Op ontdekkingsreis

Met de kerst, heb ik voor mijzelf het boek “111 plekken in Rotterdam die je gezien moet hebben” gekocht. De titel van het boek spreekt voor zichzelf natuurlijk.
Ik ben geboren en getogen in Brabant en sinds een jaar of 13 woon ik in de Randstad. In eerste instantie heb ik in Den Haag gewoond, maar sinds een jaar of 5 woon ik in een gemeente welke grenst aan Rotterdam.

Sinds ik hier woon, ben ik regelmatig in Rotterdam geweest. Je springt in de metro en bent binnen de kortste keren in hartje centrum. Of je stapt uit op Blaak en springt even binnen bij de markthal.
Maar ik kan nog steeds niet zeggen dat ik Rotterdam goed ken. Terwijl dat wel een wens is, omdat ik het een prachtige stad vind.

Rotterdam heeft een prachtige skyline, wanneer je ’s avonds over de Brienenoord brug rijdt. En dat komt omdat er een heleboel gigantische torens gebouwd zijn, welke ook nog eens een architectonisch hoogstandje genoemd mogen worden.
Daarnaast is Rotterdam een havenstad en langs de kade lopen zorgt niet alleen voor een heerlijke frisse neus, maar je ziet ook prachtige schepen voorbij varen.

Maar ik heb nog veel te weinig gezien dus. Ik wil op ontdekkingstocht in de stad die ik al vaak gezien heb, maar nog nooit echt heb leren kennen. Daar ga ik verandering in brengen!
Mocht je zin hebben om een keer met me mee te gaan, stuur me dan een berichtje. Gaan we samen de grote stad in om al het moois wat Rotterdam te bieden heeft te gaan bezichtigen. (En soms proeven, want er zijn ook geweldig veel lekkere restaurantjes en pubs.)

Advertenties

Koud

Waarschijnlijk hoef ik het jullie niet meer te vertellen, maar het is dus vreselijk koud buiten.
En daarnaast is het ook nog eens flink regenachtig en guur. Gelukkig heb ik een week vrij gehad, dus kan ik mijn wandelingen tussen de buien door plannen. Ik ben benieuwd hoe dat gaat worden wanneer ik weer fulltime aan het werk ga.
Ik ben ondertussen al op zoek naar een regenpak. Ik heb regenpakken altijd enorm stom gevonden (want gedoe met aantrekken). Maar nood breekt wed en ik worstel liever met een regenpak dan dat ik tot op mijn hemd toe nat wordt.

Mocht iemand onder jullie een geweldig soort regenpak weten, dan hoor ik het graag. Ik heb er totaal geen ervaring mee.
Wel eentje die ook in grote maten verkrijgbaar is, want anders pas ik er niet in. En dan wordt de worsteling om zo’n ding aan te trekken alleen maar groter.

Wat ook een kleine handicap is, is dat ik vuurwerk dus eng vind. Niet van een afstandje, maar wel wanneer het dichter bij je voeten komt. Er is ooit een stuk vuurwerk onder een jurk bij mij beland tijdens de jaarwisseling. Pro-tip: Trek een korte rok of een broek aan.
Ik heb het er heelhuids vanaf gebracht, maar mijn jurk is er niet zonder schade vanaf gekomen. (Zonder kleerscheuren…. ) 😂

Ook mijn katten houden niet van vuurwerk. Ze zitten momenteel vaker binnen dan buiten. En nu helemaal, want ik heb het kattenluik dicht gedaan. Ik krijg het mijn katten nog niet zo goed uitgelegd dat het voor hun eigen bestwil is, maar dat moeten ze dan maar gewoon van me aannemen.

Nog even over die kou; waarschijnlijk herkennen jullie ook wel dat je het soms in en in koud hebt? Dat je het bijna tot in je botten voelt? Ik merk dat ik dat de laatste periode heb, met name na het wandelen. Gelukkig heb ik een geweldige rainshower en dit jaar een nieuwe ketel, dus aan warm water heb ik geen gebrek.
k heb ook een warmte dekentje. Als ervaren Netflix-kijker, is het wenselijk om dit zo behaaglijk mogelijk te doen. Het liefst onder een warm dekentje en met een zo groot mogelijke kop thee in de handen.

