Uitgedokterd?!

trust_me__i_m_the_doctor_by_lucaszanella-d6qdvm5

Zoals in mijn vorige blog omschreven, bevind mijn leven zich momenteel in een achtbaan. Zowel op emotioneel als op lichamelijk vlak, heeft mijn achtbaan al aardig wat loopings achter de rug.

Vanmorgen ben ik met mijn nieuwe baan begonnen. Gelukkig ben ik vanuit mijn vertrouwde organisatie gedetacheerd naar een positie waarbij ik al prettige contacten had. Dit bleek vandaag wel handig uit te komen, want ondanks dat ik dacht vandaag een rustig ritje te hebben in mijn achtbaan, bleken er aardig wat loopings in het verschiet.

Mijn dag begon goed. Ik kon mee naar een overleg, waarbij ik al wat interessante input kon leveren. Mijn buik voelde echter steeds erg opgezwollen en gevoelig. Iets wat me verder niet verbaasde, omdat mijn lijf de afgelopen periode sowieso maar moeilijk te begrijpen is.

Sinds mijn bezoeken aan het ziekenhuis, voel ik me namelijk bijna een hypochonder. Je krijgt de mededeling dat ze het niet zo goed weten, mogelijk toch nog ergens een buitenbaarmoederlijke zwangerschap lijkt te hebben en dat ze op dit moment nog niets voor je kunnen betekenen.
Je wordt naar huis gestuurd met de mededeling dat je wel op symptomen moet blijven letten en als je plots pijnscheuten uit de hel krijgt of flauw valt, je in levensgevaar bent.
Ik kan je vertellen: Elk pijntje en elk krampje is vanaf dat moment dus verdacht!

Maar goed, na het overleg werden de krampen in mijn buik heviger en aangezien ik in het begin al bloedingen had, vermoedde ik dat er iets gaande was. Ik haastte me naar het toilet en ik constateerde dat ik weer een hevige bloeding gekregen had.
Ik had die ochtend al een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog voor de dag erna, maar ik besloot maar even te bellen of dit niet één van die symptomen was waarbij het mis was.

Na een kwartier in de wacht, meerdere keren doorverbonden en “u wordt zo teruggebeld”, werd ik na 1,5 uur wel een beetje ongeduldig. Dus ik heb terug gebeld en toen moest ik maar vlug naar de afdeling komen.
Omdat ik gelukkig de mensen van mijn nieuwe baan al kenden en zij van de situatie wisten, kreeg ik alle begrip en kon ik snel gaan.

Ik reed richting het ziekenhuis en constateerde dat ik eigenlijk moest tanken, maar het waarschijnlijk nog wel zou halen. Tijdens de afweging of ik nog wilde stoppen om te tanken, gebeurde er iets heel vervelends.
Mijn hoofd voelde een beetje licht. En plots schoten mijn gedachten naar de waarschuwing dat één van de symptomen was dat ik flauw kon vallen.
Mijn hart ging plots als een razende tekeer, mijn hoofd werd hevig duizelig, het zweet brak me uit, mijn handen tintelde en trilde en de enige gedachte was nog: “Zet ik de auto op de vluchtstrook om 112 te bellen of ga ik proberen het ziekenhuis te halen?”

In alle paniek herinnerde ik me mijn ademhalingstechnieken van de meditatie en alle adviezen die ik ooit aan cliënten gegeven heb. Dit is een paniekaanval.
Ik heb mezelf weten te kalmeren met diepe ademhalingen en hardop tegen mezelf zeggend dat ik een paniekaanval heb en dat het goed komt.

Zo heb ik uiteindelijk relatief rustig het ziekenhuis kunnen bereiken.
Daar werd weer bloed afgenomen en mijn bloeddruk gemeten. Ik heb nog uitgelegd over de paniekaanval en dat de waardes waarschijnlijk niet helemaal goed zouden zijn.
Daarna wachten op de bloeduitslagen en weer een inwendige echo. Inmiddels ben ik daar al zo mee bekend, dat het nog weinig indruk op me maakt.

Dit keer gaf ik echter aan dat ik het niet meer trok. Elke keer weer naar het ziekenhuis. Elke keer hetzelfde horen: “U bent een atypisch geval. We weten het niet, maar pas op voor symptomen.”
Ik gaf aan dat ik geen rust meer had. Dat ik niet meer op mijn eigen lijf kon vertrouwen. Dat begrepen ze en na overleg werd besloten dat morgen alle gynaecologen bij elkaar gaan zitten voor overleg. (Dat is mooi, want volgens mij heb ik ze al bijna allemaal gezien inmiddels.)
En vervolgens zal er waarschijnlijk weer een operatie plaatsvinden. Dit maal een curettage. En mogelijk dat ze dan direct weer een buikoperatie eraan vast plakken, omdat de zwangerschap nog steeds “ergens in de buik” kan zitten. Ze weten alleen niet waar.

Ik zie op tegen de operatie, maar ik wil hier wel eindelijk een keer klaar mee zijn en weer kunnen vertrouwen op mijn lijf.

Advertenties

6 gedachtes over “Uitgedokterd?!

  1. Pingback: Ik heb er de buik vol van! | Gewichtige Uitdagingen

  2. Pingback: Stilstaan en doorgaan | Gewichtige Uitdagingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s