellige dag met lieve vrienden. Dat was een welkome beloning voor een pittige werkweek.

 

 

Blessuretijd

Ik zit momenteel even op de reservebank. Balen!
Het begon twee weken geleden al met een fikse griep, waardoor ik niet naar de sportschool kon. Ik kon amper mijn bed uit om thee te zetten, dus dat leek me even geen goede optie.

Maar inmiddels ben ik weer volledig hersteld van de griep en heb ik met een volgende euvel te kampen. Ik heb sinds een paar dagen enorme last van mijn knie.
Ik kan er geen aanwijsbare oorzaak voor aanwijzen, dus ik hoop dat er gewoon wat verdraaid is. Maar ik ben bang dat het mogelijk iets is wat minder makkelijk hersteld. (Als het om mijn gezondheid gaat kan ik enorm doemdenken.)

Vanmorgen de fysiotherapie gebeld. Daar heb ik een paar jaar geleden echt baat bij gehad toen ik schouderklachten had. Met een paar sessies was het toen verholpen.
Nu ik dan toch naar de fysio ga, laat ik maar meteen mijn heup nakijken. Want daar had ik klachten van gekregen toen ik ging hardlopen.
Ik dacht dat het met rust wel over zou gaan, maar soms heb ik nog steeds steken daar.
Even de restoratie in dus!

Misschien woensdag maar weer sporten, maar dan erg rustig aan en alleen dingen die niet belastend zijn voor mijn knie. En mocht dat allemaal niet mee zitten, dan is het terug naar het zwembad. Want baantjes trekken was ook bijzonder aangenaam.

De 35-dagen challenge gaat nog steeds voorspoedig!
Al moet ik opbiechten dat ik wel gezondigd heb in het weekend. Ik heb namelijk op zaterdag én op zondag een latté machiatto op. En het was lekker!! 😉Blessure-578

 

Succes!

Succes mag gevierd worden!
Mijn eerste week van de 35-dagen challenge zit erop en is enorm goed gegaan. Ik heb geen enkele keer gezondigd. En daar ben ik behoorlijk trots op.
De weegschaal is ook lief voor me. De uiteindelijke cijfertjes ga ik pas aan het einde van het traject verklappen. Ik ben zelf ook heel nieuwsgierig wat het gaat worden!

Gisteren had ik een verjaardag. Ik zag er wel een beetje tegenop, want normaliter vind ik het heel moeilijk om van de hapjes en de taart af te blijven. Maar ik heb vooral genoten van de gezelligheid en me bij een paar kopjes thee gehouden.
Vlak ervoor heb ik een stevige lunch genomen,. Toen ik na een paar uur een beetje honger kreeg, heb ik een appel genomen.
Ik had zelf een appel meegenomen en er waren al heel wat gedachten gepasseerd waarom dat een stom idee zou zijn. Want daar kijken mensen toch raar van op?!
Nee. Helemaal niet zelfs. Niemand keek, niemand maakte er een opmerking over. Het was alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Heerlijk!

De taart overslaan was een makkie. Ik had immers net gegeten en ook totaal geen honger. Toen de smeersels en toastjes op tafel kwamen was het iets lastiger. Er werd iets getriggerd wat vroeger nogal automatisch ging.
Wanneer dan de chips en hapjes op tafel kwamen, nam ik vaak geheel gedachteloos ervan. Want gezelligheid gaat gepaard met eten, dacht ik toen.
Nou… Je kan het dus ook heel gezellig hebben zonder! 🙂

Vandaag even een dag zonder sport en activiteit. Ik ben snotverkouden geworden. Al een paar dagen had ik flink last van allerlei pijntjes. Met name mijn schouders, nek en hoofd deden pijn.
Maar ik ben lief voor mezelf, dus heb een lekkere massage geboekt bij mijn vaste adresje. Wat een verwennerij! Ik hoop vooral dat ik niet de hele tijd ga zitten snotteren daar, maar dat zien we dan wel weer.

