Het is tijd, de hoogste tijd!

Oh man, wat heb ik mijn hele leven al een bloedhekel gehad een André Hazes. Maar in 1 ding had hij wel gelijk; het is de hoogste tijd!
Het is niet alleen tijd om weer wat updates in mijn blog te schrijven, maar ook om de gezonde lifestyle op te pakken.

Inmiddels was ik weer gestart met sporten. Ik ben terug gegaan naar het zwembad waar ik de leukste lessen aquarobics kon volgen en heb daar een maandkaart aangeschaft.
Tevens ben ik naar een outdoor winkel gegaan en heb de beste wandelschoenen die ik kon vinden aangeschaft. Super handig om regelmatig te wandelen, maar ook handig om te hebben voor onze toekomstige vakantie naar… Bali!

Omdat vorig jaar een enorm minder prettig jaar was, hadden we onze huwelijksreis uitgesteld en inmiddels is deze dus geboekt. Een mooi doel om mijn wandelschoenen goed in te lopen.
Een paar maanden geleden waren we in Londen en toen had ik te kleine wandelschoenen meegenomen. Ik kan jullie niet vertellen hoe pijnlijk het was, maar er waren momenten dat ik liever op mijn blote voeten door Londen was gelopen.

Het rouwen om het verlies van mijn moeder gaat gestaag. Op sommige momenten denk ik dat ik het een plekje gegeven heb en op andere momenten rollen de tranen weer over mijn wangen. Ik denk dat het er allemaal bij zal horen. Volgens de boeken in elk geval wel. Ik weet het niet zeker, ik heb het (gelukkig) nog nooit eerder gedaan.

Waar ik wel een beetje van baal is dat mijn lijf de laatste tijd tegenstribbelt. Wanneer ik net lekker op dreef ben met het sporten dan krijg ik spontaan ergens last van. Momenteel zit ik met een flinke portie spit. Twee weken geleden had ik nog een overbelaste knie.
Vanmorgen bij de (plaatsvervangend) huisarts geweest. Hij gooide de klachten op “te dik”. Ik begrijp goed dat mijn overgewicht niet helpend is, maar het sporten is juist om af te vallen. Als ik dat nou toch eens aan mijn lijf duidelijk zou kunnen maken, dan zou alles een stuk makkelijker zijn. 😉 Helaas is mijn lijf net zo koppig als ikzelf en zal ik wederom geduld moeten hebben tot deze pijn voorbij is.
Zoals een wijs man ooit zie: “This too shall pass”.

Ooit zou ik nog wel willen leren om “de gulden middenweg” te vinden. Bij mij gaat het meestal “AAN” of “UIT”. Ik ben niet zo goed in gemiddeld.
Dus de kans is ook aanwezig dat ik nu weer bloedfanatiek ga bloggen. Wie weet!
Ik heb in elk geval wel een bijzonder coole IPad aangeschaft. Eentje met toetsenbord, dus ik kan nu ook makkelijk onderweg een blog schrijven.
Plus bijzonder handig voor de aankomende vakantie naar Bali. Want nu kan ik alvast E-books gaan scoren.

Heeft iemand nog goede leestips? 😉

bali-guide

Rouw op je dak

Vaak heb ik eraan gedacht om deze blogpost te schrijven en vaak heb ik het weer uitgesteld. Want hoe vertel je aan anderen dat je grootste fan er niet meer is?
Hoe leg je uit hoeveel verdriet en pijn het doet wanneer één van de twee personen waarbij je zeker wist dat hun liefde zonder voorwaarden kwam, er niet meer is?

Mijn moeder is op 7 november overleden. We wisten dat het eraan zat te komen. Maar dat verzacht de pijn helemaal niks. Ik had me er van alles bij voorgesteld, maar niets daarvan komt overeen met de werkelijkheid. De werkelijke pijn is rauw.

Eigenlijk zou rouwen ook zowaar rauwen kunnen heten. Want zo voelt het. Het is alsof je gevoelens alle kanten op gescheurd worden. Het raast van intens verdriet naar intense pijn. Soms voelt het alsof iemand een betonblok op je maag gelegd heeft. En andere keren ben ik weer boos. Op de wereld. Hoe durven ze allemaal door te gaan met het leven, terwijl dat van mij stil staat?

