Ik heb het niet nodig

Een tijdje geleden, toen ik bij mijn schoonouders was en aan het toetje begonnen, zei mijn schoonzusje; “Nee, ik hoef niet. Ik heb het niet nodig”.
Ik was geïntrigeerd door dit antwoord en vroeg wat ze hier precies mee bedoelde. Ze gaf aan dat ze genoeg gegeten had en dat het toetje geen toegevoegde voedingswaarde had, dus dat ze een bewuste keuze maakte om het niet te nemen.

Lange tijd heb ik niet begrepen hoe ze dat voor elkaar kreeg. Zo’n perfecte rationele gedachte bij een verleiding die voor mij soms moeilijk te weerstaan was.
Inmiddels ben ik een tijdje verder en begin ik het niet alleen beter te snappen, ik merk ook dat ik dezelfde afweging kan maken.

Nou kan ik jullie de ingewikkelde transactionele analyse gaan uitleggen. En daarmee de kans dat je stopt met het lezen van dit blog, maar ik ga proberen het simpeler uit te leggen.

Steeds wanneer ik opnieuw een poging deed om af te vallen, probeerde ik mijzelf regels en maatstaven op te leggen. Dat ging dan vooral in de trend van: “Dit mag jij niet eten, omdat je anders aankomt en aankomen is stom en dan heb je gefaald”.
Als je het zo zwart op wit leest, dan is het zo klaar als een klontje dat dit niet de meest sympathieke manier is om tegen jezelf te praten. Ik kan me niet heugen dat ik overigens ooit zo naar tegen iemand anders gepraat heb.

Sinds ik ben nadenken over de zin: “Ik heb het niet nodig”, is er een belangrijk kwartje gevallen. Ik ontzeg mezelf niets. Ik hoef ook niet streng of naar te doen tegen mezelf.
Als ik gewoon een respectvolle interne conversatie richting mijzelf doe, dan ben ik heel goed in staat om weloverwogen beslissingen te nemen.
En precies die mindset, maakt dat de keuze maken een stuk minder zwaar wordt. Want ik mag heus een toetje. Ik mag er wel 10! Maar ik kan ook beslissen dat ik het mezelf eens per week toesta.

Die vrijheid van keuze, maakt dat de keuze een stuk makkelijker wordt. Het moeten wordt mogen en het mogen is een vrije keuze.
Om nog even terug te komen op de transactionele analyse:
Iedere volwassenen heeft ook nog een kind in zichzelf. Wees lief voor dat kind. In het kind schuilt al je creativiteit en emoties. En juist als het om eten gaat, spelen emoties een belangrijke rol.

Advertenties

Relatie met eten

Triggerwarning: Dit blog kan voor mensen met een eetstoornis mogelijke triggers bevatten. 

Er zijn enorm veel documentaires over gemaakt en wellicht nog veel meer boeken over geschreven: Onze relatie met eten.
Eten is een noodzaak. Je doet het om in leven te blijven. Maar de relatie met eten is grillig. Als je te weinig eet krijg je honger, als je teveel eet wordt je misselijk.
En als je dit dan vervolgens ook nog eens stelselmatig doet, dan wordt je al snel te dun of te dik.
Dan is het ook nog eens zo dat elk lichaam verschillend is. Dus zelfs al zouden we allemaal hetzelfde eten, betekent dat nog steeds dat dit voor zeer diverse lichamelijke proporties kan zorgen.

Het meest interessante vind ik onze emotionele relatie met eten. Er speelt bijvoorbeeld in onze samenleving ook een sociaal component mee.

  • Wanneer je iets gezelligs wilt gaan doen met vrienden, dan ga je bijvoorbeeld naar een restaurant.
  • Wanneer iemand jarig is, dan is het belangrijk om diverse lekkernijen te serveren aan gasten.
  • Wanneer er iets te vieren valt, dan trakteer je op wat lekkers.

