Het is tijd, de hoogste tijd!

Oh man, wat heb ik mijn hele leven al een bloedhekel gehad een André Hazes. Maar in 1 ding had hij wel gelijk; het is de hoogste tijd!
Het is niet alleen tijd om weer wat updates in mijn blog te schrijven, maar ook om de gezonde lifestyle op te pakken.

Inmiddels was ik weer gestart met sporten. Ik ben terug gegaan naar het zwembad waar ik de leukste lessen aquarobics kon volgen en heb daar een maandkaart aangeschaft.
Tevens ben ik naar een outdoor winkel gegaan en heb de beste wandelschoenen die ik kon vinden aangeschaft. Super handig om regelmatig te wandelen, maar ook handig om te hebben voor onze toekomstige vakantie naar… Bali!

Omdat vorig jaar een enorm minder prettig jaar was, hadden we onze huwelijksreis uitgesteld en inmiddels is deze dus geboekt. Een mooi doel om mijn wandelschoenen goed in te lopen.
Een paar maanden geleden waren we in Londen en toen had ik te kleine wandelschoenen meegenomen. Ik kan jullie niet vertellen hoe pijnlijk het was, maar er waren momenten dat ik liever op mijn blote voeten door Londen was gelopen.

Het rouwen om het verlies van mijn moeder gaat gestaag. Op sommige momenten denk ik dat ik het een plekje gegeven heb en op andere momenten rollen de tranen weer over mijn wangen. Ik denk dat het er allemaal bij zal horen. Volgens de boeken in elk geval wel. Ik weet het niet zeker, ik heb het (gelukkig) nog nooit eerder gedaan.

Waar ik wel een beetje van baal is dat mijn lijf de laatste tijd tegenstribbelt. Wanneer ik net lekker op dreef ben met het sporten dan krijg ik spontaan ergens last van. Momenteel zit ik met een flinke portie spit. Twee weken geleden had ik nog een overbelaste knie.
Vanmorgen bij de (plaatsvervangend) huisarts geweest. Hij gooide de klachten op “te dik”. Ik begrijp goed dat mijn overgewicht niet helpend is, maar het sporten is juist om af te vallen. Als ik dat nou toch eens aan mijn lijf duidelijk zou kunnen maken, dan zou alles een stuk makkelijker zijn. 😉 Helaas is mijn lijf net zo koppig als ikzelf en zal ik wederom geduld moeten hebben tot deze pijn voorbij is.
Zoals een wijs man ooit zie: “This too shall pass”.

Ooit zou ik nog wel willen leren om “de gulden middenweg” te vinden. Bij mij gaat het meestal “AAN” of “UIT”. Ik ben niet zo goed in gemiddeld.
Dus de kans is ook aanwezig dat ik nu weer bloedfanatiek ga bloggen. Wie weet!
Ik heb in elk geval wel een bijzonder coole IPad aangeschaft. Eentje met toetsenbord, dus ik kan nu ook makkelijk onderweg een blog schrijven.
Plus bijzonder handig voor de aankomende vakantie naar Bali. Want nu kan ik alvast E-books gaan scoren.

Heeft iemand nog goede leestips? 😉

bali-guide

Een bewogen 2016

newyear

Zo op het einde van het jaar, is het traditie om terug te kijken op het jaar en vooruit te blikken naar het nieuwe jaar. Ik denk dat ik nog nooit zo blij geweest ben dat er een jaar voorbij is.

Sowieso zijn er globaal enorm veel ontwikkelingen geweest in de wereld. Deze heeft iedereen al in de kranten kunnen lezen, dus ik hou mijn blog persoonlijk.
Ik kan het geen verschrikkelijk jaar noemen, want er zijn ook hele mooie dingen gebeurd. Veel dingen heb ik nog niet eens benoemd in mijn jaaroverzicht, anders zou het wel een hele lange lijst worden. Maar ik ben vooral mijn vrienden en familie erg dankbaar dat ze er in 2016 voor me zijn geweest.

Ik hoop dat 2017 een lekker rustig voortkabbelend jaartje wordt, waarbij ik ook weer de tijd en energie heb om te (her)investeren in vriendschappen en relaties.

Ik wens iedereen veel liefde, geluk en warmte toe voor 2017.

