Voor dag en dauw

Ik lijk wel gek geworden! (Of beter gezegd; ik lijk wel verstandig geworden!)
Om half 7 vanochtend ging de wekker, zodat ik nog kan ontbijten voordat ik naar het zwembad ga om baantjes te trekken.
Je zou verwachten dat ik de enige zou zijn, maar het is op zondagmorgen al aardig druk. Allemaal verstandige mensen!

Over een tijdje zal het in de ochtend weer vroeger licht worden. Ik vind dat heerlijk! Ik ben een echt ochtendmens. In de ochtend ben ik het meest productief en energiek. Daarom wil ik dan ook het liefst al gaan wandelen of zwemmen.
De meeste moeite heb ik om ’s avonds na mijn werk nog van de bank te komen om naar de aqua-lessen te gaan. Gelukkig zijn deze bijzonder leuk en ben ik dol op dansen en springen (in water).

Inmiddels wandel ik elke dag 35-45 minuten. Zorg ik dat ik mijn 10.000 stappen per gemiddeld haal. Ben ik 3x in de week te vinden in het zwembad voor baantjes of aqua-les. En zegt mijn sporthorloge dat ik in de top 3 sta van de 60K stappen-uitdaging.
(Dat is een uitdaging voor allerlei sportieve mensen om je te motiveren elke week een stapje meer te doen. Ik ben begonnen met de 35K uitdaging. En telkens wanneer je ‘m haalt, word je gepromoveerd.) Ik vind mezelf best sportief zo!

Ongelooflijk dat ik dat ooit nog zou zeggen. Sportief. Ik. Haha!
Maar wanneer je om half 7 je nest uit komt om te gaan sporten, dan mag dat best. Vind ik zelf!

Advertenties

Op ontdekkingsreis

Met de kerst, heb ik voor mijzelf het boek “111 plekken in Rotterdam die je gezien moet hebben” gekocht. De titel van het boek spreekt voor zichzelf natuurlijk.
Ik ben geboren en getogen in Brabant en sinds een jaar of 13 woon ik in de Randstad. In eerste instantie heb ik in Den Haag gewoond, maar sinds een jaar of 5 woon ik in een gemeente welke grenst aan Rotterdam.

Sinds ik hier woon, ben ik regelmatig in Rotterdam geweest. Je springt in de metro en bent binnen de kortste keren in hartje centrum. Of je stapt uit op Blaak en springt even binnen bij de markthal.
Maar ik kan nog steeds niet zeggen dat ik Rotterdam goed ken. Terwijl dat wel een wens is, omdat ik het een prachtige stad vind.

Rotterdam heeft een prachtige skyline, wanneer je ’s avonds over de Brienenoord brug rijdt. En dat komt omdat er een heleboel gigantische torens gebouwd zijn, welke ook nog eens een architectonisch hoogstandje genoemd mogen worden.
Daarnaast is Rotterdam een havenstad en langs de kade lopen zorgt niet alleen voor een heerlijke frisse neus, maar je ziet ook prachtige schepen voorbij varen.

Maar ik heb nog veel te weinig gezien dus. Ik wil op ontdekkingstocht in de stad die ik al vaak gezien heb, maar nog nooit echt heb leren kennen. Daar ga ik verandering in brengen!
Mocht je zin hebben om een keer met me mee te gaan, stuur me dan een berichtje. Gaan we samen de grote stad in om al het moois wat Rotterdam te bieden heeft te gaan bezichtigen. (En soms proeven, want er zijn ook geweldig veel lekkere restaurantjes en pubs.)

Voor je kijken! Doorlopen!

Gewoon voor je kijken. En lopen. De ene voet voor de andere. Links. Rechts. Links. Rechts. Er is niets wat op dit moment belangrijker is. Geen huishouden, geen collega’s, geen stress, geen verplichtingen. Alleen maar lopen.
Met muziek in je oren. Of zonder. De wind die langs je gezicht blaast. De kou die je oren doen tintelen. Links. Rechts. Links. Rechts.
Terwijl je de wereld om je heen aanschouwt, lijken de gehaaste mensen maar vreemd. Je bent één met de weg. Je hoeft alleen maar te lopen. Meer hoef je nu niet te doen.
Het gevoel observerend wanneer je hak de grond raakt en je voet zich uitrolt richting de tenen. Keer op keer. Telkens opnieuw. Links. Rechts. Links. Rechts.
Eindelijk de tijd om te zien hoe de bomen in de winter proberen te overleven en hoe de zwanen die in de lente nog klein waren, inmiddels als stoere zelfstandige pubers door het water kabbelen.
Eén met je lijf. Kleine verkrampingen in je kuiten, die weer wegtrekken. Je handen die langzaam opwarmen in je handschoenen. Links. Rechts. Links Rechts.