In extremere vormen, wordt eten ook gebruikt om emoties te reguleren. Soms is het om emoties te vergeten, andere keren is het om krampachtig de controle te willen hebben. De ene eet erg bewust, de ander eet volledig onbewust.

Mijn uitdaging is om bewuster met eten om te springen. Ik gebruik eten om moeilijkheden in het leven te verzachten. Ik kan ook heel ondoordacht een zak chips leeg eten, terwijl ik naar een serie kijk. Vaak moet ik de bewuste keuze al van tevoren maken, omdat ik anders overvallen wordt door lekkernijen en mijn rationele denkpatronen uitschakelt.
Ik ben sowieso iemand die snel schakelt en impulsief dingen kan doen of zeggen. Mijn beloningscentrum  wil dan een instant bevrediging hebben. En ik kan je zeggen: Chocolade werkt daar heel goed bij!

Eerder heb ik het al gehad over verslavingen en hoe eten daar prima in kan passen.
Voor mij is het dan ook een constante factor waar ik alert op moet zijn.
Ik merk wel dat ik mijn goede gewoontes veel makkelijker op kan pakken dan vorig jaar. Blijkbaar heb ik al een aantal patronen dusdanig goed ingebed, dat het eenvoudiger is om deze weer aan te spreken dan ik dacht.

Hieronder een filmpje over de complexiteit van obesitas en dat ’t niet zo simpel is als: “Je moet gewoon minder eten en meer bewegen!”

En onderstaand filmpje heeft een diepe indruk op mij achtergelaten. Het betreft de documentaire “Emma wil leven”.  Een meisje wat de strijd met anorexia helaas heeft verloren. Maar ik vind dat de eeuwige strijd die zij met eten heeft, hierin wel sterk naar voren komt.

En als laatste: Een treffende documentaire over iemand die te dik is en graag wil afvallen. Wat duidelijk in beeld gebracht is, is de dagelijkse strijd. Elke dag weer opnieuw bewust de keuze maken om alles eraan te doen om het lange doel van de lange termijn te halen.

Meditatie

Geitenwollensokkengeneuzel! Jazeker, zo noemde ik voorheen ook dingen die ik niet begreep en waarvan ik dacht dat alleen new age hipsters dit deden.
Blijkt dat ze nog gelijk hebben ook! Sommige zaken die overgewaaid zijn uit het verre Oosten, zijn zo gek nog niet.

Ik ben ervan overtuigd dat we tegenwoordig in het Westen teveel met ons hoofd bezig zijn en dat de nieuwe trend is om zoveel mogelijk nieuwe ervaringen tegelijkertijd op te willen doen. We moeten meer, beter, sneller, harder… 
Op het werk is het druk, het huishouden moet nog gedaan worden, wanneer men in bezit is van kinderen dan moeten zij ook nog volop ontwikkelen en dus op diverse clubjes. Want je wil immers niet  onderdoen voor de rest van de moeders.
En ondertussen moet je minstens 3x in de week sporten, je sociale contacten onderhouden, boeken gelezen hebben, series op Netflix kijken en… en… en….

En dus ook nog tijd nemen om stil te staan. 

Want vanwege al het doorrennen, kampt het Westen met verschrikkelijk veel depressie en angststoornissen. Er is geen moment van rust. En wanneer we die wel vinden, vullen we die snel met onze smartphones.
Ik heb deze neiging ook regelmatig. Want niks doen is vervelen en jezelf vervelen is stom. Daarbij kamp ik regelmatig met onzekerheden en liggen gecompliceerde emoties op de loer.

Tot ik ontdekte dat ik intens rustig werd van meditatie. Ik wist niet hoe het moest, dus wat doe je dan? Dan ga je kijken of er een app voor is!
En omdat tegenwoordig overal een app voor is, vond ik ook via mijn smartphone de weg naar ultieme rust.
Ik begon de kalmerende stem van Andy Puddicombe te volgen en voor ik het wist, was ik een volleerd meditatiecus. Uhm… Mediterend persoon!