Wandelschoenen

Bij zo’n nieuwe uitdaging hoort ook de goede uitrusting. Daarom ben ik op zoek gegaan naar de juiste schoenen. Mijn oudjes waren al behoorlijk aan het aftakelen en eigenlijk waren het niet eens echte wandelschoenen.
Tijd voor een verwennerij! Dus ik ben de stad in gegaan en ben uiteindelijk bij de ANWB uitgekomen. Als lid krijg je daar ook nog eens korting. Plus het feit dat ze al in de aanbieding waren, maakte dat ik voor mijn nieuwe paar schoenen slechts 50,- kwijt was.

Schoenen

Ideaal om de komende periode weer extra stappen te kunnen zetten. Ik denk dat ik mijn oude hobby Ingress ook maar eens wat vaker uit de kast moet pakken.
Ik ben dol op gamification. Het is voor mij een manier om dingen die normaliter wat saaier voor mij zijn wat leuker en spannender te maken. Een soort spel-element toevoegen, zodat ik mijzelf steeds opnieuw kan prikkelen.
Morgen meer hierover, omdat ik onlangs een hele fijne to-do-lijst gevonden heb, waar ook gebruik gemaakt wordt van gamification.

Onder gamification of gamificatie verstaat men het gebruik van speltypische technieken en elementen in een omgeving zonder spelcontext. Gamification wordt vooral gebruikt om mensen te motiveren die eentonige, te makkelijke of vervelende taken moeten uitvoeren. Verder is gamification ook op andere gebieden van toepassing, zoals in de marketing.

6  redenen waarom je geen gewicht verliest| Fitness Magazine

Al een tijdje sta ik stil, qua gewicht. De weegschaal blijft steeds rond hetzelfde niveau hangen. Voorheen werd ik er knettergek van en wilde ik me op dat soort momenten overgeven aan een volgende crashdieet, maar nu probeer ik vooral te reflecteren op wat goed gaat en wat eventueel beter kan.

Er gaat al heel veel goed, maar onderstaande tekst heeft me wel weer nieuwe inzichten gegeven. Met name over het meer water drinken en regelmatig tussendoor bewegen.
Een zittend beroep is soms nekkend voor het afvallen, ondanks dat ik nu 3x per week ongeveer 1 tot 1,5 uur sport.
Hopelijk geeft het jullie ook weer nieuwe inzichten!

Diet Mistakes Causing Your Weight-Loss Plateau

Food journal? Check. Regular workouts? Yes, indeed. Enough fiber to keep an entire army regular? You got it. I know how to lose weight. I’ve been writing about the topic for more than a decade. That’s why it was so frustrating when the pounds clung to me like a codependent boyfriend, no matter how hard I tried. A lot of women have this problem, the experts tell me. “Body weight can fluctuate by up to five pounds on any given day, so the amount you shed can easily get lost,” says Pamela Wartian Smith, MD, the author of Why You Can’t Lose Weight. I combed through research and grilled diet gurus to pinpoint little-known reasons that your efforts — and mine — haven’t been showing up on the scale. Who knew?

You Don’t Drink Enough Water

We’ve all heard how important H2O is when it comes to shedding pounds. It helps to suppress appetite, so you’re less likely to overeat. But that’s not all: When you’re dehydrated, your kidneys can’t function properly, so the body turns to the liver for additional support. Because the liver is working so hard, more of the fat you consume is stored rather than burned off.

What surprised me most, though, is that if you’re upping your fiber intake but not also hitting the bottle hard, things tend to get a wee bit, er, backed up. “It’s important to add fiber gradually and increase water intake at the same time. Otherwise, instead of helping with digestion, fiber may actually lead to constipation,” notes Anna-Lisa Finger, RD, a personal trainer for the Johns Hopkins Weight Management Center in Baltimore. I often consume nearly double the recommended 25 grams of fiber daily. Gulp.

Just how much water should I be drinking? “About one-half your body weight in ounces every day, especially if you’re exercising,” Dr. Smith says. So the eight-cups-a-day rule applies only to sedentary women who weigh 128 pounds (sure as hell not me!). “If you consume an aggressive amount of fiber, another eight to 16 ounces a day is a good idea,” Dr. Smith adds. H2OMG! That amount of liquid — for me, 12 cups a day, minimum — requires serious effort. I fill up with about a liter at each meal, and I’m a peeing machine.