Ik snap het wel. Mijn verstand snapt de dingen die mensen goed bedoelen. Maar mijn gevoel wil het niet snappen. Ik wil dat mensen aan me zien dat het elke dag weer pijn doet. En tegelijk ga ik ook door met het leven.
Ik ga naar mijn werk. Ik doe het huishouden. Ik doe vriendelijk tegen de mensen die ik tegen kom. En als ze aan me vragen hoe het gaat, dan zeg ik heel eerlijk dat het wisselend gaat.

Het gaat ook heus vaak best goed. Ik hou me staande, dat verdiend soms al een enorme schouderklop. En heus, ik lach om dingen. Ik geniet soms van momenten.
Maar intern zit er altijd een rouwrand omheen.

Ik mis mijn moeder. Ik mis mijn meest trouwe lezer. Ik mis de persoon die zei: “ach meiske, dat komt allemaal wel weer goed”.

 

Shake it off

Na een periode van rust, is het wel weer tijd om wat zaken op te gaan pakken.
De situatie rondom mijn moeder blijft spannend, maar dat wil niet zeggen dat een stukje zelfzorg daardoor moet wachten.
Daarom deze week besloten een gezonde start te maken met shakes, smoothies en salades.
In de ochtend begin ik de dag met een shake vol fruit, vezels en zuivel.
En in de middag een salade met mager vlees, groenten en allerlei andere lekkere dingen.

Pinterest is echt ideaal voor het opzoeken van lekkere recepten. Maar het is ook een fantastisch hulpmiddel om nieuwe inspiratie op te doen.

on-perspective

Bijgaand plaatje nog even als reminder voor mijzelf. Soms is het moeilijk om de controle los te laten. En soms is dat het enige wat je kan doen.
Dan is het van belang om terug te kunnen vallen op vertrouwen in eigen (veer)kracht.

Stilstaan en doorgaan

De afgelopen periode heeft niet enkel mijn blog stil gestaan, maar ook het proces van sporten en afvallen heeft een flinke pauze gehad.
In vorige verslagen, was te lezen wat er allemaal in mijn leven gebeurde. Mooie en vervelende ervaringen wisselde elkaar af.
Ik heb gemerkt dat ik in de overlevingsstand, terugval op oude patronen. Iets wat volgens mij vrij logisch is en ik ook totaal niet raar vind.
Wat wel erg prettig is, is dat ik geen kilo’s ben aangekomen. Sterker nog, ik ben zelfs iets afgevallen. Dus op dat vlak gaat het helemaal niet zo slecht.

Op lichamelijk vlak ben ik inmiddels ook weer volledig goedgekeurd. Na de laatste operatie voel ik me weer kiplekker en kan ik alles wat ik hiervoor ook kon.
Op geestelijk vlak wisselt het enorm sterk. Ik heb erg goede dagen en ik heb verschrikkelijk zware dagen.
De wetenschap dat mijn moeder ernstig ziek is en niet meer lang te leven heeft, is een bittere pil.

Blogmoeder
We verzamelen zoveel mogelijk mooie herinneringen die ons nog gegeven zijn, maar soms komt de man met de hamer en tikt je even op het achterhoofd.
Dat zijn de momenten waarop mijn hoofd gaat tollen met vragen, twijfels, onzekerheden, angsten en verdriet.
Ik heb dan ook last van een gevoel alsof iemand een steen op mijn maag gelegd heeft. Alle kleine dagelijkse uitdagingen lijken plots onoverzichtelijk. En van de kleinste dingen kan ik van slag raken.

Ondanks dat bovenstaande ook vast volkomen normaal is, heb ik besloten daar actief mee aan de slag te gaan.
Vanuit mijn werk hebben we een loopbaanbudget. Ten behoeve van langdurige inzetbaarheid op werkgebied. Nou is dat een breed begrip en voor interpretatie vatbaar. Dus op een ochtend werd ik wakker en realiseerde me, dat hoe beter ik in mijn vel (blijf) zitten, des te beter voor mijn inzetbaarheid.
Ik heb daarom besloten om te kijken of ik in gesprek kan met een voor mij bekende therapeute. Iemand die mij ook enorm geholpen heeft ten tijde van mijn huwelijk en de hoeveelheid emoties die daarbij gepaard gingen.