Het brengt me rust tijdens moeizame momenten. Het brengt me meer controle over mijn boosheid, verdriet en angsten. Het brengt me meer aandacht en focus. En het brengt me meer compassie en tederheid.

Ik hoor nog regelmatig dat meditatie niet geschikt is voor iemand. Omdat de persoon in kwestie er geen tijd voor heeft, of de rust niet kan vinden. Ik zeg; dan juist is het bittere noodzaak!
Het is bijna alsof je zegt dat je niet kan sporten omdat je geen conditie hebt. Je krijgt juist conditie door te gaan sporten 😉

En als je het filmpje nog niet gekeken hebt. Doe dat dan nu maar even. Misschien dat alles wat ik zojuist heb proberen duidelijk te maken plots helder wordt.

Fysiotherapie

Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen
Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen
Oren , ogen, puntje van je neus
Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen

Inmiddels heb ik aardig wat mankementen te verstouwen gehad in de afgelopen periode. Maar toen ik zondag mijn tas op de grond zette en door mijn rug ging, was het weer gezellig ouderwets balen geblazen.
Wanneer je dan vervolgens zelfs niet meer je eigen broek aan kan trekken, weet je dat het tijd is om de hulptroepen in te schakelen.

Dus de stoute schoenen aangetrokken (figuurlijk dus) en een nieuwe fysiotherapeut gebeld. Eerder was ik al eens in mijn woonplaats op zoek gegaan naar een peut, maar daar was ik niet helemaal tevreden over. Daarom maar op zoek naar een nieuw exemplaar.
Deze keer leek het me handig om het in de buurt van mijn werk te zoeken. Wel zo handig wanneer je fulltime werkt om dan tussen de bedrijven door even op de pijnbank te kunnen plaatsnemen.

Ik vind dat altijd wel spannend, een nieuw persoon ontmoeten die dan ook meteen aan je lijf gaat frunniken. Gelukkig bleek de nieuwe peut een ontzettend aardige man die ook nog eens erg kundig was.

De vorige keer bij de fysiotherapeut leek men enkel aan symptoombestrijding te doen. Nu heb ik de indruk dat deze breder kijkt naar de klachten en ook goed wil kijken naar mogelijke oorzaken.
Tevens was de behandeling zelf goed bevallen. Mijn lijf kraakte her en der wel wat, maar zoals mijn moeder weleens zei: “Krakende wagens lopen het langst“.

Het is voor mij belangrijk om weer wat soepeler door het leven te kunnen. Ik wil graag meer bewegen en sporten, maar het is soms frustrerend dat zodra je dat doet er iets in je lichaam pijn doet. En dan bedoel ik niet de reguliere spierpijn, daar ben ik inmiddels gelukkig goed bekend mee 😉

 

Rouwdouwen en troostvoer

Er staat nog taart in de koelkast.

Ongeveer een half jaar geleden stierf mijn moeder. Zowel de periode ervoor als de periode erna was ongelooflijk zwaar. En momenteel zijn er gelukkig ook weer volop goede dagen, maar zoals te verwachten ook zware dagen.
Het liefst dender ik door, vul ik mijn dagen met werk en uitstapjes. Maar soms is het ook belangrijk om stil te staan bij het verdriet.
Meestal heb ik daar niet zoveel zin in. Want sommige emoties zijn stom.
Echt… Heel… Stom…
En dan duik ik het liefst weg in een machtig mooi spel op de computer, een spannend boek of een gezellige serie op Netflix.

Er staat nog taart…  in de koelkast…

En je probeert ook zoveel mogelijk het normale leven op te pakken. Werken, sociale contacten, boodschappen, sporten, huishouden en gezond eten.
Want ook al staat af en toe mijn leven stil, de wereld draait gewoon door. En dus stap je maar weer uit bed en ga je op pad. Het dagelijkse leven tegemoet.