Wandelen. Het medicijn tegen stress en verplichtingen. Ik doe het graag elke dag, om te ontsnappen aan de hectiek van vandaag. En de verwachtingen van morgen. Wandelen doe je hier. Nu. Links. Rechts. Links. Rechts.

Koud

Waarschijnlijk hoef ik het jullie niet meer te vertellen, maar het is dus vreselijk koud buiten.
En daarnaast is het ook nog eens flink regenachtig en guur. Gelukkig heb ik een week vrij gehad, dus kan ik mijn wandelingen tussen de buien door plannen. Ik ben benieuwd hoe dat gaat worden wanneer ik weer fulltime aan het werk ga.
Ik ben ondertussen al op zoek naar een regenpak. Ik heb regenpakken altijd enorm stom gevonden (want gedoe met aantrekken). Maar nood breekt wed en ik worstel liever met een regenpak dan dat ik tot op mijn hemd toe nat wordt.

Mocht iemand onder jullie een geweldig soort regenpak weten, dan hoor ik het graag. Ik heb er totaal geen ervaring mee.
Wel eentje die ook in grote maten verkrijgbaar is, want anders pas ik er niet in. En dan wordt de worsteling om zo’n ding aan te trekken alleen maar groter.

Wat ook een kleine handicap is, is dat ik vuurwerk dus eng vind. Niet van een afstandje, maar wel wanneer het dichter bij je voeten komt. Er is ooit een stuk vuurwerk onder een jurk bij mij beland tijdens de jaarwisseling. Pro-tip: Trek een korte rok of een broek aan.
Ik heb het er heelhuids vanaf gebracht, maar mijn jurk is er niet zonder schade vanaf gekomen. (Zonder kleerscheuren…. ) 😂

Ook mijn katten houden niet van vuurwerk. Ze zitten momenteel vaker binnen dan buiten. En nu helemaal, want ik heb het kattenluik dicht gedaan. Ik krijg het mijn katten nog niet zo goed uitgelegd dat het voor hun eigen bestwil is, maar dat moeten ze dan maar gewoon van me aannemen.

Nog even over die kou; waarschijnlijk herkennen jullie ook wel dat je het soms in en in koud hebt? Dat je het bijna tot in je botten voelt? Ik merk dat ik dat de laatste periode heb, met name na het wandelen. Gelukkig heb ik een geweldige rainshower en dit jaar een nieuwe ketel, dus aan warm water heb ik geen gebrek.
k heb ook een warmte dekentje. Als ervaren Netflix-kijker, is het wenselijk om dit zo behaaglijk mogelijk te doen. Het liefst onder een warm dekentje en met een zo groot mogelijke kop thee in de handen.

 

20150611_074519.jpg

Goede voornemens

Met het jaar 2018 alweer in het vooruitzicht, komen de goede voornemens ook weer uit de kast. Dit jaar heb ik besloten om vooral door te blijven gaan met genieten van het leven!
Met mijn goede voornemens ben ik ongeveer 2 maanden geleden al gestart. Dankzij een paar externe motivaties, heb ik het pad weer gevonden waar ik enige tijd geleden vanaf gegaan was.
Doordat het leven mij een paar fikse hoeken had verkocht, ben ik een tijdje op de reservebank beland. Ik had geen oog voor gezonde voeding en de extra beweging was zo goed als niet bestaand. (Tenzij je Netflix kijken als extra beweging beschouwd.)

Dankzij een aantal factoren ben ik weer lekker op dreef gekomen. Van mijn man heb ik als verjaardagscadeau een sporthorloge gekregen. Samen hebben we gezocht naar een geschikt exemplaar en dankzij de Garmin Vivoactive 3, kan ik tegenwoordig ook tijdens het zwemmen en aquasporten mijn activiteiten bijhouden.
Ik ben een enorme statistieken liefhebber. En blijkbaar is het zien van mijn prestaties een middel om me te motiveren om in beweging te komen.
Daarnaast is mijn zusje als een baas gaan sporten. En dan niet een beetje rustig aan, maar vol gas. Knap!
Als grote zus kan je dan natuurlijk niet achter blijven. En omdat zij ook al haar activiteiten kan delen via haar sporthorloge (jawel, wij zijn hip), kunnen we elkaar motiveren.