Januari:
Bezichtigingen woningen
Disneyland Parijs
Huwelijksaanzoek
Aankoop woning
Hypotheek regelen

Februari:
Badkamer uitzoeken
Offertes opvragen verhuizers

Maart
Bericht dat mijn moeder terminaal ziek was
Besloten om z.s.m. te willen trouwen
Trouwringen, locatie & jurk uitzoeken

April
Tekenen koopcontract
Klussen in nieuwe woning
Zieke kat
Operatie
Miskraam

Mei
Verhuizing
Trouwen
2e operatie
Oude appartement opleveren
Nieuwe baan

Juni
Sloop oude badkamer
Lekkage dak
Laatste keer op “vakantie” met mijn moeder

Juli
Nieuwe auto uitgezocht
Oplevering badkamer

Augustus
Zwanger

September
Vakantie
Eerste echo, waarop we het hartje konden zien

Oktober
2e echo, waarop we geen hartje meer zagen
Miskraam
Oplevering nieuwe auto

November
Overlijden van mijn moeder
Housewarming + verjaardagen

December
Housewarming (deel 2)
Uitstrooien as van mijn moeder

 

Rouw op je dak

Vaak heb ik eraan gedacht om deze blogpost te schrijven en vaak heb ik het weer uitgesteld. Want hoe vertel je aan anderen dat je grootste fan er niet meer is?
Hoe leg je uit hoeveel verdriet en pijn het doet wanneer één van de twee personen waarbij je zeker wist dat hun liefde zonder voorwaarden kwam, er niet meer is?

Mijn moeder is op 7 november overleden. We wisten dat het eraan zat te komen. Maar dat verzacht de pijn helemaal niks. Ik had me er van alles bij voorgesteld, maar niets daarvan komt overeen met de werkelijkheid. De werkelijke pijn is rauw.

Eigenlijk zou rouwen ook zowaar rauwen kunnen heten. Want zo voelt het. Het is alsof je gevoelens alle kanten op gescheurd worden. Het raast van intens verdriet naar intense pijn. Soms voelt het alsof iemand een betonblok op je maag gelegd heeft. En andere keren ben ik weer boos. Op de wereld. Hoe durven ze allemaal door te gaan met het leven, terwijl dat van mij stil staat?

Ik snap het wel. Mijn verstand snapt de dingen die mensen goed bedoelen. Maar mijn gevoel wil het niet snappen. Ik wil dat mensen aan me zien dat het elke dag weer pijn doet. En tegelijk ga ik ook door met het leven.
Ik ga naar mijn werk. Ik doe het huishouden. Ik doe vriendelijk tegen de mensen die ik tegen kom. En als ze aan me vragen hoe het gaat, dan zeg ik heel eerlijk dat het wisselend gaat.

Het gaat ook heus vaak best goed. Ik hou me staande, dat verdiend soms al een enorme schouderklop. En heus, ik lach om dingen. Ik geniet soms van momenten.
Maar intern zit er altijd een rouwrand omheen.

Ik mis mijn moeder. Ik mis mijn meest trouwe lezer. Ik mis de persoon die zei: “ach meiske, dat komt allemaal wel weer goed”.

 

Ons grote kleine verdriet

flower-in-hand-470x260

Voor een korte periode hebben mijn man en ik kunnen genieten van een heel klein cadeautje, wat plots in ons leven kwam. Mijn zwangerschap kwam als aangename verrassing.
Vanwege een eerdere miskraam, kon ik al snel bij het ziekenhuis terecht voor een eerste echo. Daarop was een hartje te zien! We konden ons geluk niet op.
Zeker omdat mijn moeder zo ziek is, was ik erg gelukkig dat ze dit mee mocht maken.
Dit geluk hield echter afgelopen vrijdag voor ons op. Tijdens de tweede echo, zei de gynaecoloog al vlug dat het hartje niet meer te zien was.
Onze wereld stortte op dat moment in. Ik geloof dat ik nog een afspraak heb kunnen maken aan de balie, maar wat ik allemaal gezegd en gedaan heb weet ik niet meer.

Eenmaal thuis, begon de realiteit langzaam te bezinken. We hebben de echo’s bewaard en deze staan op de kast. We huilen. We mijmeren. We zijn boos.
Woensdag heb ik weer een afspraak in het ziekenhuis, om te bespreken hoe de zwangerschap verder beëindigd zal worden. Tenzij mijn lichaam daarvoor al zelf aan de slag gaat.