 

20150611_074519.jpg

Goede voornemens

Met het jaar 2018 alweer in het vooruitzicht, komen de goede voornemens ook weer uit de kast. Dit jaar heb ik besloten om vooral door te blijven gaan met genieten van het leven!
Met mijn goede voornemens ben ik ongeveer 2 maanden geleden al gestart. Dankzij een paar externe motivaties, heb ik het pad weer gevonden waar ik enige tijd geleden vanaf gegaan was.
Doordat het leven mij een paar fikse hoeken had verkocht, ben ik een tijdje op de reservebank beland. Ik had geen oog voor gezonde voeding en de extra beweging was zo goed als niet bestaand. (Tenzij je Netflix kijken als extra beweging beschouwd.)

Dankzij een aantal factoren ben ik weer lekker op dreef gekomen. Van mijn man heb ik als verjaardagscadeau een sporthorloge gekregen. Samen hebben we gezocht naar een geschikt exemplaar en dankzij de Garmin Vivoactive 3, kan ik tegenwoordig ook tijdens het zwemmen en aquasporten mijn activiteiten bijhouden.
Ik ben een enorme statistieken liefhebber. En blijkbaar is het zien van mijn prestaties een middel om me te motiveren om in beweging te komen.
Daarnaast is mijn zusje als een baas gaan sporten. En dan niet een beetje rustig aan, maar vol gas. Knap!
Als grote zus kan je dan natuurlijk niet achter blijven. En omdat zij ook al haar activiteiten kan delen via haar sporthorloge (jawel, wij zijn hip), kunnen we elkaar motiveren.

Ik heb mezelf als doel gesteld om elke dag zo’n 10.000 stappen te zetten en dat lukt tot op heden nog best goed ook! Het motiveert me om zelfs tijdens die koude druilerige dagen gewoon de wandelschoenen aan te trekken en naar buiten te gaan.
Naast de beweging is het ook heerlijk om mijn hoofd weer leeg te maken. Bonus!

Gisteren bij de aqua bootcamp was het overigens zo stil, dat ik het gevoel had een privéles te hebben gehad. Er waren slechts 4 personen! Blijkbaar  ben ik één van de weinigen die alvast met de goede voornemens begonnen was. Zal mij benieuwen hoe druk het in januari gaat zijn.
Ook motiverend trouwens, als de instructeur extra aandacht aan je kan geven tijdens een les en je daardoor niet even stiekem op adem kan komen.

De dingen die ik wel graag in 2018 anders zou willen:

* Meer met vrienden afspreken
* Maandelijks afspreken bij mijn masseuse
* Actiever gaan bloggen
* Mijn eigen blog lezen om er lering uit te halen
* 10.000 stappen per dag & 3x in de week sporten
* Mediteren

Ik heb het niet nodig

Een tijdje geleden, toen ik bij mijn schoonouders was en aan het toetje begonnen, zei mijn schoonzusje; “Nee, ik hoef niet. Ik heb het niet nodig”.
Ik was geïntrigeerd door dit antwoord en vroeg wat ze hier precies mee bedoelde. Ze gaf aan dat ze genoeg gegeten had en dat het toetje geen toegevoegde voedingswaarde had, dus dat ze een bewuste keuze maakte om het niet te nemen.

Lange tijd heb ik niet begrepen hoe ze dat voor elkaar kreeg. Zo’n perfecte rationele gedachte bij een verleiding die voor mij soms moeilijk te weerstaan was.
Inmiddels ben ik een tijdje verder en begin ik het niet alleen beter te snappen, ik merk ook dat ik dezelfde afweging kan maken.

Nou kan ik jullie de ingewikkelde transactionele analyse gaan uitleggen. En daarmee de kans dat je stopt met het lezen van dit blog, maar ik ga proberen het simpeler uit te leggen.

Steeds wanneer ik opnieuw een poging deed om af te vallen, probeerde ik mijzelf regels en maatstaven op te leggen. Dat ging dan vooral in de trend van: “Dit mag jij niet eten, omdat je anders aankomt en aankomen is stom en dan heb je gefaald”.
Als je het zo zwart op wit leest, dan is het zo klaar als een klontje dat dit niet de meest sympathieke manier is om tegen jezelf te praten. Ik kan me niet heugen dat ik overigens ooit zo naar tegen iemand anders gepraat heb.