Ik heb mezelf als doel gesteld om elke dag zo’n 10.000 stappen te zetten en dat lukt tot op heden nog best goed ook! Het motiveert me om zelfs tijdens die koude druilerige dagen gewoon de wandelschoenen aan te trekken en naar buiten te gaan.
Naast de beweging is het ook heerlijk om mijn hoofd weer leeg te maken. Bonus!

Gisteren bij de aqua bootcamp was het overigens zo stil, dat ik het gevoel had een privéles te hebben gehad. Er waren slechts 4 personen! Blijkbaar  ben ik één van de weinigen die alvast met de goede voornemens begonnen was. Zal mij benieuwen hoe druk het in januari gaat zijn.
Ook motiverend trouwens, als de instructeur extra aandacht aan je kan geven tijdens een les en je daardoor niet even stiekem op adem kan komen.

De dingen die ik wel graag in 2018 anders zou willen:

* Meer met vrienden afspreken
* Maandelijks afspreken bij mijn masseuse
* Actiever gaan bloggen
* Mijn eigen blog lezen om er lering uit te halen
* 10.000 stappen per dag & 3x in de week sporten
* Mediteren

Parodon-wattes?

Titis… Parodontitis.

Tand

Het woord zelf klinkt erg grappig wanneer je het een paar keer uitspreekt. De letterlijke betekenis van het woord is dan weer minder grappig.
Parodontitis is namelijk de term voor vergevorderde tandvleesontsteking. En als je daar dus last van hebt, krijg je regelmatig bloedend tandvlees.
Het plaatje hier boven is een stuk vrolijker dan de gemiddelde afbeelding die ik vond toen ik googelde op parodontitis, maar dat wilde ik jullie verder besparen.

Wanneer je het onbehandeld laat, lijkt het wel op een heus Halloween verhaaltje. Je tandvlees trekt zich terug, daardoor worden de vezels in je kaakbot aangetast en uiteindelijk vallen de tanden uit je mond. Super gezellig!

En omdat ik dus best wel gesteld ben op mijn tanden, (ik hou immers van lachen) leek het me wel verstandig om hier wat aan te laten doen.
Ik heb eerder behandelingen ondergaan en ondanks dat de mondhygiënist als persoon wellicht erg aardig was, had ik een intense haat voor hetgeen zij mij aandeed.
Er werd namelijk een uur lang met volle kracht en scherpe prikdingen in mijn ontstoken tandvlees gehakt en geprikt. Terwijl de tranen langs mijn wangen liepen, vroeg ik nog of er een verdoving mogelijk was. Maar dat kon niet, aldus den mondhygiënist.
Dit was mede de oorzaak dat ik een tijdje niet meer ben geweest. Ik ben qua pijnbeleving een mietje en mijn lange termijn denken is minder goed ontwikkeld dan mijn: “Ah joh, dat zien we dan wel weer!!!” – gehalte.

Gelukkig is inmiddels de medische wetenschap verder gevorderd en is men tot het besef gekomen dat pijn lijden in niet alle gevallen even productief is. Dus ik ga met frisse tegenzin de strijd met mijn eigen grenzen weer eens aan. Wel gewapend met de woorden: “Doe mij maar een verdovinkje erbij!”

Ik heb het niet nodig

Een tijdje geleden, toen ik bij mijn schoonouders was en aan het toetje begonnen, zei mijn schoonzusje; “Nee, ik hoef niet. Ik heb het niet nodig”.
Ik was geïntrigeerd door dit antwoord en vroeg wat ze hier precies mee bedoelde. Ze gaf aan dat ze genoeg gegeten had en dat het toetje geen toegevoegde voedingswaarde had, dus dat ze een bewuste keuze maakte om het niet te nemen.

Lange tijd heb ik niet begrepen hoe ze dat voor elkaar kreeg. Zo’n perfecte rationele gedachte bij een verleiding die voor mij soms moeilijk te weerstaan was.
Inmiddels ben ik een tijdje verder en begin ik het niet alleen beter te snappen, ik merk ook dat ik dezelfde afweging kan maken.

Nou kan ik jullie de ingewikkelde transactionele analyse gaan uitleggen. En daarmee de kans dat je stopt met het lezen van dit blog, maar ik ga proberen het simpeler uit te leggen.

Steeds wanneer ik opnieuw een poging deed om af te vallen, probeerde ik mijzelf regels en maatstaven op te leggen. Dat ging dan vooral in de trend van: “Dit mag jij niet eten, omdat je anders aankomt en aankomen is stom en dan heb je gefaald”.
Als je het zo zwart op wit leest, dan is het zo klaar als een klontje dat dit niet de meest sympathieke manier is om tegen jezelf te praten. Ik kan me niet heugen dat ik overigens ooit zo naar tegen iemand anders gepraat heb.

