Voor dag en dauw

Ik lijk wel gek geworden! (Of beter gezegd; ik lijk wel verstandig geworden!)
Om half 7 vanochtend ging de wekker, zodat ik nog kan ontbijten voordat ik naar het zwembad ga om baantjes te trekken.
Je zou verwachten dat ik de enige zou zijn, maar het is op zondagmorgen al aardig druk. Allemaal verstandige mensen!

Over een tijdje zal het in de ochtend weer vroeger licht worden. Ik vind dat heerlijk! Ik ben een echt ochtendmens. In de ochtend ben ik het meest productief en energiek. Daarom wil ik dan ook het liefst al gaan wandelen of zwemmen.
De meeste moeite heb ik om ’s avonds na mijn werk nog van de bank te komen om naar de aqua-lessen te gaan. Gelukkig zijn deze bijzonder leuk en ben ik dol op dansen en springen (in water).

Inmiddels wandel ik elke dag 35-45 minuten. Zorg ik dat ik mijn 10.000 stappen per gemiddeld haal. Ben ik 3x in de week te vinden in het zwembad voor baantjes of aqua-les. En zegt mijn sporthorloge dat ik in de top 3 sta van de 60K stappen-uitdaging.
(Dat is een uitdaging voor allerlei sportieve mensen om je te motiveren elke week een stapje meer te doen. Ik ben begonnen met de 35K uitdaging. En telkens wanneer je ‘m haalt, word je gepromoveerd.) Ik vind mezelf best sportief zo!

Ongelooflijk dat ik dat ooit nog zou zeggen. Sportief. Ik. Haha!
Maar wanneer je om half 7 je nest uit komt om te gaan sporten, dan mag dat best. Vind ik zelf!

Advertenties

Op ontdekkingsreis

Met de kerst, heb ik voor mijzelf het boek “111 plekken in Rotterdam die je gezien moet hebben” gekocht. De titel van het boek spreekt voor zichzelf natuurlijk.
Ik ben geboren en getogen in Brabant en sinds een jaar of 13 woon ik in de Randstad. In eerste instantie heb ik in Den Haag gewoond, maar sinds een jaar of 5 woon ik in een gemeente welke grenst aan Rotterdam.

Sinds ik hier woon, ben ik regelmatig in Rotterdam geweest. Je springt in de metro en bent binnen de kortste keren in hartje centrum. Of je stapt uit op Blaak en springt even binnen bij de markthal.
Maar ik kan nog steeds niet zeggen dat ik Rotterdam goed ken. Terwijl dat wel een wens is, omdat ik het een prachtige stad vind.

Rotterdam heeft een prachtige skyline, wanneer je ’s avonds over de Brienenoord brug rijdt. En dat komt omdat er een heleboel gigantische torens gebouwd zijn, welke ook nog eens een architectonisch hoogstandje genoemd mogen worden.
Daarnaast is Rotterdam een havenstad en langs de kade lopen zorgt niet alleen voor een heerlijke frisse neus, maar je ziet ook prachtige schepen voorbij varen.

Maar ik heb nog veel te weinig gezien dus. Ik wil op ontdekkingstocht in de stad die ik al vaak gezien heb, maar nog nooit echt heb leren kennen. Daar ga ik verandering in brengen!
Mocht je zin hebben om een keer met me mee te gaan, stuur me dan een berichtje. Gaan we samen de grote stad in om al het moois wat Rotterdam te bieden heeft te gaan bezichtigen. (En soms proeven, want er zijn ook geweldig veel lekkere restaurantjes en pubs.)

Voor je kijken! Doorlopen!