We hebben gekozen om het al te vertellen voor de 12e week van de zwangerschap aan sommige mensen. De meningen zijn erover verdeeld, of dat verstandig is. Maar ik ben ervan overtuigd dat steun van mensen om me heen juist heilzaam zal werken bij het rouwproces. Ik ervaar namelijk veel steun aan het kunnen delen van mijn verdriet (en mijn geluk.)

Shake it off

Na een periode van rust, is het wel weer tijd om wat zaken op te gaan pakken.
De situatie rondom mijn moeder blijft spannend, maar dat wil niet zeggen dat een stukje zelfzorg daardoor moet wachten.
Daarom deze week besloten een gezonde start te maken met shakes, smoothies en salades.
In de ochtend begin ik de dag met een shake vol fruit, vezels en zuivel.
En in de middag een salade met mager vlees, groenten en allerlei andere lekkere dingen.

Pinterest is echt ideaal voor het opzoeken van lekkere recepten. Maar het is ook een fantastisch hulpmiddel om nieuwe inspiratie op te doen.

on-perspective

Bijgaand plaatje nog even als reminder voor mijzelf. Soms is het moeilijk om de controle los te laten. En soms is dat het enige wat je kan doen.
Dan is het van belang om terug te kunnen vallen op vertrouwen in eigen (veer)kracht.

Stilstaan en doorgaan

De afgelopen periode heeft niet enkel mijn blog stil gestaan, maar ook het proces van sporten en afvallen heeft een flinke pauze gehad.
In vorige verslagen, was te lezen wat er allemaal in mijn leven gebeurde. Mooie en vervelende ervaringen wisselde elkaar af.
Ik heb gemerkt dat ik in de overlevingsstand, terugval op oude patronen. Iets wat volgens mij vrij logisch is en ik ook totaal niet raar vind.
Wat wel erg prettig is, is dat ik geen kilo’s ben aangekomen. Sterker nog, ik ben zelfs iets afgevallen. Dus op dat vlak gaat het helemaal niet zo slecht.

Op lichamelijk vlak ben ik inmiddels ook weer volledig goedgekeurd. Na de laatste operatie voel ik me weer kiplekker en kan ik alles wat ik hiervoor ook kon.
Op geestelijk vlak wisselt het enorm sterk. Ik heb erg goede dagen en ik heb verschrikkelijk zware dagen.
De wetenschap dat mijn moeder ernstig ziek is en niet meer lang te leven heeft, is een bittere pil.

Blogmoeder
We verzamelen zoveel mogelijk mooie herinneringen die ons nog gegeven zijn, maar soms komt de man met de hamer en tikt je even op het achterhoofd.
Dat zijn de momenten waarop mijn hoofd gaat tollen met vragen, twijfels, onzekerheden, angsten en verdriet.
Ik heb dan ook last van een gevoel alsof iemand een steen op mijn maag gelegd heeft. Alle kleine dagelijkse uitdagingen lijken plots onoverzichtelijk. En van de kleinste dingen kan ik van slag raken.

Ondanks dat bovenstaande ook vast volkomen normaal is, heb ik besloten daar actief mee aan de slag te gaan.
Vanuit mijn werk hebben we een loopbaanbudget. Ten behoeve van langdurige inzetbaarheid op werkgebied. Nou is dat een breed begrip en voor interpretatie vatbaar. Dus op een ochtend werd ik wakker en realiseerde me, dat hoe beter ik in mijn vel (blijf) zitten, des te beter voor mijn inzetbaarheid.
Ik heb daarom besloten om te kijken of ik in gesprek kan met een voor mij bekende therapeute. Iemand die mij ook enorm geholpen heeft ten tijde van mijn huwelijk en de hoeveelheid emoties die daarbij gepaard gingen.

Mijn leidinggevende gaf fiat om dit in gang te zetten en nu kan ik vanavond weer terecht.
Ik hoop wat meer rust en acceptatie te vinden tijdens deze sessies. Mogelijk ook minder angst voor de toekomst. Proberen te accepteren dat wat komen gaat, ik aan ga kunnen.
Ik vind het een moeilijke stap, maar ik geloof dat dit mij gaat helpen om weer vooruit te komen in mijn proces.

En hopelijk komt het dan weer zover dat het oppakken van zorg dragen voor mijn lichaam met minder moeite gepaard gaat.