Sinds ik ben nadenken over de zin: “Ik heb het niet nodig”, is er een belangrijk kwartje gevallen. Ik ontzeg mezelf niets. Ik hoef ook niet streng of naar te doen tegen mezelf.
Als ik gewoon een respectvolle interne conversatie richting mijzelf doe, dan ben ik heel goed in staat om weloverwogen beslissingen te nemen.
En precies die mindset, maakt dat de keuze maken een stuk minder zwaar wordt. Want ik mag heus een toetje. Ik mag er wel 10! Maar ik kan ook beslissen dat ik het mezelf eens per week toesta.

Die vrijheid van keuze, maakt dat de keuze een stuk makkelijker wordt. Het moeten wordt mogen en het mogen is een vrije keuze.
Om nog even terug te komen op de transactionele analyse:
Iedere volwassenen heeft ook nog een kind in zichzelf. Wees lief voor dat kind. In het kind schuilt al je creativiteit en emoties. En juist als het om eten gaat, spelen emoties een belangrijke rol.

Relatie met eten

Triggerwarning: Dit blog kan voor mensen met een eetstoornis mogelijke triggers bevatten. 

Er zijn enorm veel documentaires over gemaakt en wellicht nog veel meer boeken over geschreven: Onze relatie met eten.
Eten is een noodzaak. Je doet het om in leven te blijven. Maar de relatie met eten is grillig. Als je te weinig eet krijg je honger, als je teveel eet wordt je misselijk.
En als je dit dan vervolgens ook nog eens stelselmatig doet, dan wordt je al snel te dun of te dik.
Dan is het ook nog eens zo dat elk lichaam verschillend is. Dus zelfs al zouden we allemaal hetzelfde eten, betekent dat nog steeds dat dit voor zeer diverse lichamelijke proporties kan zorgen.

Het meest interessante vind ik onze emotionele relatie met eten. Er speelt bijvoorbeeld in onze samenleving ook een sociaal component mee.

  • Wanneer je iets gezelligs wilt gaan doen met vrienden, dan ga je bijvoorbeeld naar een restaurant.
  • Wanneer iemand jarig is, dan is het belangrijk om diverse lekkernijen te serveren aan gasten.
  • Wanneer er iets te vieren valt, dan trakteer je op wat lekkers.

In extremere vormen, wordt eten ook gebruikt om emoties te reguleren. Soms is het om emoties te vergeten, andere keren is het om krampachtig de controle te willen hebben. De ene eet erg bewust, de ander eet volledig onbewust.

Mijn uitdaging is om bewuster met eten om te springen. Ik gebruik eten om moeilijkheden in het leven te verzachten. Ik kan ook heel ondoordacht een zak chips leeg eten, terwijl ik naar een serie kijk. Vaak moet ik de bewuste keuze al van tevoren maken, omdat ik anders overvallen wordt door lekkernijen en mijn rationele denkpatronen uitschakelt.
Ik ben sowieso iemand die snel schakelt en impulsief dingen kan doen of zeggen. Mijn beloningscentrum  wil dan een instant bevrediging hebben. En ik kan je zeggen: Chocolade werkt daar heel goed bij!

Eerder heb ik het al gehad over verslavingen en hoe eten daar prima in kan passen.
Voor mij is het dan ook een constante factor waar ik alert op moet zijn.
Ik merk wel dat ik mijn goede gewoontes veel makkelijker op kan pakken dan vorig jaar. Blijkbaar heb ik al een aantal patronen dusdanig goed ingebed, dat het eenvoudiger is om deze weer aan te spreken dan ik dacht.

Hieronder een filmpje over de complexiteit van obesitas en dat ’t niet zo simpel is als: “Je moet gewoon minder eten en meer bewegen!”

En onderstaand filmpje heeft een diepe indruk op mij achtergelaten. Het betreft de documentaire “Emma wil leven”.  Een meisje wat de strijd met anorexia helaas heeft verloren. Maar ik vind dat de eeuwige strijd die zij met eten heeft, hierin wel sterk naar voren komt.