Gewoon voor je kijken. En lopen. De ene voet voor de andere. Links. Rechts. Links. Rechts. Er is niets wat op dit moment belangrijker is. Geen huishouden, geen collega’s, geen stress, geen verplichtingen. Alleen maar lopen.
Met muziek in je oren. Of zonder. De wind die langs je gezicht blaast. De kou die je oren doen tintelen. Links. Rechts. Links. Rechts.
Terwijl je de wereld om je heen aanschouwt, lijken de gehaaste mensen maar vreemd. Je bent één met de weg. Je hoeft alleen maar te lopen. Meer hoef je nu niet te doen.
Het gevoel observerend wanneer je hak de grond raakt en je voet zich uitrolt richting de tenen. Keer op keer. Telkens opnieuw. Links. Rechts. Links. Rechts.
Eindelijk de tijd om te zien hoe de bomen in de winter proberen te overleven en hoe de zwanen die in de lente nog klein waren, inmiddels als stoere zelfstandige pubers door het water kabbelen.
Eén met je lijf. Kleine verkrampingen in je kuiten, die weer wegtrekken. Je handen die langzaam opwarmen in je handschoenen. Links. Rechts. Links Rechts.

Wandelen. Het medicijn tegen stress en verplichtingen. Ik doe het graag elke dag, om te ontsnappen aan de hectiek van vandaag. En de verwachtingen van morgen. Wandelen doe je hier. Nu. Links. Rechts. Links. Rechts.

Koud

Waarschijnlijk hoef ik het jullie niet meer te vertellen, maar het is dus vreselijk koud buiten.
En daarnaast is het ook nog eens flink regenachtig en guur. Gelukkig heb ik een week vrij gehad, dus kan ik mijn wandelingen tussen de buien door plannen. Ik ben benieuwd hoe dat gaat worden wanneer ik weer fulltime aan het werk ga.
Ik ben ondertussen al op zoek naar een regenpak. Ik heb regenpakken altijd enorm stom gevonden (want gedoe met aantrekken). Maar nood breekt wed en ik worstel liever met een regenpak dan dat ik tot op mijn hemd toe nat wordt.

Mocht iemand onder jullie een geweldig soort regenpak weten, dan hoor ik het graag. Ik heb er totaal geen ervaring mee.
Wel eentje die ook in grote maten verkrijgbaar is, want anders pas ik er niet in. En dan wordt de worsteling om zo’n ding aan te trekken alleen maar groter.

Wat ook een kleine handicap is, is dat ik vuurwerk dus eng vind. Niet van een afstandje, maar wel wanneer het dichter bij je voeten komt. Er is ooit een stuk vuurwerk onder een jurk bij mij beland tijdens de jaarwisseling. Pro-tip: Trek een korte rok of een broek aan.
Ik heb het er heelhuids vanaf gebracht, maar mijn jurk is er niet zonder schade vanaf gekomen. (Zonder kleerscheuren…. ) 😂

Ook mijn katten houden niet van vuurwerk. Ze zitten momenteel vaker binnen dan buiten. En nu helemaal, want ik heb het kattenluik dicht gedaan. Ik krijg het mijn katten nog niet zo goed uitgelegd dat het voor hun eigen bestwil is, maar dat moeten ze dan maar gewoon van me aannemen.

Nog even over die kou; waarschijnlijk herkennen jullie ook wel dat je het soms in en in koud hebt? Dat je het bijna tot in je botten voelt? Ik merk dat ik dat de laatste periode heb, met name na het wandelen. Gelukkig heb ik een geweldige rainshower en dit jaar een nieuwe ketel, dus aan warm water heb ik geen gebrek.
k heb ook een warmte dekentje. Als ervaren Netflix-kijker, is het wenselijk om dit zo behaaglijk mogelijk te doen. Het liefst onder een warm dekentje en met een zo groot mogelijke kop thee in de handen.

 

20150611_074519.jpg

Parodon-wattes?

Titis… Parodontitis.

Tand

Het woord zelf klinkt erg grappig wanneer je het een paar keer uitspreekt. De letterlijke betekenis van het woord is dan weer minder grappig.
Parodontitis is namelijk de term voor vergevorderde tandvleesontsteking. En als je daar dus last van hebt, krijg je regelmatig bloedend tandvlees.
Het plaatje hier boven is een stuk vrolijker dan de gemiddelde afbeelding die ik vond toen ik googelde op parodontitis, maar dat wilde ik jullie verder besparen.

Wanneer je het onbehandeld laat, lijkt het wel op een heus Halloween verhaaltje. Je tandvlees trekt zich terug, daardoor worden de vezels in je kaakbot aangetast en uiteindelijk vallen de tanden uit je mond. Super gezellig!