Mijn leidinggevende gaf fiat om dit in gang te zetten en nu kan ik vanavond weer terecht.
Ik hoop wat meer rust en acceptatie te vinden tijdens deze sessies. Mogelijk ook minder angst voor de toekomst. Proberen te accepteren dat wat komen gaat, ik aan ga kunnen.
Ik vind het een moeilijke stap, maar ik geloof dat dit mij gaat helpen om weer vooruit te komen in mijn proces.

En hopelijk komt het dan weer zover dat het oppakken van zorg dragen voor mijn lichaam met minder moeite gepaard gaat.

We moeten bidden voor een gezonde geest in een gezond lichaam.
Vragen om een dapper hart dat de angst voor de dood niet kent,
en de lengte van het leven als minste der natuurgaven acht,
elke inspanning verdraagt en toorn noch verlangen kent,
het zwoegen van Hercules hoger acht dan de lusten,
bankettenen zachte kussens van Sardanalalus.
Wat ik u aanbeveel kunt u uzelf bieden;
de enige weg naar een vredig leven is deugdzaamheid
~Juvenalis (dichter)

https://nl.wikipedia.org/wiki/Mens_sana_in_corpore_sano

De tsunami des levens

Op 1 april was mijn laatste blogpost. Een bericht over het feit dat ik even pauze nodig had, omdat er van alles gebeurde in mijn leven. Dat bleek zeker geen grap, omdat ik niet had kunnen voorzien wat er in 1,5e maand tijd allemaal op mijn bordje geschoven zou worden.

Vlak voor Pasen, ontvingen wij het bericht dat mijn moeder ongeneeslijk ziek blijkt. De doktoren kunnen niet zeggen hoelang zij nog te leven heeft, dat zouden dagen, weken maar ook maanden kunnen zijn. Een bitter bericht voor ons allemaal. En zoals begrijpelijk was (en is) het verdriet groot.
Eén ding wist ik echter zeker; ik wil graag dat mijn moeder nog bij mijn huwelijk kan zijn.

Dit betekende dat we in overleg besloten om ons huwelijk naar voren te schuiven. We wilden het liefst onze verhuizing rustig afronden en pas in oktober of zelfs in 2017 trouwen, maar mijn gevoel zei me dat ik niet zo lang moest wachten.
Een aantal telefoontjes later, bleek dat de vroegst mogelijke datum op zondag 8 mei was.
Later realiseerde ik me dat dit op Moederdag was. Een hele bijzondere en emotioneel beladen datum. Maar dit kon dus geen toeval zijn. Dit zou gaan lukken!

Als bezetenen zijn we gaan plannen. Onderwijl we ook nog eens druk waren met het voorbereiden van een verhuizing, omdat we op 4 april de sleutel van onze nieuwe woning zouden ontvangen.
Maar als dingen niet gaan zoals ze moeten, dan moeten ze zoals ze gaan. Ik had alles onder controle en zowel de bruiloft als de verhuizing leek geheel volgens planning te gaan werken.

MAAR…

Op mijn werk kreeg ik een nieuwe functie aangeboden. Een stapje hogerop, maar omdat het intern geregeld was, moest ik mijn oude functie binnen 2 weken afbouwen. Aanpoten dus!
Ondertussen werd één van mijn katten ziek. Met spoed moesten we op zondagnacht naar het ziekenhuis, omdat het arme beestje steeds levenlozer werd. Hij bleek een verstopte urinebuis te hebben en zichzelf langzaam aan het vergiftigen te zijn. Gelukkig was ik er op tijd bij, maar de dagen erna moest ik steeds op en neer met hem naar de dierenarts. Een operatie, pijnstillers, antibiotica en speciaal voer later, gaat het nu een stuk beter met hem.

Met nog een lekkage tussendoor in zowel het oude- als het nieuwe huis. (Die beide gelukkig enorm meevielen achteraf.) Had ik mijn emmertje inmiddels aardig vol.
Na zoveel gebeurtenissen was het tijd voor een tijdje rust, zodat we de verhuizing en de bruiloft rustig in onze vakantie konden doen.