Er staat nog taart in de koelkast!!

Maar rouwen is dus heel makkelijk. Je komt jezelf namelijk vanzelf tegen wanneer je niet voldoende stilstaat bij je emoties. Soms in de vorm van een ongemakkelijke huilbui en andere keren in een lichamelijk mankement.
De ene krijgt een snotter aanval, de volgende nek- of rugklachten en weer een ander krijgt slapeloze nachten.
Super handig, dat lijf van ons. We zouden er soms wat vaker naar mogen luisteren.

Er staat nog taart!!!!

En buiten dat ik dus af en toe wat nek- of rugpijn heb. Wil mijn onverzadigbare hoofd dus vooral zoetigheid wanneer ik de emoties heb.
Ik kan nog zo fijn mijn Netflix serie zitten kijken, er is op dat moment altijd een stemmetje in mijn hoofd wat mij er lieflijk aan herinnert dat er nog taart over is.

TAART!!

En dan lukt het best goed om een paar keer nee te zeggen tegen dat stuk taart. Maar als het verdriet groot genoeg is, dan interesseert het je allemaal niet zo ontzettend veel meer. En dan ligt een impulsieve actie op de loer.
En ach… Rouwen kost tijd. Er zijn honderden boeken over geschreven. Ik heb er zelfs een aantal gelezen tijdens mijn studie. Maar je weet pas wat het is als je er dwars doorheen moet.

Mijn beste advies: Ga met de stroming mee. Neem de dagen zoals ze komen en probeer er geen controle over uit te oefenen. Maak je er van tevoren geen zorgen over, want het komt zoals het komt en het gaat ook weer weg.

Het is tijd, de hoogste tijd!

Oh man, wat heb ik mijn hele leven al een bloedhekel gehad een André Hazes. Maar in 1 ding had hij wel gelijk; het is de hoogste tijd!
Het is niet alleen tijd om weer wat updates in mijn blog te schrijven, maar ook om de gezonde lifestyle op te pakken.

Inmiddels was ik weer gestart met sporten. Ik ben terug gegaan naar het zwembad waar ik de leukste lessen aquarobics kon volgen en heb daar een maandkaart aangeschaft.
Tevens ben ik naar een outdoor winkel gegaan en heb de beste wandelschoenen die ik kon vinden aangeschaft. Super handig om regelmatig te wandelen, maar ook handig om te hebben voor onze toekomstige vakantie naar… Bali!

Omdat vorig jaar een enorm minder prettig jaar was, hadden we onze huwelijksreis uitgesteld en inmiddels is deze dus geboekt. Een mooi doel om mijn wandelschoenen goed in te lopen.
Een paar maanden geleden waren we in Londen en toen had ik te kleine wandelschoenen meegenomen. Ik kan jullie niet vertellen hoe pijnlijk het was, maar er waren momenten dat ik liever op mijn blote voeten door Londen was gelopen.

Het rouwen om het verlies van mijn moeder gaat gestaag. Op sommige momenten denk ik dat ik het een plekje gegeven heb en op andere momenten rollen de tranen weer over mijn wangen. Ik denk dat het er allemaal bij zal horen. Volgens de boeken in elk geval wel. Ik weet het niet zeker, ik heb het (gelukkig) nog nooit eerder gedaan.

Waar ik wel een beetje van baal is dat mijn lijf de laatste tijd tegenstribbelt. Wanneer ik net lekker op dreef ben met het sporten dan krijg ik spontaan ergens last van. Momenteel zit ik met een flinke portie spit. Twee weken geleden had ik nog een overbelaste knie.
Vanmorgen bij de (plaatsvervangend) huisarts geweest. Hij gooide de klachten op “te dik”. Ik begrijp goed dat mijn overgewicht niet helpend is, maar het sporten is juist om af te vallen. Als ik dat nou toch eens aan mijn lijf duidelijk zou kunnen maken, dan zou alles een stuk makkelijker zijn. 😉 Helaas is mijn lijf net zo koppig als ikzelf en zal ik wederom geduld moeten hebben tot deze pijn voorbij is.
Zoals een wijs man ooit zie: “This too shall pass”.