En omdat ik dus best wel gesteld ben op mijn tanden, (ik hou immers van lachen) leek het me wel verstandig om hier wat aan te laten doen.
Ik heb eerder behandelingen ondergaan en ondanks dat de mondhygiënist als persoon wellicht erg aardig was, had ik een intense haat voor hetgeen zij mij aandeed.
Er werd namelijk een uur lang met volle kracht en scherpe prikdingen in mijn ontstoken tandvlees gehakt en geprikt. Terwijl de tranen langs mijn wangen liepen, vroeg ik nog of er een verdoving mogelijk was. Maar dat kon niet, aldus den mondhygiënist.
Dit was mede de oorzaak dat ik een tijdje niet meer ben geweest. Ik ben qua pijnbeleving een mietje en mijn lange termijn denken is minder goed ontwikkeld dan mijn: “Ah joh, dat zien we dan wel weer!!!” – gehalte.

Gelukkig is inmiddels de medische wetenschap verder gevorderd en is men tot het besef gekomen dat pijn lijden in niet alle gevallen even productief is. Dus ik ga met frisse tegenzin de strijd met mijn eigen grenzen weer eens aan. Wel gewapend met de woorden: “Doe mij maar een verdovinkje erbij!”

Fysiotherapie

Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen
Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen
Oren , ogen, puntje van je neus
Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen

Inmiddels heb ik aardig wat mankementen te verstouwen gehad in de afgelopen periode. Maar toen ik zondag mijn tas op de grond zette en door mijn rug ging, was het weer gezellig ouderwets balen geblazen.
Wanneer je dan vervolgens zelfs niet meer je eigen broek aan kan trekken, weet je dat het tijd is om de hulptroepen in te schakelen.

Dus de stoute schoenen aangetrokken (figuurlijk dus) en een nieuwe fysiotherapeut gebeld. Eerder was ik al eens in mijn woonplaats op zoek gegaan naar een peut, maar daar was ik niet helemaal tevreden over. Daarom maar op zoek naar een nieuw exemplaar.
Deze keer leek het me handig om het in de buurt van mijn werk te zoeken. Wel zo handig wanneer je fulltime werkt om dan tussen de bedrijven door even op de pijnbank te kunnen plaatsnemen.

Ik vind dat altijd wel spannend, een nieuw persoon ontmoeten die dan ook meteen aan je lijf gaat frunniken. Gelukkig bleek de nieuwe peut een ontzettend aardige man die ook nog eens erg kundig was.

De vorige keer bij de fysiotherapeut leek men enkel aan symptoombestrijding te doen. Nu heb ik de indruk dat deze breder kijkt naar de klachten en ook goed wil kijken naar mogelijke oorzaken.
Tevens was de behandeling zelf goed bevallen. Mijn lijf kraakte her en der wel wat, maar zoals mijn moeder weleens zei: “Krakende wagens lopen het langst“.

Het is voor mij belangrijk om weer wat soepeler door het leven te kunnen. Ik wil graag meer bewegen en sporten, maar het is soms frustrerend dat zodra je dat doet er iets in je lichaam pijn doet. En dan bedoel ik niet de reguliere spierpijn, daar ben ik inmiddels gelukkig goed bekend mee 😉

 

Ik heb er de buik vol van!

In mijn vorige blogpost was te lezen, hoe het tot nu toe met mij ging. En hoe ik de bezoekjes naar het ziekenhuis inmiddels wel spuugzat was.
Ook was te lezen dat alle gynaecologen nog bij elkaar zouden komen en ik te horen zou krijgen wat het vervolg zou zijn op de behandeling.

De dag erop had ik dus een afspraak bij de gynaecoloog op de poli. Zij vertelde dat de gynaecologen besproken hadden dat een curettage nu wellicht de beste optie zou zijn.
Ze wilden er niet direct nog een kijkoperatie aan toevoegen, omdat ze hopen hiermee positieve resultaten te boeken.
Het materiaal zou opgestuurd worden naar de patholoog en samen met nogmaals 2x bloed aftappen, (ik ben inmiddels lek!) zouden ze dan een duidelijke uitslag moeten hebben.