We moeten bidden voor een gezonde geest in een gezond lichaam.
Vragen om een dapper hart dat de angst voor de dood niet kent,
en de lengte van het leven als minste der natuurgaven acht,
elke inspanning verdraagt en toorn noch verlangen kent,
het zwoegen van Hercules hoger acht dan de lusten,
bankettenen zachte kussens van Sardanalalus.
Wat ik u aanbeveel kunt u uzelf bieden;
de enige weg naar een vredig leven is deugdzaamheid
~Juvenalis (dichter)

https://nl.wikipedia.org/wiki/Mens_sana_in_corpore_sano

Ik heb er de buik vol van!

In mijn vorige blogpost was te lezen, hoe het tot nu toe met mij ging. En hoe ik de bezoekjes naar het ziekenhuis inmiddels wel spuugzat was.
Ook was te lezen dat alle gynaecologen nog bij elkaar zouden komen en ik te horen zou krijgen wat het vervolg zou zijn op de behandeling.

De dag erop had ik dus een afspraak bij de gynaecoloog op de poli. Zij vertelde dat de gynaecologen besproken hadden dat een curettage nu wellicht de beste optie zou zijn.
Ze wilden er niet direct nog een kijkoperatie aan toevoegen, omdat ze hopen hiermee positieve resultaten te boeken.
Het materiaal zou opgestuurd worden naar de patholoog en samen met nogmaals 2x bloed aftappen, (ik ben inmiddels lek!) zouden ze dan een duidelijke uitslag moeten hebben.

De operatie kon aanstaande maandag plaats vinden. Dat zou voor mij betekenen dat ik nogmaals 5 dagen moest wachten én dat ik ook nog niet eens weer dinsdag aan het werk zou kunnen. (Ik wil zó graag eens eindelijk starten met mijn nieuwe baan!)
Dus ik werd emotioneel. Ik vertelde hoeveel impact het op me had dat ik al 2,5e week in onzekerheid leefde en dat de tripjes naar het ziekenhuis me inmiddels naar de strot vlogen. (Om de dag 4 uur in het ziekenhuis zitten, terwijl je steeds met hetzelfde resultaat naar huis wordt gestuurd is ook niet erg prettig.)
De gynaecoloog begreep het en adviseerde me om de volgende dag zo vroeg mogelijk in te checken bij de afdeling, zodat ik op de spoedlijst meegenomen kon worden.
Ze gaf aan alleen niets op emotioneel vlak voor me te kunnen betekenen. Ik gaf aan dat dat ook niet nodig was.
Als je immer maar lang genoeg zaagt, valt zelfs de meest stevige boom om. Ik had gewoon al genoeg op mijn bordje gehad. En daarbij, zo vreemd is het natuurlijk niet om emotioneel te worden op het moment dat je lijf je in de steek laat.

De volgende dag zat ik dan ook om half 8 in het ziekenhuis. Ik moest nuchter komen.
Rond half 2 kwam de arts die mij zou opereren om zich alvast voor te stellen. Ze gaf aan dat ook zij hoopte dat het hiermee klaar zou zijn en dat een nog grotere buikoperatie me bespaard zou blijven. (Ik ook!)
Uiteindelijk werd ik om 15.00 uur richting OK gebracht. Ik kan je vertellen, dan heb je dus enorme honger!
Bij de OK waren de anesthesisten verschrikkelijk lief en geruststellend. Er werd duidelijk uitgelegd wat me (weer) te wachten stond en dat was op dat moment precies wat ik nodig had!

Toen ik wakker werd, heb ik nog wat extra pijnstillers gekregen. Na de morfine werd de pijn eindelijk minder en kon ik uiteindelijk terug naar de afdeling. (Alhoewel ik eerst een enorm lekker perenijsje van ze had gekregen, hoe lief!)
Diezelfde dag mocht ik nog naar huis. De pijn werd steeds minder en ik heb uiteindelijk heel goed geslapen in mijn eigen bed.

Vandaag is de pijn weer wat minder en ik heb minder last van vermoeidheid door de narcose dan de vorige keer. Deze narcose was ook minder heftig, omdat het een kortere en minder intensieve ingreep was.

