Faalangst en perfectionisme

Ik had de afgelopen tijd verschrikkelijk weinig zin in sporten. Nou komt dat natuurlijk vaker voor, omdat je eerder zin hebt om na je drukke werkdag op de bank te hangen met een goede serie. Maar dit leek een andere oorzaak te hebben.
Zoals wel vaker het geval is bij gevoelens en emoties, is het niet altijd even duidelijk waar het vandaan komt en nog onduidelijker hoe het op te lossen is.
Maar na een stukje soulsearching (hip woord!), kwam ik uiteindelijk toch tot een antwoord.

Ik heb faalangst en ben perfectionistisch. 

Goed verhaal Corinne, maar wat heeft dat nou met geen zin in sporten te maken?
Ik heb enige tijd geleden een nieuw schema gekregen op de sportschool. Ik heb een fit-test gedaan en daaruit bleek dat mijn conditie een klein beetje verbetert was, niet significant verder maar genoeg om het schema wat bij te werken.
De trainer is erg enthousiast aan het werk gegaan en heeft in zijn enthousiasme het schema iets fanatieker ingesteld dan ik aan kon.
Met als gevolg dat ik na de buikspieroefeningen een week bijna niet meer mijn bed uit kon van de pijn. (Spierpijn duurt maximaal 3 dagen, na een week mag je toch zeker van overbelasting spreken.)
Ook de cardio-trainingen waren zo fanatiek, dat ik met mijn tong op mijn schoenen van het toestel af kwam.

In eerste instantie dacht ik dat het een kwestie van wennen was, dat ik me niet zo moest aanstellen en gewoon moest doorbijten. Maar toen ik de trainer weer zag die ooit mijn eerste schema gemaakt heeft, heb ik het besproken en is mijn schema aangepast.
Zij schrok er ook wel wat van, want van stap 1 naar stap 4 is een te grote sprong. Ook de buikspieroefeningen werden aangepast en moest zo vaak als mogelijk tot “falen”.
Zo heet dat blijkbaar, wanneer je nog wel wil maar je lijf zegt “NOPE!”

Ik merk dat ik weer erg moet wennen aan de veranderingen. Mijn gewicht fluctueert als een malle en mijn conditie gaat mondjesmaat vooruit. (Zo enorm mondjesmaat dat je er weinig van merkt.)
Ik wil te snel en ik wil teveel. Maar tegelijk heb ik ook geen zin om te falen. Want moeten stoppen omdat je lijf niet meer wil, is enorm stom. Ik begrijp dat het nodig is om verder te komen, maar het is frustrerend als je niet direct resultaat ziet.

Mijn uitdaging van de komende tijd zal dan ook zijn om door te zetten en het aan te geven wanneer iets te zwaar is, zodat het geen frustratie wordt. Dat laatste vind ik lastig, omdat ik verschrikkelijk eigenwijs ben en me niet wil laten kennen. Maar goed, daar heb ik mezelf natuurlijk het hardst mee!

Perfect

 

Advertenties

4 gedachtes over “Faalangst en perfectionisme

  1. Mondjesmaat, maar je conditie zal er wel op vooruit gaan. Je kan geen wonderen verwachten, maar als je volhoudt, dan zal je merken dat er zich toch wel een klein wonder zal volstrekken. Je lichaam zal binnen enkele maanden conditioneel veel beter zijn, en je zal het dan ook merken aan je lichaamsvormen. En inderdaad, als het te zwaar wordt, niet schromen om dat ook aan te geven. Want als het te zwaar is, ga je het toch niet volhouden. Langzaam, maar zeker! Je kan het!

    Liked by 1 persoon

  2. Pingback: In voor- en tegenspoed | Gewichtige Uitdagingen

  3. Pingback: Psst.. Hey, jij daar! | Gewichtige Uitdagingen

  4. Pingback: Ik moet meer willen | Gewichtige Uitdagingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s