You Skimp on Protein

Several studies show that high-protein diets result in more pounds shed, at least initially. Protein enhances the feeling of satiety and prevents your losing muscle as you lose fat. You also have dietary thermogenesis, which is the energy you burn to process and use the food you eat, on your side. “Your body expends more energy to metabolize protein than carbs or fat,” says Cari Coulter, RD, the program director for Wellspring Weight Loss Camp in Kenosha, Wisconsin. “So higher-protein diets make you burn slightly more calories.”

So how much protein do I need a day? “It depends on your weight, but most women should get 40 to 80 grams,” Dr. Smith says. To accomplish that, I have Greek yogurt (18 grams) or a couple of eggs (13 grams) for breakfast, and I eat a few ounces of lean poultry (25 grams) or fish (22 grams) or a heaping helping of black beans (15 grams) or lentils (18 grams) at lunch and dinner. I snack on a handful of raw almonds (6 grams). As a result, I feel fuller — sometimes so full I don’t even sneak a bite of my son’s ice cream (the way I used to whether I was hungry or not) — so it’s easier to keep daily calories in check.

More Reasons Why You’re Not Losing Weight

You Sit at a Desk All Day

I log a solid hour of exercise almost every day, but outside of that, my time is mostly spent sitting in front of a computer. Much to my dismay, research finds that dedicated workouts simply can’t compensate for being sedentary the rest of the time. According to one University of Missouri-Columbia study, sitting for just a few hours causes your body to stop making a fat-inhibiting enzyme called lipase. Getting up and walking for just two minutes during each of those hours burns an additional 59 calories a day, according to recent research from the University of Wisconsin-Milwaukee.

Experts recommend setting a timer on the computer to remind you to move every hour, but what’s helped me is the Fitbit One ($100, fitbit.com). I keep this activity tracker clipped to my bra 24-7, and I won’t go to bed until I’ve logged 10,000 steps a day. To accomplish that, I heed some of those recommendations we’ve all heard a million times (“Take the stairs instead of the elevator,” “Park far away from the mall”). I even jog in place while brushing my teeth and watching TV. At first my husband and son laughed their skinny little butts off at me, but now seeing me hopping around the living room strikes them as normal. Walks are part of my family’s evening routine, and “How many steps do you have now?” has become the new “Are we there yet?” I’ve even given Fitbits to friends and family as gifts so we can see who takes the most steps. Move-more mission: accomplished.

Your Numbers Are Off

I’ve always considered myself a math whiz, so I assumed that I had the whole calories-in, calories-out formula down pat. Here’s how I determined how many I should eat a day: I got my basal metabolic rate (BMR, or the amount of calories I need to maintain my weight) using the online calculator at fitnessmagazine.com/weight-loss/bmr, and I entered “moderate” for my activity level, because I exercise regularly. That gave me about 2,400 calories a day. Then I added whatever calories I burn during my workouts (usually about 500), according to my heart-rate monitor. That meant I could eat almost 3,000 calories a day without gaining a pound (or nearly 2,500 a day to lose a pound a week). Sure, it seemed high, but I had used a calculator. It had to be right!

Not so fast, Coulter says. “The BMR calculator already factors in the calories you burn with your workouts, so you shouldn’t add them in again,” she explains. Math club membership revoked! All this time I had thought my daily needs were 500 calories higher than they really were. No wonder I’d been maintaining instead of losing.

Get Your BMR

You Work Out Regularly

I know, I know. How can an exercise routine make you gain? For starters, people tend to eat more when they work out, either because they feel they’ve earned it or because they’re overestimating how much they’ve burned — or both. “This is especially true in the early stages of a fitness program, when your body is getting used to the decrease in calories consumed and the increase in calories burned,” Finger says. (Read: You’re freaking hungry.)