Ik hoop enorm dat ze maandag een positief resultaat te melden hebben. Het is vanzelfsprekend dat ik geen zin heb in nog meer operaties. En ik heb zo’n zin om eindelijk eens lekker te beginnen aan mijn nieuwe baan!
Daarnaast ben ik blij wanneer ik mijn conditie weer een beetje op kan gaan bouwen. Ik woon nu in een nieuwe buurt en er is vast genoeg om te hacken met Ingress. 😉

wpid-opgeblazen_gevoel_na_het_eten

Uitgedokterd?!

trust_me__i_m_the_doctor_by_lucaszanella-d6qdvm5

Zoals in mijn vorige blog omschreven, bevind mijn leven zich momenteel in een achtbaan. Zowel op emotioneel als op lichamelijk vlak, heeft mijn achtbaan al aardig wat loopings achter de rug.

Vanmorgen ben ik met mijn nieuwe baan begonnen. Gelukkig ben ik vanuit mijn vertrouwde organisatie gedetacheerd naar een positie waarbij ik al prettige contacten had. Dit bleek vandaag wel handig uit te komen, want ondanks dat ik dacht vandaag een rustig ritje te hebben in mijn achtbaan, bleken er aardig wat loopings in het verschiet.

Mijn dag begon goed. Ik kon mee naar een overleg, waarbij ik al wat interessante input kon leveren. Mijn buik voelde echter steeds erg opgezwollen en gevoelig. Iets wat me verder niet verbaasde, omdat mijn lijf de afgelopen periode sowieso maar moeilijk te begrijpen is.

Sinds mijn bezoeken aan het ziekenhuis, voel ik me namelijk bijna een hypochonder. Je krijgt de mededeling dat ze het niet zo goed weten, mogelijk toch nog ergens een buitenbaarmoederlijke zwangerschap lijkt te hebben en dat ze op dit moment nog niets voor je kunnen betekenen.
Je wordt naar huis gestuurd met de mededeling dat je wel op symptomen moet blijven letten en als je plots pijnscheuten uit de hel krijgt of flauw valt, je in levensgevaar bent.
Ik kan je vertellen: Elk pijntje en elk krampje is vanaf dat moment dus verdacht!

Maar goed, na het overleg werden de krampen in mijn buik heviger en aangezien ik in het begin al bloedingen had, vermoedde ik dat er iets gaande was. Ik haastte me naar het toilet en ik constateerde dat ik weer een hevige bloeding gekregen had.
Ik had die ochtend al een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog voor de dag erna, maar ik besloot maar even te bellen of dit niet één van die symptomen was waarbij het mis was.

Na een kwartier in de wacht, meerdere keren doorverbonden en “u wordt zo teruggebeld”, werd ik na 1,5 uur wel een beetje ongeduldig. Dus ik heb terug gebeld en toen moest ik maar vlug naar de afdeling komen.
Omdat ik gelukkig de mensen van mijn nieuwe baan al kenden en zij van de situatie wisten, kreeg ik alle begrip en kon ik snel gaan.

Ik reed richting het ziekenhuis en constateerde dat ik eigenlijk moest tanken, maar het waarschijnlijk nog wel zou halen. Tijdens de afweging of ik nog wilde stoppen om te tanken, gebeurde er iets heel vervelends.
Mijn hoofd voelde een beetje licht. En plots schoten mijn gedachten naar de waarschuwing dat één van de symptomen was dat ik flauw kon vallen.
Mijn hart ging plots als een razende tekeer, mijn hoofd werd hevig duizelig, het zweet brak me uit, mijn handen tintelde en trilde en de enige gedachte was nog: “Zet ik de auto op de vluchtstrook om 112 te bellen of ga ik proberen het ziekenhuis te halen?”

In alle paniek herinnerde ik me mijn ademhalingstechnieken van de meditatie en alle adviezen die ik ooit aan cliënten gegeven heb. Dit is een paniekaanval.
Ik heb mezelf weten te kalmeren met diepe ademhalingen en hardop tegen mezelf zeggend dat ik een paniekaanval heb en dat het goed komt.

Zo heb ik uiteindelijk relatief rustig het ziekenhuis kunnen bereiken.
Daar werd weer bloed afgenomen en mijn bloeddruk gemeten. Ik heb nog uitgelegd over de paniekaanval en dat de waardes waarschijnlijk niet helemaal goed zouden zijn.
Daarna wachten op de bloeduitslagen en weer een inwendige echo. Inmiddels ben ik daar al zo mee bekend, dat het nog weinig indruk op me maakt.

