De tsunami des levens

Op 1 april was mijn laatste blogpost. Een bericht over het feit dat ik even pauze nodig had, omdat er van alles gebeurde in mijn leven. Dat bleek zeker geen grap, omdat ik niet had kunnen voorzien wat er in 1,5e maand tijd allemaal op mijn bordje geschoven zou worden.

Vlak voor Pasen, ontvingen wij het bericht dat mijn moeder ongeneeslijk ziek blijkt. De doktoren kunnen niet zeggen hoelang zij nog te leven heeft, dat zouden dagen, weken maar ook maanden kunnen zijn. Een bitter bericht voor ons allemaal. En zoals begrijpelijk was (en is) het verdriet groot.
Eén ding wist ik echter zeker; ik wil graag dat mijn moeder nog bij mijn huwelijk kan zijn.

Dit betekende dat we in overleg besloten om ons huwelijk naar voren te schuiven. We wilden het liefst onze verhuizing rustig afronden en pas in oktober of zelfs in 2017 trouwen, maar mijn gevoel zei me dat ik niet zo lang moest wachten.
Een aantal telefoontjes later, bleek dat de vroegst mogelijke datum op zondag 8 mei was.
Later realiseerde ik me dat dit op Moederdag was. Een hele bijzondere en emotioneel beladen datum. Maar dit kon dus geen toeval zijn. Dit zou gaan lukken!

Als bezetenen zijn we gaan plannen. Onderwijl we ook nog eens druk waren met het voorbereiden van een verhuizing, omdat we op 4 april de sleutel van onze nieuwe woning zouden ontvangen.
Maar als dingen niet gaan zoals ze moeten, dan moeten ze zoals ze gaan. Ik had alles onder controle en zowel de bruiloft als de verhuizing leek geheel volgens planning te gaan werken.

MAAR…

Op mijn werk kreeg ik een nieuwe functie aangeboden. Een stapje hogerop, maar omdat het intern geregeld was, moest ik mijn oude functie binnen 2 weken afbouwen. Aanpoten dus!
Ondertussen werd één van mijn katten ziek. Met spoed moesten we op zondagnacht naar het ziekenhuis, omdat het arme beestje steeds levenlozer werd. Hij bleek een verstopte urinebuis te hebben en zichzelf langzaam aan het vergiftigen te zijn. Gelukkig was ik er op tijd bij, maar de dagen erna moest ik steeds op en neer met hem naar de dierenarts. Een operatie, pijnstillers, antibiotica en speciaal voer later, gaat het nu een stuk beter met hem.

Met nog een lekkage tussendoor in zowel het oude- als het nieuwe huis. (Die beide gelukkig enorm meevielen achteraf.) Had ik mijn emmertje inmiddels aardig vol.
Na zoveel gebeurtenissen was het tijd voor een tijdje rust, zodat we de verhuizing en de bruiloft rustig in onze vakantie konden doen.

MAAR…

Ik was te vroeg ongesteld geworden. 2 weken eerder dan gepland. Nou kan ik me voorstellen dat dit door stress best mogelijk is. Het hield echter inmiddels al 12 dagen aan…
Nou ben ik niet zo van het doktersbezoek, maar hier was ik wel ongerust over. De bloedingen kwamen ook met fikse stolsels en ernstige buikkrampen.
De dokter gaf me pillen om het bloeden tegen te gaan, maar moest voor de zekerheid nog even een zwangerschapstest doen, want je wil niet per ongeluk iets afbreken.
Dus achteloos deed ik de test, want ik wilde zo snel mogelijk met de pillen beginnen.
Positief! Huh?! Ok!! Dusss…. Nou was ik wel al met de pil gestopt, maar door alle perikelen heen helemaal niet meer aan deze uitkomst gedacht.
Ik belde dus de dokter en deze wilde het nog even afwachten. Wat ik dus deed.
Maar 2 dagen later was ik het alweer zat, de buikkrampen bleven heel hevig en dat leek me niet ok.
Lang verhaal kort; met spoed een afspraak in het ziekenhuis gemaakt. Daar bleek (na een bezoek of 3) dat de hormoonwaardes bleven stijgen, maar minimaal. En dit zou kunnen wijzen op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Ze wilden geen risico nemen en meteen een kijkoperatie doen. Dit was een week voor mijn bruiloft…

En op dat moment brak ik even in tweeën. Er was een mogelijkheid dat ik met 1 eierstok minder wakker zou worden. Ik zou na de operatie niets meer kunnen doen. (De verhuizing was over 2 dagen na de operatie). Er ging zo enorm veel door me heen!
Na de operatie werd ik wakker en werd me vertelt dat ze niets hadden kunnen vinden en dat alles intact was.

Ik heb de dagen erop enorm hard moeten leren om te delegeren en ben nog steeds intens dankbaar dat er zoveel lieve vrienden en familie waren om ons te helpen.
Het is enorm frustrerend om niet te weten wat er in welke dozen zit en waar het staat. (Op de dag van vandaag ben ik nog steeds alles kwijt..)

Op 8 mei ben ik getrouwd. Het ging goed. Het was stralend weer. Mijn moeder was erbij. Het was emotioneel, maar we hebben ook intens genoten van deze dag.

bruiloft

 

 

 

 

 

Het verhaal is echter nog niet ten einde. De hormoonwaardes leken vlak voor de bruiloft weer te zijn gaan dalen, wat dan toch op een miskraam zou duiden.
Nu stijgen ze echter weer mondjesmaat en vrezen ze dan toch weer voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, die mogelijk destijds te klein was om te zien met de operatie.

Ze kunnen echter niets zien op echo’s, dus het blijft koffiedik kijken. Ik moet mijn lijf in de gaten houden, of ik niet spontaan krampen uit de hel ga krijgen of flauw val.
Ik kan je vertellen dat de wetenschap dat dit erin zit, niet rustgevend is voor je hoofd. Elk krampje wordt verdacht en elke duizeling maakt je bang.
Volgende week begin ik bij mijn nieuwe baan, maar moet ik ook weer terug naar de gynaecoloog. Ik hoop op eindelijk uitsluitsel en dat ik niet weer onder het mes moet.

Mijn conditie is nog steeds verschrikkelijk laag. Sporten is er al een tijdje niet van gekomen. En mijn oude overlevingsmechanisme van het snoepen is terug.
Dat komt wel weer goed. Eerst maar eens deze tsunami des levens zien te overleven.

Advertenties

10 gedachtes over “De tsunami des levens

  1. Hoi hoi,

    Wat een heftige tijd! Gelukkig hebben jullie wel van jullie trouwdag kunnen genieten en was je moeder aanwezig! Gefeliciteerd met je huwelijk!

    De rest blijft nog spannend. Dat snoepen is heel logisch en daar zou ik mij niet druk om maken. Er zijn nu belangrijkere dingen.

    Heel veel sterkte!!!

    Groetjes,
    Sandra

    Liked by 1 persoon

  2. Pingback: Uitgedokterd?! | Gewichtige Uitdagingen

  3. Pingback: Stilstaan en doorgaan | Gewichtige Uitdagingen

  4. Pingback: Ons grote kleine verdriet | Gewichtige Uitdagingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s