But here’s the real shocker: Working out can make you retain water. “To ensure that you don’t get dehydrated, the plasma in your bloodstream will store an extra two to four pounds of water,” explains Michele S. Olson, PhD, a FITNESS advisory board member and professor of exercise science at Auburn University at Montgomery in Alabama. “You’ll always carry that extra water unless you become inactive; it’s not fat or muscle, but simply superhydration. It’s a good thing.” It’s also a good thing to keep chugging H2O, which can, counterintuitively, help minimize additional water retention. So I’ll take Olson’s advice and stay active, well-hydrated…and off the scale.

You’re a Stress Case

I’m a lot like the lab rats — and humans — who turn to comfort food and pack on pounds when they’re under duress. “The stress hormone cortisol triggers the fight-or-flight response, which is an appetite stimulant,” Dr. Smith says. “In addition, it steps up the production of a certain brain chemical, neuropeptide Y, which increases cravings for carbohydrates.”

Even when I don’t give in to cravings, stress can stall my slim-down. “Too much cortisol slows metabolism,” Dr. Smith says. “Even worse, excessive stress causes fat to be stored in the abdominal area, where weight is harder to lose.” Ugh! I can practically feel my belly expanding every time I have a meltdown over something, including my weight-loss efforts.

Luckily, a lot of the things I’m doing to whittle my middle should also ease my angst. “Exercise reduces stress,” Dr. Smith notes. “Balanced, nutritious meals can repair the damage that stress does to the body, and a social support network also helps.” So my team of Fitbit-wearing friends and fam is helping me beat belly bloat in more ways than one.

Get Weight-Loss Results

Scale Serenity

It’s been three months since I embarked on this adventure, and I’ve lost 12 pounds — a solid pound a week. I’ve increased my water and protein intake, I move more throughout the day, and I’m trying to stress less. But one of the best things I’ve done has been — go figure — not weighing myself, at least for a little while, as Olson suggested. I was tempted in the beginning, but I stuck to my scale embargo for a month. Now I weigh in weekly, but the fluctuations don’t bother me. Really. Because I know I’m creating a daily calorie deficit, and I’ve found other ways to measure my progress (see “Beyond the Numbers,” below). I know the fat is coming off, no matter what the scale says. I feel enlightened — in more ways than one.

Beyond the Numbers

When the scale bums you out, here are three other ways to gauge your progress.

How do your clothes fit? Try on the same pair of jeans and shirt every six to eight weeks.

How do you feel? You should have more energy, sleep better, and feel less stressed.

How much can you do? Keep a workout log and track how much weight you can lift and how many miles you can walk or run.

Tips from experts on how to lose weight when you reach a weight-loss plateau.

Bron: 6 Reasons You’re Not Losing Weight – What’s Causing Your Weight-Loss Plateau | Fitness Magazine

En zij leefden nog lang en gelukkig…

En-ze-leefden-nog-lang-en-gelukkig_s

Disneyland Parijs. Het is één groot sprookje. Vooral tijdens de feestdagen weten ze er een enorm romantisch plaatje van te maken.
Ik heb echt genoten en even alle goede voornemens aan de kant geschoven. Ik heb gelopen tot mijn voeten niet meer konden en gesmikkeld van diverse lekkernijen tijdens het lopend buffet.

Maar het meest romantische aan deze reis, was toch wel dat ik ten huwelijk gevraagd ben door mijn lief!
Als teken van onze verloving, heb ik twee charms voor aan mijn Pandora armband gekregen, met de betekenis ~ caring & dedication ~ (Oftewel; zorgzaamheid en toewijding)

11397445-v2_1 11335387

We hebben nog geen concrete datum geprikt en moeten ook nog helemaal verzinnen hoe we het willen gaan doen, maar ik ben voorlopig druk met in de wolken zijn!

Vanmorgen na een paar dagen vrij, ben ik weer wezen sporten. Ook meteen een fit-test gedaan en ondanks dat mijn conditie deze keer niet beter erop was geworden, was ik wel gewicht kwijt.
Nu het normale leven weer begint met werken & sporten, ga ik er weer lekker tegenaan. Alleen deze keer net even wat vrolijker dan anders 😉