Dit keer gaf ik echter aan dat ik het niet meer trok. Elke keer weer naar het ziekenhuis. Elke keer hetzelfde horen: “U bent een atypisch geval. We weten het niet, maar pas op voor symptomen.”
Ik gaf aan dat ik geen rust meer had. Dat ik niet meer op mijn eigen lijf kon vertrouwen. Dat begrepen ze en na overleg werd besloten dat morgen alle gynaecologen bij elkaar gaan zitten voor overleg. (Dat is mooi, want volgens mij heb ik ze al bijna allemaal gezien inmiddels.)
En vervolgens zal er waarschijnlijk weer een operatie plaatsvinden. Dit maal een curettage. En mogelijk dat ze dan direct weer een buikoperatie eraan vast plakken, omdat de zwangerschap nog steeds “ergens in de buik” kan zitten. Ze weten alleen niet waar.

Ik zie op tegen de operatie, maar ik wil hier wel eindelijk een keer klaar mee zijn en weer kunnen vertrouwen op mijn lijf.

De tsunami des levens

Op 1 april was mijn laatste blogpost. Een bericht over het feit dat ik even pauze nodig had, omdat er van alles gebeurde in mijn leven. Dat bleek zeker geen grap, omdat ik niet had kunnen voorzien wat er in 1,5e maand tijd allemaal op mijn bordje geschoven zou worden.

Vlak voor Pasen, ontvingen wij het bericht dat mijn moeder ongeneeslijk ziek blijkt. De doktoren kunnen niet zeggen hoelang zij nog te leven heeft, dat zouden dagen, weken maar ook maanden kunnen zijn. Een bitter bericht voor ons allemaal. En zoals begrijpelijk was (en is) het verdriet groot.
Eén ding wist ik echter zeker; ik wil graag dat mijn moeder nog bij mijn huwelijk kan zijn.

Dit betekende dat we in overleg besloten om ons huwelijk naar voren te schuiven. We wilden het liefst onze verhuizing rustig afronden en pas in oktober of zelfs in 2017 trouwen, maar mijn gevoel zei me dat ik niet zo lang moest wachten.
Een aantal telefoontjes later, bleek dat de vroegst mogelijke datum op zondag 8 mei was.
Later realiseerde ik me dat dit op Moederdag was. Een hele bijzondere en emotioneel beladen datum. Maar dit kon dus geen toeval zijn. Dit zou gaan lukken!

Als bezetenen zijn we gaan plannen. Onderwijl we ook nog eens druk waren met het voorbereiden van een verhuizing, omdat we op 4 april de sleutel van onze nieuwe woning zouden ontvangen.
Maar als dingen niet gaan zoals ze moeten, dan moeten ze zoals ze gaan. Ik had alles onder controle en zowel de bruiloft als de verhuizing leek geheel volgens planning te gaan werken.

MAAR…

Op mijn werk kreeg ik een nieuwe functie aangeboden. Een stapje hogerop, maar omdat het intern geregeld was, moest ik mijn oude functie binnen 2 weken afbouwen. Aanpoten dus!
Ondertussen werd één van mijn katten ziek. Met spoed moesten we op zondagnacht naar het ziekenhuis, omdat het arme beestje steeds levenlozer werd. Hij bleek een verstopte urinebuis te hebben en zichzelf langzaam aan het vergiftigen te zijn. Gelukkig was ik er op tijd bij, maar de dagen erna moest ik steeds op en neer met hem naar de dierenarts. Een operatie, pijnstillers, antibiotica en speciaal voer later, gaat het nu een stuk beter met hem.

Met nog een lekkage tussendoor in zowel het oude- als het nieuwe huis. (Die beide gelukkig enorm meevielen achteraf.) Had ik mijn emmertje inmiddels aardig vol.
Na zoveel gebeurtenissen was het tijd voor een tijdje rust, zodat we de verhuizing en de bruiloft rustig in onze vakantie konden doen.