Ooit zou ik nog wel willen leren om “de gulden middenweg” te vinden. Bij mij gaat het meestal “AAN” of “UIT”. Ik ben niet zo goed in gemiddeld.
Dus de kans is ook aanwezig dat ik nu weer bloedfanatiek ga bloggen. Wie weet!
Ik heb in elk geval wel een bijzonder coole IPad aangeschaft. Eentje met toetsenbord, dus ik kan nu ook makkelijk onderweg een blog schrijven.
Plus bijzonder handig voor de aankomende vakantie naar Bali. Want nu kan ik alvast E-books gaan scoren.

Heeft iemand nog goede leestips? 😉

bali-guide

Een bewogen 2016

newyear

Zo op het einde van het jaar, is het traditie om terug te kijken op het jaar en vooruit te blikken naar het nieuwe jaar. Ik denk dat ik nog nooit zo blij geweest ben dat er een jaar voorbij is.

Sowieso zijn er globaal enorm veel ontwikkelingen geweest in de wereld. Deze heeft iedereen al in de kranten kunnen lezen, dus ik hou mijn blog persoonlijk.
Ik kan het geen verschrikkelijk jaar noemen, want er zijn ook hele mooie dingen gebeurd. Veel dingen heb ik nog niet eens benoemd in mijn jaaroverzicht, anders zou het wel een hele lange lijst worden. Maar ik ben vooral mijn vrienden en familie erg dankbaar dat ze er in 2016 voor me zijn geweest.

Ik hoop dat 2017 een lekker rustig voortkabbelend jaartje wordt, waarbij ik ook weer de tijd en energie heb om te (her)investeren in vriendschappen en relaties.

Ik wens iedereen veel liefde, geluk en warmte toe voor 2017.

Januari:
Bezichtigingen woningen
Disneyland Parijs
Huwelijksaanzoek
Aankoop woning
Hypotheek regelen

Februari:
Badkamer uitzoeken
Offertes opvragen verhuizers

Maart
Bericht dat mijn moeder terminaal ziek was
Besloten om z.s.m. te willen trouwen
Trouwringen, locatie & jurk uitzoeken

April
Tekenen koopcontract
Klussen in nieuwe woning
Zieke kat
Operatie
Miskraam

Mei
Verhuizing
Trouwen
2e operatie
Oude appartement opleveren
Nieuwe baan

Juni
Sloop oude badkamer
Lekkage dak
Laatste keer op “vakantie” met mijn moeder

Juli
Nieuwe auto uitgezocht
Oplevering badkamer

Augustus
Zwanger

September
Vakantie
Eerste echo, waarop we het hartje konden zien

Oktober
2e echo, waarop we geen hartje meer zagen
Miskraam
Oplevering nieuwe auto

November
Overlijden van mijn moeder
Housewarming + verjaardagen

December
Housewarming (deel 2)
Uitstrooien as van mijn moeder

 

Rouw op je dak

Vaak heb ik eraan gedacht om deze blogpost te schrijven en vaak heb ik het weer uitgesteld. Want hoe vertel je aan anderen dat je grootste fan er niet meer is?
Hoe leg je uit hoeveel verdriet en pijn het doet wanneer één van de twee personen waarbij je zeker wist dat hun liefde zonder voorwaarden kwam, er niet meer is?

Mijn moeder is op 7 november overleden. We wisten dat het eraan zat te komen. Maar dat verzacht de pijn helemaal niks. Ik had me er van alles bij voorgesteld, maar niets daarvan komt overeen met de werkelijkheid. De werkelijke pijn is rauw.