De operatie kon aanstaande maandag plaats vinden. Dat zou voor mij betekenen dat ik nogmaals 5 dagen moest wachten én dat ik ook nog niet eens weer dinsdag aan het werk zou kunnen. (Ik wil zó graag eens eindelijk starten met mijn nieuwe baan!)
Dus ik werd emotioneel. Ik vertelde hoeveel impact het op me had dat ik al 2,5e week in onzekerheid leefde en dat de tripjes naar het ziekenhuis me inmiddels naar de strot vlogen. (Om de dag 4 uur in het ziekenhuis zitten, terwijl je steeds met hetzelfde resultaat naar huis wordt gestuurd is ook niet erg prettig.)
De gynaecoloog begreep het en adviseerde me om de volgende dag zo vroeg mogelijk in te checken bij de afdeling, zodat ik op de spoedlijst meegenomen kon worden.
Ze gaf aan alleen niets op emotioneel vlak voor me te kunnen betekenen. Ik gaf aan dat dat ook niet nodig was.
Als je immer maar lang genoeg zaagt, valt zelfs de meest stevige boom om. Ik had gewoon al genoeg op mijn bordje gehad. En daarbij, zo vreemd is het natuurlijk niet om emotioneel te worden op het moment dat je lijf je in de steek laat.

De volgende dag zat ik dan ook om half 8 in het ziekenhuis. Ik moest nuchter komen.
Rond half 2 kwam de arts die mij zou opereren om zich alvast voor te stellen. Ze gaf aan dat ook zij hoopte dat het hiermee klaar zou zijn en dat een nog grotere buikoperatie me bespaard zou blijven. (Ik ook!)
Uiteindelijk werd ik om 15.00 uur richting OK gebracht. Ik kan je vertellen, dan heb je dus enorme honger!
Bij de OK waren de anesthesisten verschrikkelijk lief en geruststellend. Er werd duidelijk uitgelegd wat me (weer) te wachten stond en dat was op dat moment precies wat ik nodig had!

Toen ik wakker werd, heb ik nog wat extra pijnstillers gekregen. Na de morfine werd de pijn eindelijk minder en kon ik uiteindelijk terug naar de afdeling. (Alhoewel ik eerst een enorm lekker perenijsje van ze had gekregen, hoe lief!)
Diezelfde dag mocht ik nog naar huis. De pijn werd steeds minder en ik heb uiteindelijk heel goed geslapen in mijn eigen bed.

Vandaag is de pijn weer wat minder en ik heb minder last van vermoeidheid door de narcose dan de vorige keer. Deze narcose was ook minder heftig, omdat het een kortere en minder intensieve ingreep was.

Ik hoop enorm dat ze maandag een positief resultaat te melden hebben. Het is vanzelfsprekend dat ik geen zin heb in nog meer operaties. En ik heb zo’n zin om eindelijk eens lekker te beginnen aan mijn nieuwe baan!
Daarnaast ben ik blij wanneer ik mijn conditie weer een beetje op kan gaan bouwen. Ik woon nu in een nieuwe buurt en er is vast genoeg om te hacken met Ingress. 😉

wpid-opgeblazen_gevoel_na_het_eten

Uitgedokterd?!

trust_me__i_m_the_doctor_by_lucaszanella-d6qdvm5

Zoals in mijn vorige blog omschreven, bevind mijn leven zich momenteel in een achtbaan. Zowel op emotioneel als op lichamelijk vlak, heeft mijn achtbaan al aardig wat loopings achter de rug.

Vanmorgen ben ik met mijn nieuwe baan begonnen. Gelukkig ben ik vanuit mijn vertrouwde organisatie gedetacheerd naar een positie waarbij ik al prettige contacten had. Dit bleek vandaag wel handig uit te komen, want ondanks dat ik dacht vandaag een rustig ritje te hebben in mijn achtbaan, bleken er aardig wat loopings in het verschiet.

Mijn dag begon goed. Ik kon mee naar een overleg, waarbij ik al wat interessante input kon leveren. Mijn buik voelde echter steeds erg opgezwollen en gevoelig. Iets wat me verder niet verbaasde, omdat mijn lijf de afgelopen periode sowieso maar moeilijk te begrijpen is.

