Het wederhelft perspectief – Guestpost

Geschreven door Bas 

Jullie hebben ondertussen al flink wat langs zien komen van Corinne en ook dat ik als vriendlief daarin support probeer te geven waar mogelijk. Maar hoe is dat nu eigenlijk voor mij? Hoe ervaar ik zelf dit proces?

Laat ik beginnen met te vertellen dat ik best te omschrijven ben als een geek; Ik ben wetenschappelijk geschoold, werk als software engineer en houd me daarmee met  met code schrijven bezig, wiskundige formules uitpluizen en heb daarnaast een algemene interesse in menselijke psychologie en anatomie. Ik denk graag over problemen na en vooral over mogelijke oplossingen.

Dus toen Corinne het had over graag willen afvallen en zich beter in haar vel wilde voelen, wilde ik haar daar graag mee helpen. Enkel heb ik daarin slechts mijn ‘common sense’ om op te vertrouwen; Ik ben niet gespecialiseerd in hoe mensen het beste zouden kunnen afvallen of hoe je een verandering in iemand levensstijl zou kunnen aanbrengen. Maar dat was geen probleem en zo staken wij onze koppen bij elkaar om dit eens goed aan te pakken.

Zelf zie ik weinig heil in ‘crash diëten’. Het is vast goed om snel je lichaamsgewicht te reduceren, maar volgens mij pak je niet het probleem bij de wortel aan. Overgewicht dat op een natuurlijke manier is ontstaan lijkt mij veroorzaakt door de levensstijl van die persoon. Dus als je dat niet aanpakt, komen die razend snel verloren kilo’s uiteindelijk gewoon weer terug omdat die persoon niet geleerd heeft om diens leven anders aan te pakken. Bijvoorbeeld door beter te herkennen wanneer iemand eigenlijk voldoende gegeten heeft om overeten te voorkomen. Of door actief in het leven te staan om het metabolisme/algemene verbranding op te krikken. Of eerlijker naar jezelf te kunnen zijn over alle dingen die je misschien stiekem ‘off the record’ toch nog snoept of jezelf goed praat om te laten of wat dan ook. Zo doende ook voorgesteld om een lange termijnplan op te zetten. Niet alleen omdat een levensstijl verandering waarschijnlijk tijd nodig heeft om aan te slaan en een positieve impact te gaan hebben, maar ook omdat het nu eenmaal een moeilijk proces is om te doorgaan.

Dat proces heeft ook invloed op mijzelf gehad. Al het snoepwerk wilde ik eigenlijk niet meer in het huis hebben, ik ben bewuster geworden qua wat ik eet en hoeveel. Nu heb ik makkelijk praten gezien ik eigenlijk al op mijn eigen streefgewicht zit en mij lekker voel over hoe ik nu in elkaar steek. Het heeft me zelf een paar kilo’s laten verliezen, wat mooi meegenomen is lijkt me.

Maar de voornaamste impact die het proces op mij heeft zijn de momenten wanneer Corinne het zwaar heeft. Dat ik bijvoorbeeld zie afgeleiden en begint te snoepen. Dat ik begin op te merken dat ze bijvoorbeeld niet meer met de trap naar ons huisje 3 hoog gaat, maar weer te lift begint te nemen. En dat ik het heel lastig vind om daar mee om te gaan. Want ik weet niet zo goed hoe ik zulke observaties aan moet geven en hoe daar tactvol in te zijn. Ik heb nog wel eens de neiging om perfectionistisch over te komen, en doorgaans werkt dat demotiverend voor Corinne. Tegelijkertijd heb ik het idee dat als ik het niet doe, ik haar tekort doe in haar geen spiegel voor te houden en haar mogelijk bewust te maken van iets wat ze eigenlijk niet even niet wilt zien.

En die tweestrijd is voor mij persoonlijk heel erg frustrerend. En heeft er voor mij ook wel eens gezorgd om gewoon de pet ernaar te willen gooien; enkel winnen we daar niets mee. Op dit vlak zijn we eigenlijk nog wel zoekende in hoe we dat precies het beste kunnen doen.

Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel. Het leukste vond ik zelf nog wel de keer dat Corinne met tegenzin en vermoeidheid toch zichzelf naar de sportschool wist te slepen. Om vervolgens super energiek en happy er van terug te komen. Alsof ze de wereld de baas was. Of om te kunnen opmerken dat onze inzet wel degelijk een positieve werking heeft; Waar ze voor het proces compleet bekaf op de 2e verdieping strandde, is dat nu op een redelijk normaal tempo zonder problemen naar ons huisje de trap op. Ik hoor haar veel minder klagen over dat ze bijvoorbeeld last heeft van haar heupen of knieën, wat ik interpreteer als dat ze ook daadwerkelijk hier veel minder last van heeft. Of dat we makkelijk een uur kunnen wandelen (mits ze niet op hakken loopt ten minste!) in het park zonder een pauze nodig te hebben en er van kan genieten. Want dat zijn toch die ‘Quality of Life Improvement’ waar we voor werken.

Want voor mij is dit meer dan alleen kilo’s van je lichaam veranderen. Het is de inzet om je op alle fronten beter over jezelf te laten voelen. Over je lichaam, over wat je ermee kan, over je attitude en over vertrouwen in je eigen kunnen en vermogen krijgen. En ook al zijn die aspecten niet meetbaar, ze zijn wel van groot belang in het grote geheel.

~ Bas

guest

Advertenties

3 gedachtes over “Het wederhelft perspectief – Guestpost

  1. Hoi Bas en Corinne,

    Mooi stukje om te lezen, knap hoe jullie iets samen weten aan te gaan wat doorgaans een strijd onderling kan worden.

    Ga zo door! Ik ben fan!

    Groetjes uit Brabant, Lieke

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s