Eigenlijk zou rouwen ook zowaar rauwen kunnen heten. Want zo voelt het. Het is alsof je gevoelens alle kanten op gescheurd worden. Het raast van intens verdriet naar intense pijn. Soms voelt het alsof iemand een betonblok op je maag gelegd heeft. En andere keren ben ik weer boos. Op de wereld. Hoe durven ze allemaal door te gaan met het leven, terwijl dat van mij stil staat?

Ik snap het wel. Mijn verstand snapt de dingen die mensen goed bedoelen. Maar mijn gevoel wil het niet snappen. Ik wil dat mensen aan me zien dat het elke dag weer pijn doet. En tegelijk ga ik ook door met het leven.
Ik ga naar mijn werk. Ik doe het huishouden. Ik doe vriendelijk tegen de mensen die ik tegen kom. En als ze aan me vragen hoe het gaat, dan zeg ik heel eerlijk dat het wisselend gaat.

Het gaat ook heus vaak best goed. Ik hou me staande, dat verdiend soms al een enorme schouderklop. En heus, ik lach om dingen. Ik geniet soms van momenten.
Maar intern zit er altijd een rouwrand omheen.

Ik mis mijn moeder. Ik mis mijn meest trouwe lezer. Ik mis de persoon die zei: “ach meiske, dat komt allemaal wel weer goed”.

 

Ons grote kleine verdriet

flower-in-hand-470x260

Voor een korte periode hebben mijn man en ik kunnen genieten van een heel klein cadeautje, wat plots in ons leven kwam. Mijn zwangerschap kwam als aangename verrassing.
Vanwege een eerdere miskraam, kon ik al snel bij het ziekenhuis terecht voor een eerste echo. Daarop was een hartje te zien! We konden ons geluk niet op.
Zeker omdat mijn moeder zo ziek is, was ik erg gelukkig dat ze dit mee mocht maken.
Dit geluk hield echter afgelopen vrijdag voor ons op. Tijdens de tweede echo, zei de gynaecoloog al vlug dat het hartje niet meer te zien was.
Onze wereld stortte op dat moment in. Ik geloof dat ik nog een afspraak heb kunnen maken aan de balie, maar wat ik allemaal gezegd en gedaan heb weet ik niet meer.

Eenmaal thuis, begon de realiteit langzaam te bezinken. We hebben de echo’s bewaard en deze staan op de kast. We huilen. We mijmeren. We zijn boos.
Woensdag heb ik weer een afspraak in het ziekenhuis, om te bespreken hoe de zwangerschap verder beëindigd zal worden. Tenzij mijn lichaam daarvoor al zelf aan de slag gaat.

We hebben gekozen om het al te vertellen voor de 12e week van de zwangerschap aan sommige mensen. De meningen zijn erover verdeeld, of dat verstandig is. Maar ik ben ervan overtuigd dat steun van mensen om me heen juist heilzaam zal werken bij het rouwproces. Ik ervaar namelijk veel steun aan het kunnen delen van mijn verdriet (en mijn geluk.)

Shake it off

Na een periode van rust, is het wel weer tijd om wat zaken op te gaan pakken.
De situatie rondom mijn moeder blijft spannend, maar dat wil niet zeggen dat een stukje zelfzorg daardoor moet wachten.
Daarom deze week besloten een gezonde start te maken met shakes, smoothies en salades.
In de ochtend begin ik de dag met een shake vol fruit, vezels en zuivel.
En in de middag een salade met mager vlees, groenten en allerlei andere lekkere dingen.

Pinterest is echt ideaal voor het opzoeken van lekkere recepten. Maar het is ook een fantastisch hulpmiddel om nieuwe inspiratie op te doen.

on-perspective

Bijgaand plaatje nog even als reminder voor mijzelf. Soms is het moeilijk om de controle los te laten. En soms is dat het enige wat je kan doen.
Dan is het van belang om terug te kunnen vallen op vertrouwen in eigen (veer)kracht.