MAAR…

Ik was te vroeg ongesteld geworden. 2 weken eerder dan gepland. Nou kan ik me voorstellen dat dit door stress best mogelijk is. Het hield echter inmiddels al 12 dagen aan…
Nou ben ik niet zo van het doktersbezoek, maar hier was ik wel ongerust over. De bloedingen kwamen ook met fikse stolsels en ernstige buikkrampen.
De dokter gaf me pillen om het bloeden tegen te gaan, maar moest voor de zekerheid nog even een zwangerschapstest doen, want je wil niet per ongeluk iets afbreken.
Dus achteloos deed ik de test, want ik wilde zo snel mogelijk met de pillen beginnen.
Positief! Huh?! Ok!! Dusss…. Nou was ik wel al met de pil gestopt, maar door alle perikelen heen helemaal niet meer aan deze uitkomst gedacht.
Ik belde dus de dokter en deze wilde het nog even afwachten. Wat ik dus deed.
Maar 2 dagen later was ik het alweer zat, de buikkrampen bleven heel hevig en dat leek me niet ok.
Lang verhaal kort; met spoed een afspraak in het ziekenhuis gemaakt. Daar bleek (na een bezoek of 3) dat de hormoonwaardes bleven stijgen, maar minimaal. En dit zou kunnen wijzen op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Ze wilden geen risico nemen en meteen een kijkoperatie doen. Dit was een week voor mijn bruiloft…

En op dat moment brak ik even in tweeën. Er was een mogelijkheid dat ik met 1 eierstok minder wakker zou worden. Ik zou na de operatie niets meer kunnen doen. (De verhuizing was over 2 dagen na de operatie). Er ging zo enorm veel door me heen!
Na de operatie werd ik wakker en werd me vertelt dat ze niets hadden kunnen vinden en dat alles intact was.

Ik heb de dagen erop enorm hard moeten leren om te delegeren en ben nog steeds intens dankbaar dat er zoveel lieve vrienden en familie waren om ons te helpen.
Het is enorm frustrerend om niet te weten wat er in welke dozen zit en waar het staat. (Op de dag van vandaag ben ik nog steeds alles kwijt..)

Op 8 mei ben ik getrouwd. Het ging goed. Het was stralend weer. Mijn moeder was erbij. Het was emotioneel, maar we hebben ook intens genoten van deze dag.

bruiloft

 

 

 

 

 

Het verhaal is echter nog niet ten einde. De hormoonwaardes leken vlak voor de bruiloft weer te zijn gaan dalen, wat dan toch op een miskraam zou duiden.
Nu stijgen ze echter weer mondjesmaat en vrezen ze dan toch weer voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, die mogelijk destijds te klein was om te zien met de operatie.

Ze kunnen echter niets zien op echo’s, dus het blijft koffiedik kijken. Ik moet mijn lijf in de gaten houden, of ik niet spontaan krampen uit de hel ga krijgen of flauw val.
Ik kan je vertellen dat de wetenschap dat dit erin zit, niet rustgevend is voor je hoofd. Elk krampje wordt verdacht en elke duizeling maakt je bang.
Volgende week begin ik bij mijn nieuwe baan, maar moet ik ook weer terug naar de gynaecoloog. Ik hoop op eindelijk uitsluitsel en dat ik niet weer onder het mes moet.

Mijn conditie is nog steeds verschrikkelijk laag. Sporten is er al een tijdje niet van gekomen. En mijn oude overlevingsmechanisme van het snoepen is terug.
Dat komt wel weer goed. Eerst maar eens deze tsunami des levens zien te overleven.

Mijn week in plaatjes

wp-1457366692018.jpeg

Om te beginnen, natuurlijk een update over mijn challenge. De laatste week is aangebroken! Afgelopen week heb ik 1x gesnoept uit de chocoladepasta pot. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk, maar blijkbaar was mijn trek groter dan mijn wil om het niet te doen. 😉
Het helpt ook niet om ongesteld te zijn dan. Ergens heb ik gelezen dat de behoefte aan chocolade tijdens die dagen, veroorzaakt kan worden door een tekort aan magnesium.
Maar al met al ben ik erg tevreden over mijn inzet tot nu toe!

20160307_113413.jpg

Eindelijk weer naar de sportschool! Het viel niet mee om de drempel weer over te moeten na 2 weken ziek zijn. Mijn conditie liet erg te wensen over, maar ben erg trots dat ik weer ben gegaan. En het ging best goed!!
Ondanks mijn blessure, viel de pijn mee en kon ik gewoon rustig aan mijn schema volgen. Ik heb zelfs een extra oefening gekregen, waarmee ik aan de slag kan om de spier in mijn knie te trainen.
Bij de fysiotherapie bleek dat er een spier bij mijn knie overbelast was en een pees in mijn heup ontstoken. Hier is ze mee aan de slag gegaan en ondanks dat het de dag erna compleet beurs aanvoelde, is er inmiddels al verbetering aan ontstaan.