Sinds mijn bezoeken aan het ziekenhuis, voel ik me namelijk bijna een hypochonder. Je krijgt de mededeling dat ze het niet zo goed weten, mogelijk toch nog ergens een buitenbaarmoederlijke zwangerschap lijkt te hebben en dat ze op dit moment nog niets voor je kunnen betekenen.
Je wordt naar huis gestuurd met de mededeling dat je wel op symptomen moet blijven letten en als je plots pijnscheuten uit de hel krijgt of flauw valt, je in levensgevaar bent.
Ik kan je vertellen: Elk pijntje en elk krampje is vanaf dat moment dus verdacht!

Maar goed, na het overleg werden de krampen in mijn buik heviger en aangezien ik in het begin al bloedingen had, vermoedde ik dat er iets gaande was. Ik haastte me naar het toilet en ik constateerde dat ik weer een hevige bloeding gekregen had.
Ik had die ochtend al een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog voor de dag erna, maar ik besloot maar even te bellen of dit niet één van die symptomen was waarbij het mis was.

Na een kwartier in de wacht, meerdere keren doorverbonden en “u wordt zo teruggebeld”, werd ik na 1,5 uur wel een beetje ongeduldig. Dus ik heb terug gebeld en toen moest ik maar vlug naar de afdeling komen.
Omdat ik gelukkig de mensen van mijn nieuwe baan al kenden en zij van de situatie wisten, kreeg ik alle begrip en kon ik snel gaan.

Ik reed richting het ziekenhuis en constateerde dat ik eigenlijk moest tanken, maar het waarschijnlijk nog wel zou halen. Tijdens de afweging of ik nog wilde stoppen om te tanken, gebeurde er iets heel vervelends.
Mijn hoofd voelde een beetje licht. En plots schoten mijn gedachten naar de waarschuwing dat één van de symptomen was dat ik flauw kon vallen.
Mijn hart ging plots als een razende tekeer, mijn hoofd werd hevig duizelig, het zweet brak me uit, mijn handen tintelde en trilde en de enige gedachte was nog: “Zet ik de auto op de vluchtstrook om 112 te bellen of ga ik proberen het ziekenhuis te halen?”

In alle paniek herinnerde ik me mijn ademhalingstechnieken van de meditatie en alle adviezen die ik ooit aan cliënten gegeven heb. Dit is een paniekaanval.
Ik heb mezelf weten te kalmeren met diepe ademhalingen en hardop tegen mezelf zeggend dat ik een paniekaanval heb en dat het goed komt.

Zo heb ik uiteindelijk relatief rustig het ziekenhuis kunnen bereiken.
Daar werd weer bloed afgenomen en mijn bloeddruk gemeten. Ik heb nog uitgelegd over de paniekaanval en dat de waardes waarschijnlijk niet helemaal goed zouden zijn.
Daarna wachten op de bloeduitslagen en weer een inwendige echo. Inmiddels ben ik daar al zo mee bekend, dat het nog weinig indruk op me maakt.

Dit keer gaf ik echter aan dat ik het niet meer trok. Elke keer weer naar het ziekenhuis. Elke keer hetzelfde horen: “U bent een atypisch geval. We weten het niet, maar pas op voor symptomen.”
Ik gaf aan dat ik geen rust meer had. Dat ik niet meer op mijn eigen lijf kon vertrouwen. Dat begrepen ze en na overleg werd besloten dat morgen alle gynaecologen bij elkaar gaan zitten voor overleg. (Dat is mooi, want volgens mij heb ik ze al bijna allemaal gezien inmiddels.)
En vervolgens zal er waarschijnlijk weer een operatie plaatsvinden. Dit maal een curettage. En mogelijk dat ze dan direct weer een buikoperatie eraan vast plakken, omdat de zwangerschap nog steeds “ergens in de buik” kan zitten. Ze weten alleen niet waar.

Ik zie op tegen de operatie, maar ik wil hier wel eindelijk een keer klaar mee zijn en weer kunnen vertrouwen op mijn lijf.