Sinds ik ben nadenken over de zin: “Ik heb het niet nodig”, is er een belangrijk kwartje gevallen. Ik ontzeg mezelf niets. Ik hoef ook niet streng of naar te doen tegen mezelf.
Als ik gewoon een respectvolle interne conversatie richting mijzelf doe, dan ben ik heel goed in staat om weloverwogen beslissingen te nemen.
En precies die mindset, maakt dat de keuze maken een stuk minder zwaar wordt. Want ik mag heus een toetje. Ik mag er wel 10! Maar ik kan ook beslissen dat ik het mezelf eens per week toesta.

Die vrijheid van keuze, maakt dat de keuze een stuk makkelijker wordt. Het moeten wordt mogen en het mogen is een vrije keuze.
Om nog even terug te komen op de transactionele analyse:
Iedere volwassenen heeft ook nog een kind in zichzelf. Wees lief voor dat kind. In het kind schuilt al je creativiteit en emoties. En juist als het om eten gaat, spelen emoties een belangrijke rol.

Relatie met eten

Triggerwarning: Dit blog kan voor mensen met een eetstoornis mogelijke triggers bevatten. 

Er zijn enorm veel documentaires over gemaakt en wellicht nog veel meer boeken over geschreven: Onze relatie met eten.
Eten is een noodzaak. Je doet het om in leven te blijven. Maar de relatie met eten is grillig. Als je te weinig eet krijg je honger, als je teveel eet wordt je misselijk.
En als je dit dan vervolgens ook nog eens stelselmatig doet, dan wordt je al snel te dun of te dik.
Dan is het ook nog eens zo dat elk lichaam verschillend is. Dus zelfs al zouden we allemaal hetzelfde eten, betekent dat nog steeds dat dit voor zeer diverse lichamelijke proporties kan zorgen.

Het meest interessante vind ik onze emotionele relatie met eten. Er speelt bijvoorbeeld in onze samenleving ook een sociaal component mee.

  • Wanneer je iets gezelligs wilt gaan doen met vrienden, dan ga je bijvoorbeeld naar een restaurant.
  • Wanneer iemand jarig is, dan is het belangrijk om diverse lekkernijen te serveren aan gasten.
  • Wanneer er iets te vieren valt, dan trakteer je op wat lekkers.

In extremere vormen, wordt eten ook gebruikt om emoties te reguleren. Soms is het om emoties te vergeten, andere keren is het om krampachtig de controle te willen hebben. De ene eet erg bewust, de ander eet volledig onbewust.

Mijn uitdaging is om bewuster met eten om te springen. Ik gebruik eten om moeilijkheden in het leven te verzachten. Ik kan ook heel ondoordacht een zak chips leeg eten, terwijl ik naar een serie kijk. Vaak moet ik de bewuste keuze al van tevoren maken, omdat ik anders overvallen wordt door lekkernijen en mijn rationele denkpatronen uitschakelt.
Ik ben sowieso iemand die snel schakelt en impulsief dingen kan doen of zeggen. Mijn beloningscentrum  wil dan een instant bevrediging hebben. En ik kan je zeggen: Chocolade werkt daar heel goed bij!

Eerder heb ik het al gehad over verslavingen en hoe eten daar prima in kan passen.
Voor mij is het dan ook een constante factor waar ik alert op moet zijn.
Ik merk wel dat ik mijn goede gewoontes veel makkelijker op kan pakken dan vorig jaar. Blijkbaar heb ik al een aantal patronen dusdanig goed ingebed, dat het eenvoudiger is om deze weer aan te spreken dan ik dacht.

Hieronder een filmpje over de complexiteit van obesitas en dat ’t niet zo simpel is als: “Je moet gewoon minder eten en meer bewegen!”

En onderstaand filmpje heeft een diepe indruk op mij achtergelaten. Het betreft de documentaire “Emma wil leven”.  Een meisje wat de strijd met anorexia helaas heeft verloren. Maar ik vind dat de eeuwige strijd die zij met eten heeft, hierin wel sterk naar voren komt.

En als laatste: Een treffende documentaire over iemand die te dik is en graag wil afvallen. Wat duidelijk in beeld gebracht is, is de dagelijkse strijd. Elke dag weer opnieuw bewust de keuze maken om alles eraan te doen om het lange doel van de lange termijn te halen.