MAAR…

Ik was te vroeg ongesteld geworden. 2 weken eerder dan gepland. Nou kan ik me voorstellen dat dit door stress best mogelijk is. Het hield echter inmiddels al 12 dagen aan…
Nou ben ik niet zo van het doktersbezoek, maar hier was ik wel ongerust over. De bloedingen kwamen ook met fikse stolsels en ernstige buikkrampen.
De dokter gaf me pillen om het bloeden tegen te gaan, maar moest voor de zekerheid nog even een zwangerschapstest doen, want je wil niet per ongeluk iets afbreken.
Dus achteloos deed ik de test, want ik wilde zo snel mogelijk met de pillen beginnen.
Positief! Huh?! Ok!! Dusss…. Nou was ik wel al met de pil gestopt, maar door alle perikelen heen helemaal niet meer aan deze uitkomst gedacht.
Ik belde dus de dokter en deze wilde het nog even afwachten. Wat ik dus deed.
Maar 2 dagen later was ik het alweer zat, de buikkrampen bleven heel hevig en dat leek me niet ok.
Lang verhaal kort; met spoed een afspraak in het ziekenhuis gemaakt. Daar bleek (na een bezoek of 3) dat de hormoonwaardes bleven stijgen, maar minimaal. En dit zou kunnen wijzen op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Ze wilden geen risico nemen en meteen een kijkoperatie doen. Dit was een week voor mijn bruiloft…

En op dat moment brak ik even in tweeën. Er was een mogelijkheid dat ik met 1 eierstok minder wakker zou worden. Ik zou na de operatie niets meer kunnen doen. (De verhuizing was over 2 dagen na de operatie). Er ging zo enorm veel door me heen!
Na de operatie werd ik wakker en werd me vertelt dat ze niets hadden kunnen vinden en dat alles intact was.

Ik heb de dagen erop enorm hard moeten leren om te delegeren en ben nog steeds intens dankbaar dat er zoveel lieve vrienden en familie waren om ons te helpen.
Het is enorm frustrerend om niet te weten wat er in welke dozen zit en waar het staat. (Op de dag van vandaag ben ik nog steeds alles kwijt..)

Op 8 mei ben ik getrouwd. Het ging goed. Het was stralend weer. Mijn moeder was erbij. Het was emotioneel, maar we hebben ook intens genoten van deze dag.

bruiloft

 

 

 

 

 

Het verhaal is echter nog niet ten einde. De hormoonwaardes leken vlak voor de bruiloft weer te zijn gaan dalen, wat dan toch op een miskraam zou duiden.
Nu stijgen ze echter weer mondjesmaat en vrezen ze dan toch weer voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, die mogelijk destijds te klein was om te zien met de operatie.

Ze kunnen echter niets zien op echo’s, dus het blijft koffiedik kijken. Ik moet mijn lijf in de gaten houden, of ik niet spontaan krampen uit de hel ga krijgen of flauw val.
Ik kan je vertellen dat de wetenschap dat dit erin zit, niet rustgevend is voor je hoofd. Elk krampje wordt verdacht en elke duizeling maakt je bang.
Volgende week begin ik bij mijn nieuwe baan, maar moet ik ook weer terug naar de gynaecoloog. Ik hoop op eindelijk uitsluitsel en dat ik niet weer onder het mes moet.

Mijn conditie is nog steeds verschrikkelijk laag. Sporten is er al een tijdje niet van gekomen. En mijn oude overlevingsmechanisme van het snoepen is terug.
Dat komt wel weer goed. Eerst maar eens deze tsunami des levens zien te overleven.

Pauze

Doordat mijn leven de afgelopen week helemaal op z’n kop staat, neem ik even de tijd voor een pauze.

Er was al hectiek gaande, vanwege het feit dat ik aanstaande maandag de sleutel van mijn huis krijg. Maar inmiddels hebben we ook intens verdrietig bericht gekregen vanuit het familiefront.

Hierdoor heb ik de plannen voor mijn bruiloft in een razend tempo vervroegd. Omdat iedereen de helpende hand uitsteekt en heel warm reageert, heb ik het voor elkaar gekregen om het te vervroegen naar 8 mei. Op een zondag nota bene!

Mijn leven bevind zich in een emotionele achtbaan. Op dit moment heb ik even andere prioriteiten. Het sporten, daar vind ik momenteel even geen tijd voor. Het gezonde eten gaat met vlagen.
Na het ontvangen van het slechte nieuws, heb ik de grootste reep Milka chocolade gekocht die ik kon vinden. (Nu valt het wel weer mee met het snoepen gelukkig..)

Het is hartverwarmend om te merken dat zoveel mensen steun bieden. Jullie zijn me erg dierbaar!

everythingnice-hartverwarmend-2