Mijn week in plaatjes

wp-1457366692018.jpeg

Om te beginnen, natuurlijk een update over mijn challenge. De laatste week is aangebroken! Afgelopen week heb ik 1x gesnoept uit de chocoladepasta pot. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, maar blijkbaar was mijn trek groter dan mijn wil om het niet te doen. 😉
Het helpt ook niet om ongesteld te zijn dan. Ergens heb ik gelezen dat de behoefte aan chocolade tijdens die dagen, veroorzaakt kan worden door een tekort aan magnesium.
Maar al met al ben ik erg tevreden over mijn inzet tot nu toe!

20160307_113413.jpg

Eindelijk weer naar de sportschool! Het viel niet mee om de drempel weer over te moeten na 2 weken ziek zijn. Mijn conditie liet erg te wensen over, maar ben erg trots dat ik weer ben gegaan. En het ging best goed!!
Ondanks mijn blessure, viel de pijn mee en kon ik gewoon rustig aan mijn schema volgen. Ik heb zelfs een extra oefening gekregen, waarmee ik aan de slag kan om de spier in mijn knie te trainen.
Bij de fysiotherapie bleek dat er een spier bij mijn knie overbelast was en een pees in mijn heup ontstoken. Hier is ze mee aan de slag gegaan en ondanks dat het de dag erna compleet beurs aanvoelde, is er inmiddels al verbetering aan ontstaan.

20160306_170657.jpgwp-1457366713250.jpeg

Verhuisdozen! Inmiddels zijn we al flink aan het inpakken, want het duurt nog maar een maand voor we de sleutel van ons nieuwe huis krijgen. 😀
Afgelopen week hebben we een aantal verhuisbedrijven over de vloer gehad, om een offerte op te laten maken voor de verhuizing.
Omdat we zo lekker op schema liggen, valt het met de stress nog enorm mee. (Ik hoop dat dit zo gaat blijven!)

Van de week kwam ik deze tegen. Hoera! Ik kwam erachter dat ik verzot ben op mijn éénmaal-daagse kopje latte macchiato / cappuccino. Maar wanneer ik deze neem, is er weinig aan de hand. Goede vervanging van mijn latte macchiato met karamel.

En als laatste, ben ik afgelopen weekend met vrienden naar saunacomplex Fort Beemster geweest. Een heerlijke ontspannen én gezellige dag met lieve vrienden. Dat was een welkome beloning voor een pittige werkweek.

 

 

Blessuretijd

Ik zit momenteel even op de reservebank. Balen!
Het begon twee weken geleden al met een fikse griep, waardoor ik niet naar de sportschool kon. Ik kon amper mijn bed uit om thee te zetten, dus dat leek me even geen goede optie.

Maar inmiddels ben ik weer volledig hersteld van de griep en heb ik met een volgende euvel te kampen. Ik heb sinds een paar dagen enorme last van mijn knie.
Ik kan er geen aanwijsbare oorzaak voor aanwijzen, dus ik hoop dat er gewoon wat verdraaid is. Maar ik ben bang dat het mogelijk iets is wat minder makkelijk hersteld. (Als het om mijn gezondheid gaat kan ik enorm doemdenken.)

Vanmorgen de fysiotherapie gebeld. Daar heb ik een paar jaar geleden echt baat bij gehad toen ik schouderklachten had. Met een paar sessies was het toen verholpen.
Nu ik dan toch naar de fysio ga, laat ik maar meteen mijn heup nakijken. Want daar had ik klachten van gekregen toen ik ging hardlopen.
Ik dacht dat het met rust wel over zou gaan, maar soms heb ik nog steeds steken daar.
Even de restoratie in dus!

Misschien woensdag maar weer sporten, maar dan erg rustig aan en alleen dingen die niet belastend zijn voor mijn knie. En mocht dat allemaal niet mee zitten, dan is het terug naar het zwembad. Want baantjes trekken was ook bijzonder aangenaam.

De 35-dagen challenge gaat nog steeds voorspoedig!
Al moet ik opbiechten dat ik wel gezondigd heb in het weekend. Ik heb namelijk op zaterdag én op zondag een latté machiatto op. En het was lekker!! 😉Blessure-578