En als laatste: Een treffende documentaire over iemand die te dik is en graag wil afvallen. Wat duidelijk in beeld gebracht is, is de dagelijkse strijd. Elke dag weer opnieuw bewust de keuze maken om alles eraan te doen om het lange doel van de lange termijn te halen.

Rouwdouwen en troostvoer

Er staat nog taart in de koelkast.

Ongeveer een half jaar geleden stierf mijn moeder. Zowel de periode ervoor als de periode erna was ongelooflijk zwaar. En momenteel zijn er gelukkig ook weer volop goede dagen, maar zoals te verwachten ook zware dagen.
Het liefst dender ik door, vul ik mijn dagen met werk en uitstapjes. Maar soms is het ook belangrijk om stil te staan bij het verdriet.
Meestal heb ik daar niet zoveel zin in. Want sommige emoties zijn stom.
Echt… Heel… Stom…
En dan duik ik het liefst weg in een machtig mooi spel op de computer, een spannend boek of een gezellige serie op Netflix.

Er staat nog taart…  in de koelkast…

En je probeert ook zoveel mogelijk het normale leven op te pakken. Werken, sociale contacten, boodschappen, sporten, huishouden en gezond eten.
Want ook al staat af en toe mijn leven stil, de wereld draait gewoon door. En dus stap je maar weer uit bed en ga je op pad. Het dagelijkse leven tegemoet.

Er staat nog taart in de koelkast!!

Maar rouwen is dus heel makkelijk. Je komt jezelf namelijk vanzelf tegen wanneer je niet voldoende stilstaat bij je emoties. Soms in de vorm van een ongemakkelijke huilbui en andere keren in een lichamelijk mankement.
De ene krijgt een snotter aanval, de volgende nek- of rugklachten en weer een ander krijgt slapeloze nachten.
Super handig, dat lijf van ons. We zouden er soms wat vaker naar mogen luisteren.

Er staat nog taart!!!!

En buiten dat ik dus af en toe wat nek- of rugpijn heb. Wil mijn onverzadigbare hoofd dus vooral zoetigheid wanneer ik de emoties heb.
Ik kan nog zo fijn mijn Netflix serie zitten kijken, er is op dat moment altijd een stemmetje in mijn hoofd wat mij er lieflijk aan herinnert dat er nog taart over is.

TAART!!

En dan lukt het best goed om een paar keer nee te zeggen tegen dat stuk taart. Maar als het verdriet groot genoeg is, dan interesseert het je allemaal niet zo ontzettend veel meer. En dan ligt een impulsieve actie op de loer.
En ach… Rouwen kost tijd. Er zijn honderden boeken over geschreven. Ik heb er zelfs een aantal gelezen tijdens mijn studie. Maar je weet pas wat het is als je er dwars doorheen moet.

Mijn beste advies: Ga met de stroming mee. Neem de dagen zoals ze komen en probeer er geen controle over uit te oefenen. Maak je er van tevoren geen zorgen over, want het komt zoals het komt en het gaat ook weer weg.

Het is tijd, de hoogste tijd!

Oh man, wat heb ik mijn hele leven al een bloedhekel gehad een André Hazes. Maar in 1 ding had hij wel gelijk; het is de hoogste tijd!
Het is niet alleen tijd om weer wat updates in mijn blog te schrijven, maar ook om de gezonde lifestyle op te pakken.

Inmiddels was ik weer gestart met sporten. Ik ben terug gegaan naar het zwembad waar ik de leukste lessen aquarobics kon volgen en heb daar een maandkaart aangeschaft.
Tevens ben ik naar een outdoor winkel gegaan en heb de beste wandelschoenen die ik kon vinden aangeschaft. Super handig om regelmatig te wandelen, maar ook handig om te hebben voor onze toekomstige vakantie naar… Bali!

Omdat vorig jaar een enorm minder prettig jaar was, hadden we onze huwelijksreis uitgesteld en inmiddels is deze dus geboekt. Een mooi doel om mijn wandelschoenen goed in te lopen.
Een paar maanden geleden waren we in Londen en toen had ik te kleine wandelschoenen meegenomen. Ik kan jullie niet vertellen hoe pijnlijk het was, maar er waren momenten dat ik liever op mijn blote voeten door Londen was gelopen.