20160306_170657.jpgwp-1457366713250.jpeg

Verhuisdozen! Inmiddels zijn we al flink aan het inpakken, want het duurt nog maar een maand voor we de sleutel van ons nieuwe huis krijgen. 😀
Afgelopen week hebben we een aantal verhuisbedrijven over de vloer gehad, om een offerte op te laten maken voor de verhuizing.
Omdat we zo lekker op schema liggen, valt het met de stress nog enorm mee. (Ik hoop dat dit zo gaat blijven!)

Van de week kwam ik deze tegen. Hoera! Ik kwam erachter dat ik verzot ben op mijn éénmaal-daagse kopje latte macchiato / cappuccino. Maar wanneer ik deze neem, is er weinig aan de hand. Goede vervanging van mijn latte macchiato met karamel.

En als laatste, ben ik afgelopen weekend met vrienden naar saunacomplex Fort Beemster geweest. Een heerlijke ontspannen én gezellige dag met lieve vrienden. Dat was een welkome beloning voor een pittige werkweek.

 

 

Tel je zegeningen

Ik raak momenteel niet uitgeteld over het aantal zegeningen in mijn leven.
Er is momenteel zo vreselijk veel waar ik dankbaar voor ben, dat ik af en toe dansjes in mijn woonkamer moet doen om alle positieve vibes een weg naar buiten te laten gaan. (Beetje voorzichtig, want ik heb nog wel last van mijn knie)
In geheel willekeurige volgorde:

  • Gisteren een vriendin van mij gevraagd of ze mijn getuige wil zijn op mijn bruiloft. En we hadden er allebei een beetje de emoties van.
  • Voor diezelfde vriendin even haar steun en toeverlaat mogen zijn, omdat ze momenteel de zware taak van twee kleine ukkies moet balanceren. (Je doet het geweldig lieverd!)
  • Vandaag een gratis vervolgmassage gewonnen bij een geweldige masseuse die ik met enige regelmaat bezoek. Wat een verwennerij!!
  • Dit weekend samen met vrienden naar de sauna. Gezelligheid en ontspannen tegelijk. Zoveel zin in!!
  • Met mijn zusje gaat het enorm de goede kant op met haar nieuwe bedrijfje. Ben zo trots op haar!
  • Ik heb de meest geweldige vent. Hij is mijn steun en toeverlaat. Op allerlei vlakken, maar ook zeker op het gebied van mijn proces qua afvallen. Hij zorgt ervoor dat we dagelijks vers en gezond eten hebben. Hij helpt mee in de huishouding en regelt een boel nu met de koopwoning. Zoveel hartjes! ❤
  • Ik heb een vaste baan, wat het afgelopen jaar een enorme uitdaging was omdat er zoveel veranderde. Het zijn moeilijke tijden geweest, maar ik heb vaak weer het gevoel dat ik stevig in mijn vak kan staan. Heel fijn!
  • Ik ga trouwen!
  • We hebben ons droomhuis gekocht. Wauw. Zoveel regelwerk, maar zo ontzettend leuk ook!!
  • Ik ken hele lieve mensen. Sommige zie ik minder dan ik zou willen, maar we snappen dat we elkaar hoe dan ook lief hebben. Jullie hebben allemaal een plekje in mijn hart!
  • Ik geniet enorm van mijn nieuwe blog-hobby. Het heeft me zoveel meer inzicht gegeven in mijn eigen processen. Het houdt me staande in de zware tijden en geeft me energie in de goede tijden.
  • Ik ben trots op vandaag. Heel veel lekkers afgeslagen. En nog zonder moeite ook. Ik begin steeds meer vertrouwen te krijgen in mijn eigen kunnen. 🙂
  • En bovendien, ben ik trots op het proces wat ik belopen heb. En het feit dat ik nog steeds tevreden mag zijn op het pad wat ik bewandel. Soms gaat het niet zo snel als ik zou willen, maar ik besef me wel degelijk dat het pad soms heel moeilijk bewandelbaar is en dat het dan ok is om wat trager te gaan. Beter voorzichtig, dan roekeloos tegen steeds dezelfde muur aan knallen.
  • En als laatste; ben ik enorm blij met de lezers die de moeite nemen om mijn blog te bij te houden. Jullie stimuleren mij regelmatig om door te gaan. Bedankt!!