Meditatie

Geitenwollensokkengeneuzel! Jazeker, zo noemde ik voorheen ook dingen die ik niet begreep en waarvan ik dacht dat alleen new age hipsters dit deden.
Blijkt dat ze nog gelijk hebben ook! Sommige zaken die overgewaaid zijn uit het verre Oosten, zijn zo gek nog niet.

Ik ben ervan overtuigd dat we tegenwoordig in het Westen teveel met ons hoofd bezig zijn en dat de nieuwe trend is om zoveel mogelijk nieuwe ervaringen tegelijkertijd op te willen doen. We moeten meer, beter, sneller, harder… 
Op het werk is het druk, het huishouden moet nog gedaan worden, wanneer men in bezit is van kinderen dan moeten zij ook nog volop ontwikkelen en dus op diverse clubjes. Want je wil immers niet  onderdoen voor de rest van de moeders.
En ondertussen moet je minstens 3x in de week sporten, je sociale contacten onderhouden, boeken gelezen hebben, series op Netflix kijken en… en… en….

En dus ook nog tijd nemen om stil te staan. 

Want vanwege al het doorrennen, kampt het Westen met verschrikkelijk veel depressie en angststoornissen. Er is geen moment van rust. En wanneer we die wel vinden, vullen we die snel met onze smartphones.
Ik heb deze neiging ook regelmatig. Want niks doen is vervelen en jezelf vervelen is stom. Daarbij kamp ik regelmatig met onzekerheden en liggen gecompliceerde emoties op de loer.

Tot ik ontdekte dat ik intens rustig werd van meditatie. Ik wist niet hoe het moest, dus wat doe je dan? Dan ga je kijken of er een app voor is!
En omdat tegenwoordig overal een app voor is, vond ik ook via mijn smartphone de weg naar ultieme rust.
Ik begon de kalmerende stem van Andy Puddicombe te volgen en voor ik het wist, was ik een volleerd meditatiecus. Uhm… Mediterend persoon!

Het brengt me rust tijdens moeizame momenten. Het brengt me meer controle over mijn boosheid, verdriet en angsten. Het brengt me meer aandacht en focus. En het brengt me meer compassie en tederheid.

Ik hoor nog regelmatig dat meditatie niet geschikt is voor iemand. Omdat de persoon in kwestie er geen tijd voor heeft, of de rust niet kan vinden. Ik zeg; dan juist is het bittere noodzaak!
Het is bijna alsof je zegt dat je niet kan sporten omdat je geen conditie hebt. Je krijgt juist conditie door te gaan sporten 😉

En als je het filmpje nog niet gekeken hebt. Doe dat dan nu maar even. Misschien dat alles wat ik zojuist heb proberen duidelijk te maken plots helder wordt.

Fysiotherapie

Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen
Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen
Oren , ogen, puntje van je neus
Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen

Inmiddels heb ik aardig wat mankementen te verstouwen gehad in de afgelopen periode. Maar toen ik zondag mijn tas op de grond zette en door mijn rug ging, was het weer gezellig ouderwets balen geblazen.
Wanneer je dan vervolgens zelfs niet meer je eigen broek aan kan trekken, weet je dat het tijd is om de hulptroepen in te schakelen.

Dus de stoute schoenen aangetrokken (figuurlijk dus) en een nieuwe fysiotherapeut gebeld. Eerder was ik al eens in mijn woonplaats op zoek gegaan naar een peut, maar daar was ik niet helemaal tevreden over. Daarom maar op zoek naar een nieuw exemplaar.
Deze keer leek het me handig om het in de buurt van mijn werk te zoeken. Wel zo handig wanneer je fulltime werkt om dan tussen de bedrijven door even op de pijnbank te kunnen plaatsnemen.

Ik vind dat altijd wel spannend, een nieuw persoon ontmoeten die dan ook meteen aan je lijf gaat frunniken. Gelukkig bleek de nieuwe peut een ontzettend aardige man die ook nog eens erg kundig was.

De vorige keer bij de fysiotherapeut leek men enkel aan symptoombestrijding te doen. Nu heb ik de indruk dat deze breder kijkt naar de klachten en ook goed wil kijken naar mogelijke oorzaken.
Tevens was de behandeling zelf goed bevallen. Mijn lijf kraakte her en der wel wat, maar zoals mijn moeder weleens zei: “Krakende wagens lopen het langst“.

Het is voor mij belangrijk om weer wat soepeler door het leven te kunnen. Ik wil graag meer bewegen en sporten, maar het is soms frustrerend dat zodra je dat doet er iets in je lichaam pijn doet. En dan bedoel ik niet de reguliere spierpijn, daar ben ik inmiddels gelukkig goed bekend mee 😉