Het rouwen om het verlies van mijn moeder gaat gestaag. Op sommige momenten denk ik dat ik het een plekje gegeven heb en op andere momenten rollen de tranen weer over mijn wangen. Ik denk dat het er allemaal bij zal horen. Volgens de boeken in elk geval wel. Ik weet het niet zeker, ik heb het (gelukkig) nog nooit eerder gedaan.

Waar ik wel een beetje van baal is dat mijn lijf de laatste tijd tegenstribbelt. Wanneer ik net lekker op dreef ben met het sporten dan krijg ik spontaan ergens last van. Momenteel zit ik met een flinke portie spit. Twee weken geleden had ik nog een overbelaste knie.
Vanmorgen bij de (plaatsvervangend) huisarts geweest. Hij gooide de klachten op “te dik”. Ik begrijp goed dat mijn overgewicht niet helpend is, maar het sporten is juist om af te vallen. Als ik dat nou toch eens aan mijn lijf duidelijk zou kunnen maken, dan zou alles een stuk makkelijker zijn. 😉 Helaas is mijn lijf net zo koppig als ikzelf en zal ik wederom geduld moeten hebben tot deze pijn voorbij is.
Zoals een wijs man ooit zie: “This too shall pass”.

Ooit zou ik nog wel willen leren om “de gulden middenweg” te vinden. Bij mij gaat het meestal “AAN” of “UIT”. Ik ben niet zo goed in gemiddeld.
Dus de kans is ook aanwezig dat ik nu weer bloedfanatiek ga bloggen. Wie weet!
Ik heb in elk geval wel een bijzonder coole IPad aangeschaft. Eentje met toetsenbord, dus ik kan nu ook makkelijk onderweg een blog schrijven.
Plus bijzonder handig voor de aankomende vakantie naar Bali. Want nu kan ik alvast E-books gaan scoren.

Heeft iemand nog goede leestips? 😉

bali-guide

Rouw op je dak

Vaak heb ik eraan gedacht om deze blogpost te schrijven en vaak heb ik het weer uitgesteld. Want hoe vertel je aan anderen dat je grootste fan er niet meer is?
Hoe leg je uit hoeveel verdriet en pijn het doet wanneer één van de twee personen waarbij je zeker wist dat hun liefde zonder voorwaarden kwam, er niet meer is?

Mijn moeder is op 7 november overleden. We wisten dat het eraan zat te komen. Maar dat verzacht de pijn helemaal niks. Ik had me er van alles bij voorgesteld, maar niets daarvan komt overeen met de werkelijkheid. De werkelijke pijn is rauw.

Eigenlijk zou rouwen ook zowaar rauwen kunnen heten. Want zo voelt het. Het is alsof je gevoelens alle kanten op gescheurd worden. Het raast van intens verdriet naar intense pijn. Soms voelt het alsof iemand een betonblok op je maag gelegd heeft. En andere keren ben ik weer boos. Op de wereld. Hoe durven ze allemaal door te gaan met het leven, terwijl dat van mij stil staat?

Ik snap het wel. Mijn verstand snapt de dingen die mensen goed bedoelen. Maar mijn gevoel wil het niet snappen. Ik wil dat mensen aan me zien dat het elke dag weer pijn doet. En tegelijk ga ik ook door met het leven.
Ik ga naar mijn werk. Ik doe het huishouden. Ik doe vriendelijk tegen de mensen die ik tegen kom. En als ze aan me vragen hoe het gaat, dan zeg ik heel eerlijk dat het wisselend gaat.

Het gaat ook heus vaak best goed. Ik hou me staande, dat verdiend soms al een enorme schouderklop. En heus, ik lach om dingen. Ik geniet soms van momenten.
Maar intern zit er altijd een rouwrand omheen.

Ik mis mijn moeder. Ik mis mijn meest trouwe lezer. Ik mis de persoon die zei: “ach meiske, dat komt allemaal wel weer goed”.

 

Shake it off

Na een periode van rust, is het wel weer tijd om wat zaken op te gaan pakken.
De situatie rondom mijn moeder blijft spannend, maar dat wil niet zeggen dat een stukje zelfzorg daardoor moet wachten.
Daarom deze week besloten een gezonde start te maken met shakes, smoothies en salades.
In de ochtend begin ik de dag met een shake vol fruit, vezels en zuivel.
En in de middag een salade met mager vlees, groenten en allerlei andere lekkere dingen.