Smile

Jaloezie

Vandaag wil ik schrijven over een minder mooie kant van mijzelf. Een kant waar ik niet trots op ben, maar voor velen onder ons waarschijnlijk wel herkenbaar is.
Ik kan namelijk ontzettend jaloers zijn.

Nee, gelukkig niet op liefdesgebied. Ik ben enorm gelukkig met mijn vriend en voel me daarin absoluut niet bedreigd. Ik heb er alle vertrouwen in dat hij mij trouw is.
Mijn jaloezie gaat over… Je raadt het al; gewicht.

Ik kan enorm jaloers zijn op mensen die een prachtig slank lichaam hebben. Maar ik ben met name jaloers op diegenen die in korte tijd veel zijn afgevallen.
Wellicht ook omdat ik het de laatste jaren veelvuldig heb meegemaakt dat vriendinnen van me een gastric bypass hebben laten doen.
Ik zie hen in korte tijd vreselijk veel kilo’s lichter worden en ik moet bekennen; dat steekt me.

Hou me ten goede; ik heb mijn vriendinnen lief en gun het ze van harte! Maar het is zo’n gevalletjes van: oooh, kon ik dat maar… Was ik maar zo slank.
Daarnaast weet ik ook heus dat zo’n operatie geen picknick is. Er kunnen veel complicaties optreden en het komt zo met z’n eigen uitdagingen.
Vandaar dat het voor mij nooit een optie is geweest. Het zou voor mij een te grote verandering zijn en daarbij ben ik doodsbang voor naalden enzo.. 😉

Hetgeen wat me misschien nog het meeste raakt is dat ik de mensen om deze vriendinnen ook allemaal hoor zeggen hoe mooi ze nu zijn.
Dat steekt me, omdat ik schoonheid niet aan gewicht koppel, maar ik snap best waarom mensen dat zeggen.

Ondertussen ben ik begonnen in het boek: “Op dieet? Doe normaal!”
Een heerlijk boek wat me helpt bij mijn proces. En ik ga er binnenkort ook een recensie over schrijven, want ik gun iedereen dit leesplezier!
Het helpt me ook om te beseffen dat afvallen niet het doel is, maar dat het vooral belangrijk is dat het gaat over hoe jij je leven wil indelen.

haat nooit

Succes!

Succes mag gevierd worden!
Mijn eerste week van de 35-dagen challenge zit erop en is enorm goed gegaan. Ik heb geen enkele keer gezondigd. En daar ben ik behoorlijk trots op.
De weegschaal is ook lief voor me. De uiteindelijke cijfertjes ga ik pas aan het einde van het traject verklappen. Ik ben zelf ook heel nieuwsgierig wat het gaat worden!

Gisteren had ik een verjaardag. Ik zag er wel een beetje tegenop, want normaliter vind ik het heel moeilijk om van de hapjes en de taart af te blijven. Maar ik heb vooral genoten van de gezelligheid en me bij een paar kopjes thee gehouden.
Vlak ervoor heb ik een stevige lunch genomen,. Toen ik na een paar uur een beetje honger kreeg, heb ik een appel genomen.
Ik had zelf een appel meegenomen en er waren al heel wat gedachten gepasseerd waarom dat een stom idee zou zijn. Want daar kijken mensen toch raar van op?!
Nee. Helemaal niet zelfs. Niemand keek, niemand maakte er een opmerking over. Het was alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Heerlijk!

De taart overslaan was een makkie. Ik had immers net gegeten en ook totaal geen honger. Toen de smeersels en toastjes op tafel kwamen was het iets lastiger. Er werd iets getriggerd wat vroeger nogal automatisch ging.
Wanneer dan de chips en hapjes op tafel kwamen, nam ik vaak geheel gedachteloos ervan. Want gezelligheid gaat gepaard met eten, dacht ik toen.
Nou… Je kan het dus ook heel gezellig hebben zonder! 🙂

Vandaag even een dag zonder sport en activiteit. Ik ben snotverkouden geworden. Al een paar dagen had ik flink last van allerlei pijntjes. Met name mijn schouders, nek en hoofd deden pijn.
Maar ik ben lief voor mezelf, dus heb een lekkere massage geboekt bij mijn vaste adresje. Wat een verwennerij! Ik hoop vooral dat ik niet de hele tijd ga zitten snotteren daar, maar dat zien we dan wel weer.