Pinterest is echt ideaal voor het opzoeken van lekkere recepten. Maar het is ook een fantastisch hulpmiddel om nieuwe inspiratie op te doen.

on-perspective

Bijgaand plaatje nog even als reminder voor mijzelf. Soms is het moeilijk om de controle los te laten. En soms is dat het enige wat je kan doen.
Dan is het van belang om terug te kunnen vallen op vertrouwen in eigen (veer)kracht.

Stilstaan en doorgaan

De afgelopen periode heeft niet enkel mijn blog stil gestaan, maar ook het proces van sporten en afvallen heeft een flinke pauze gehad.
In vorige verslagen, was te lezen wat er allemaal in mijn leven gebeurde. Mooie en vervelende ervaringen wisselde elkaar af.
Ik heb gemerkt dat ik in de overlevingsstand, terugval op oude patronen. Iets wat volgens mij vrij logisch is en ik ook totaal niet raar vind.
Wat wel erg prettig is, is dat ik geen kilo’s ben aangekomen. Sterker nog, ik ben zelfs iets afgevallen. Dus op dat vlak gaat het helemaal niet zo slecht.

Op lichamelijk vlak ben ik inmiddels ook weer volledig goedgekeurd. Na de laatste operatie voel ik me weer kiplekker en kan ik alles wat ik hiervoor ook kon.
Op geestelijk vlak wisselt het enorm sterk. Ik heb erg goede dagen en ik heb verschrikkelijk zware dagen.
De wetenschap dat mijn moeder ernstig ziek is en niet meer lang te leven heeft, is een bittere pil.

Blogmoeder
We verzamelen zoveel mogelijk mooie herinneringen die ons nog gegeven zijn, maar soms komt de man met de hamer en tikt je even op het achterhoofd.
Dat zijn de momenten waarop mijn hoofd gaat tollen met vragen, twijfels, onzekerheden, angsten en verdriet.
Ik heb dan ook last van een gevoel alsof iemand een steen op mijn maag gelegd heeft. Alle kleine dagelijkse uitdagingen lijken plots onoverzichtelijk. En van de kleinste dingen kan ik van slag raken.

Ondanks dat bovenstaande ook vast volkomen normaal is, heb ik besloten daar actief mee aan de slag te gaan.
Vanuit mijn werk hebben we een loopbaanbudget. Ten behoeve van langdurige inzetbaarheid op werkgebied. Nou is dat een breed begrip en voor interpretatie vatbaar. Dus op een ochtend werd ik wakker en realiseerde me, dat hoe beter ik in mijn vel (blijf) zitten, des te beter voor mijn inzetbaarheid.
Ik heb daarom besloten om te kijken of ik in gesprek kan met een voor mij bekende therapeute. Iemand die mij ook enorm geholpen heeft ten tijde van mijn huwelijk en de hoeveelheid emoties die daarbij gepaard gingen.

Mijn leidinggevende gaf fiat om dit in gang te zetten en nu kan ik vanavond weer terecht.
Ik hoop wat meer rust en acceptatie te vinden tijdens deze sessies. Mogelijk ook minder angst voor de toekomst. Proberen te accepteren dat wat komen gaat, ik aan ga kunnen.
Ik vind het een moeilijke stap, maar ik geloof dat dit mij gaat helpen om weer vooruit te komen in mijn proces.

En hopelijk komt het dan weer zover dat het oppakken van zorg dragen voor mijn lichaam met minder moeite gepaard gaat.

We moeten bidden voor een gezonde geest in een gezond lichaam.
Vragen om een dapper hart dat de angst voor de dood niet kent,
en de lengte van het leven als minste der natuurgaven acht,
elke inspanning verdraagt en toorn noch verlangen kent,
het zwoegen van Hercules hoger acht dan de lusten,
bankettenen zachte kussens van Sardanalalus.
Wat ik u aanbeveel kunt u uzelf bieden;
de enige weg naar een vredig leven is deugdzaamheid
~Juvenalis (dichter)

https://nl.wikipedia.org/wiki/Mens_sana_in_corpore_sano