Update: 35-dagen challenge

wp-1455384769013.jpeg

Nog 29 van de 35 dagen te gaan!

Tjonge, ik heb mezelf wel weer een lekker pittige uitdaging opgelegd hoor.
De 35-dagen challenge is een uitdaging waarbij ik probeer om 5 weken lang niet te zondigen. Kortom; geen koekjes bij de koffie. Maar ook geen melk & suiker in de koffie of thee. Zelfs geen light frisdranken.

Het is 35 dagen op water en brood!

Nou nee, gewoon gezonde voeding. En water, thee en af en toe een glas melk. Maar verder dus geen extraatjes. Alleen de drie hoofdmaaltijden en als tussendoortjes wat magere kwark of een stuk fruit.
En dit alles omdat ik nu al 3 maanden op een plateau zit, wat ik inmiddels spuugzat ben!
Ik kom van de 105 kilogram en mijn laagste gewicht wat ik op de weegschaal gezien heb, is 97,5.
Ik hang nu dus al een paar maanden tussen de 98 en de 99 kilo in. En het is tijd om de broekriem even goed aan te trekken. (Haha, dat zou alleen maar goed zijn!)

Afgelopen maandag woog ik 99,7. Dat was net na mijn ongesteldheid, dus dan weeg ik doorgaans 1 kilo aan vocht extra. Ik wil me nu elke maandag gaan wegen om het resultaat bij te houden. (Over 2 dagen een nieuwe update dus, spannend!)

Ik heb me goed kunnen houden aan de challenge deze week. Het was af en toe verschrikkelijk uitdagend, dat wel. Tijdens een werkbijeenkomst die 4 uur duurde, werd er bij de thee tot 2x toe een stuk taart aangeboden. Beide keren heb ik af kunnen slaan, omdat ik zo wijs was om tussendoor wat gezonde snacks te nuttigen.

Ook de behoefte aan af en toe een lekkere latté machiatto met caramel was verschrikkelijk groot! (Ik heb een dolce gusto apparaat thuis en die bakjes koffie zijn zoooo lekker!)

Maar vandaag was ook heel lastig. Mijn vriend en ik waren op pad om een nieuwe badkamer te laten maken. (Wat een luxe hè!)  Maar dan zit je dus ook een behoorlijke tijd bij zo’n badkamerboer binnen. Het was een enorm leuk uitstapje, waar je ook koffie en thee aangeboden krijgt….. met een koekje…
En als je dan zo’n 3 à 4 uur binnen zit, drink je aardig wat kopjes thee…. met een koekje… Dus bij elk nieuw kopje thee, heb ik braaf mijn koekje weg weten te leggen.
Dan werd er ook nog in die zaak een grote appelcake gebakken. Slim, want dan ruikt je zaak lekker en je kan je klanten wat lekkers aanbieden. Ook de cake wist ik af te slaan.
Maar laten we eerlijk wezen. We waren om 10.00 uur binnen gestapt. En om 13.00 uur begon mijn maag bijzonder hard te rammelen. (We verlieten de zaak uiteindelijk pas rond 14.00 uur overigens.)
Gelukkig had ik een appel in mijn tas gestopt. Dus die heb ik daar maar gewoon genuttigd. Het voelde een beetje stom om tijdens een zakelijk gesprek zo’n zelf meegenomen appel mee te nemen, maar uiteindelijk leverde het ook nog een leuk gesprek op over zijn eigen afval-moeilijkheden.

Kortom; ik ben super trots op mezelf! Tot op heden heb ik alle hordes genomen, zonder op mijn snufferd te vallen.
En morgen de ultieme uitdaging: een verjaardag. Allemaal lekkers op tafel en ook daar weer een behoorlijke tijd om te overbruggen. Ik denk dat ik maar gewoon mijn eigen gezonde snacks in mijn tas ga stoppen, zodat de verleidingen een stuk minder verleidelijk blijven.